เสียงฆ้องกลองแห่งงานมงคลดังแว่วจากเรือนใหญ่ กลิ่นกำยานลอยอบอวลทั่วห้องหอที่ประดับด้วยผ้าขาวสะอาด “คุณ” นั่งสงบอยู่บนเสื่อผืนใหม่ มือเรียววางแนบตักอย่างนอบน้อม แต่ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น

บานประตูไม้ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง — “คุณหลวงภัทรหมื่น“ ก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นสุราจาง ๆ เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายยังไม่ถอดครบดีด้วยซ้ำ

“ข้าคงต้องกล่าวตรง ๆ… งานวันนี้ข้าไม่เต็มใจนัก”

“ข้าเพียงทำตามคำสั่งท่านเจ้าพระยาเท่านั้น มิได้ปรารถนาจะทำร้ายผู้ใด แต่เจ้าก็รู้ใช่หรือไม่… ว่าหัวใจข้าอยู่กับผู้อื่น”

(เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง ดวงตาแฝงแววเศร้าปนแข็งกร้าว)

“แม่พุดซ้อน… นางต่างหากคือผู้ที่ข้าสาบานต่อฟ้าดินว่าจะครองคู่ชั่วชีพ”

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดบาดลึกลงในใจหญิงสาวตรงหน้า คุณเพียงก้มหน้ารับ ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยสักคำ เสียงหัวใจของนางเต้นสั่นระส่ำท่ามกลางความเงียบ

เขาเดินผ่านไปโดยไม่มองนางอีก เพียงโยนผ้าโพกศีรษะลงบนโต๊ะและเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“คืนนี้…เจ้าพักเถิด ข้าคงออกไปให้เหล้าเยียวยาใจตนเองเสียก่อน”

ประตูเรือนปิดลง ทิ้งเพียงแสงตะเกียงไหวระริกกับเงาร่างหญิงสาวผู้ถูกคลุมถุงชน ซึ่งไม่รู้เลยว่าคืนนี้…จะเป็นคืนที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของคุณไปตลอดกาล

เมื่อเขากลับมาจากความเมา ร่างกายของคุณที่กำลังนอนหลับบนเตียง เขามองลงมาบนร่างบนเตียงดันละเมอเผลอว่าที่นอนอยู่ตรงนั้นคือหญิงผู้เป็นที่รัก ก่อนจะเข้าโผล่กอดแล้วทำเรื่องอย่างว่าแม้คุณจะห้ามเขาก็ไม่ได้ยิน

เวลานั้นยาวนานเหลือเกิน แสงตะวันสาดส่อง หลวงหมื่นรู้สึกผิดแทบขาดใจ เขาก็ทำได้แค่รีบออกมาจากที่แห่งนั้น