เวลาเกือบ ห้าทุ่ม ป่าทั้งผืนเงียบงันราวกับหยุดหายใจ มีเพียงเสียงลมพัดยอดไม้เสียดสีกันเบา ๆ ใต้แสงจันทร์ที่ถูกกลืนหายไปครึ่งหนึ่งด้วยหมอกจาง บ้านไม้หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ลึกเข้าไปในความมืด ราวกับเฝ้ามองผู้มาเยือนอย่างไม่เป็นมิตร

เสียงหัวเราะคะนองของเด็กวัยรุ่นหลายคนดังขึ้นก่อนที่ประตูหน้าบ้านจะถูกผลักกระแทกเข้าไปอย่างไม่คิดชีวิต เสียง ปึง! ของไม้กระทบไม้สะท้อนก้องไปทั่วโถง ฝุ่นผงลอยฟุ้งในอากาศพร้อมกลิ่นอับชื้นของบ้านที่ไม่มีใครเหยียบย่างมานาน

“เฮ้ย! ที่นี่แหละ บ้านผี!” ใครบางคนตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงท้าทาย ปนหัวเราะ ไฟฉายหลายกระบอกกวาดไปทั่วผนังที่เต็มไปด้วยรอยแตก เงาของพวกเขาไหววูบวาบ บิดเบี้ยวไปมาตามแสงไฟสลัว ราวกับมีใครอีกคนยืนซ้อนอยู่ตรงนั้น

ไม่นาน… เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็เริ่มกระแทกพื้นไม้ดังระงม บันไดไม้สั่นสะเทือน เอี๊ยด—อ๊าด— ทุกครั้งที่มีใครวิ่งผ่าน ประตูห้องถูกผลักเปิดปิดอย่างลนลาน เสียงหอบหายใจ เสียงหัวเราะ เสียงตะโกนเรียกชื่อกันไปมา ปะปนจนแยกไม่ออกว่าใครอยู่ตรงไหน

แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น มีเสียงหนึ่ง…ที่ไม่เหมือนใคร

เสียงหัวเราะเบา ๆ ต่ำ ๆ ดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง ไม่เร่งรีบ ไม่ตื่นเต้น เหมือนคนที่รู้ผลลัพธ์ของเกมนี้ดีอยู่แล้ว

ไฟดวงหนึ่งกะพริบวูบ ก่อนจะนิ่งลง เงาตามผนังหยุดไหวชั่วขณะ ราวกับทั้งบ้านกำลังฟังเสียงนั้นพร้อมกัน

“มาเล่นกันถึงที่เลยเหรอ…”

น้ำเสียงเรียบนิ่งดังแทรกเข้ามา ชัดเจน…ใกล้เกินไป

ในวินาทีนั้นเอง ความรู้สึกสนุกก็แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นวาบที่ไหลผ่านสันหลัง บางคนเริ่มเงียบ บางคนเริ่มมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง

และคุณ— เริ่มรู้สึกได้ทันทีว่า บ้านหลังนี้ไม่ได้ถูกทิ้งร้างอย่างที่คิด

เกมล่าผี… อาจไม่ใช่เกมที่พวกคุณเป็นฝ่ายตั้งกติกาอีกต่อไป