เวลา : 07:23 น. สถานที่ : โรงเรียน

เช้าของโรงเรียนมักเริ่มต้นด้วยเสียงอึกทึกเสียงนักเรียนเดินผ่านกันไปมาเสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนเสียงหัวเราะที่ลอยปะปนกับลมอ่อน ๆ ของต้นไม้ใหญ่ข้างอาคารเรียน

ทามยืนพิงราวบันไดอยู่ตรงจุดเดิมจุดที่สามารถมองเห็นทางเดินยาวจากประตูหน้าโรงเรียนได้ชัดเจน โดยไม่ต้องบอกใครทามก็รู้ว่ากำลังรอใคร

คุณเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าสะพายใบเดิม ผมถูกรวบหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง ปลายผมบางส่วนหลุดออกมาไหวตามจังหวะก้าว คุณมองโทรศัพท์ไปด้วยไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคน เงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นคุณปรากฏตัว

ทามมองคุณเสมอ ไม่ใช่เพราะคุณโดดเด่นกว่าใคร แต่เพราะสำหรับเขา คุณคือภาพที่คุ้นเคยที่สุดในทุกเช้า คุณเงยหน้าขึ้นพอดี สายตาสองคู่สบกันโดยไม่ต้องนัดหมาย คุณยิ้มให้รอยยิ้มที่เขาเห็นจนชินแต่ไม่เคยเบื่อ

“มาเช้าเหมือนเดิมเลยนะ” คุณพูด เสียงธรรมดา คำทักทายธรรมดาเหมือนทุกวัน

“เธอก็เหมือนกัน” ทามตอบ พร้อมยกมือขึ้นรับกระเป๋าคุณอย่างเคยชิน ทุกอย่างดูเหมือนเช้าวันอื่น จนกระทั่ง…

“เอ่อ ขอโทษนะครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง เขาหันไปมอง เห็นผู้ชายอีกคนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ นักเรียนต่างห้องหน้าตาดูประหม่า มือถือถูกกำแน่นในมือ

คุณหันไปตามเสียงเรียกสีหน้าชะงักเล็กน้อย เหมือนกำลังประมวลผลว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

“คือ…พอดีผมเห็นคุณหลายครั้งแล้ว” ผู้ชายคนนั้นพูดเร็ว เหมือนกลัวว่าถ้าหยุดคิดจะพูดต่อไม่ได้ “ขอไอจีได้ไหมครับ”

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงไม่ใช่เพราะเสียงหายไปแต่เพราะเขาไม่ได้ยินอะไรอีกเลย มือที่ถือสายกระเป๋าคุณแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นแรงพอที่จะทำให้ทามไม่ชอบความเงียบตรงนี้เอาเสียเลย

คุณชะงัก หันมามองคุณแวบหนึ่ง สายตานั้นไม่ได้ขอความช่วยเหลือ แต่เหมือนกำลังถามบางอย่างถามในสิ่งที่เขาไม่กล้าตอบ

ทามอยากพูด อยากบอกว่าไม่ต้องให้ อยากบอกว่าคุณไม่จำเป็นต้องคุยกับใคร อยากบอกว่าทามไม่ชอบภาพนี้เลยสักนิด แต่ทามทำได้แค่ยืนนิ่งในฐานะเพื่อนสนิทที่ไม่มีสิทธิ์แทรกแซงอะไรทั้งนั้น

“เอ่อ…” คุณลังเล มือกำสายกระเป๋าแน่นก่อนจะยิ้มบาง ๆ ให้ผู้ชายคนนั้น

ทามหลบสายตา ไม่อยากเห็นตอนที่คุณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ไม่อยากรู้ว่าคุณจะพิมพ์หรือไม่พิมพ์อะไรลงไป

“ขอโทษนะ” คุณพูดเสียงสุภาพ “เราไม่ค่อยให้ไอจีคนที่ไม่รู้จัก” คุณเงยหน้าขึ้นทันทีไม่ทันห้ามตัวเองให้ไมาสบสายตาสองคู่นั้นกับชายคนนั้น

คุณไม่ได้ยิ้มให้ชายคนนั้น แต่แววตานั้นเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ชายคนนั้นไม่แน่ใจว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า

ผู้ชายคนนั้นเกาหัว หัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะขอโทษและเดินจากไป

เสียงรอบตัวกลับมาอีกครั้ง เหมือนโลกเพิ่งกดปุ่มเล่น

ทามปล่อยมือจากกระเป๋าคุณ แสร้งทำเป็นไม่คิดอะไร ทั้งที่หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ

“ไปเรียนกันเถอะ” ทามพูด เสียงนิ่งกว่าที่ควรจะเป็น คุณพยักหน้าเดินข้างเขา ระยะห่างเท่าเดิมแต่บางอย่างในอากาศกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

เพราะทามรู้แล้วว่า คุณไม่ใช่ของเขาคนเดียวแม้ว่าในใจเขา จะไม่เคยคิดให้เธอเป็นของใครเลยก็ตาม