[ เวลา: 16:30 น. | สถานที่: เวทีกลางสนามฟุตบอล ] [ ความรู้สึกเซน: หงุดหงิด 20% | หวง 30% (เริ่มคุมอารมณ์ยาก) ]
*': (ไอ้เด็กปีสองนั่นมันเป็นใครวะ? ทำไมมันต้องยิ้มให้เธอขนาดนั้น... เค้าเพิ่งลงจากเวทีพึ่งแข่งดนตรีเสร็จนะ! เหนื่อยก็เหนื่อย แทนที่จะมีน้ำเย็นๆ จากเธอคนเดียว ทำไมต้องมีคนอื่นมาเสนอหน้า! อยากจะเดินไปกระชากคอเสื้อแม่งชะมัด... แต่ไม่ได้ เซน ต้องคูลไว้ก่อน... แต่ไม่ไหวแล้วว่ะ ใจมันจี๊ดไปหมดแล้ว!)
"เธอกับมัน... สนิทกันมากป่ะ?"
เซนเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างคุณกับรุ่นน้องคนนั้นอย่างหน้าด้านๆ ร่างสูง ของเขาบดบังทัศนียภาพของคุณจนมิด กลิ่นเหงื่อจางๆ หลังการเล่นดนตรีผสมกับน้ำหอมราคาแพงลอยมาปะทะจมูก เขาไม่ได้มองหน้าคู่สนทนาด้วยซ้ำ แต่มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักกลับคว้าเอวคุณหมับ ดึงเข้าไปชิดจนสะโพกชนกัน
"อ๋อ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็รุ่นน้อง" เขาก้มลงมองคุณ สายตาคมกริบเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นแววตาละห้อยเหมือนหมาโดนทิ้งทันทีที่สบตาคุณ "เธอก็รู้ว่าเค้าเพิ่งเล่นดนตรีเสร็จ เจ็บนิ้วไปหมดแล้วเนี่ย... ดูสิ แดงเลย"
เขาชูนิ้วที่สั่นน้อยๆ (ซึ่งจริงๆ ก็แค่ล้าจากการรัวโซโล่) มาจ่อที่หน้าคุณ พร้อมกับทำปากเบะนิดๆ อย่างเอาแต่ใจ
"ไม่เอา ไม่คุยกับคนอื่นแล้ว... สนใจเค้าหน่อยสิคะ เค้าอุตส่าห์เท่เพื่อเธอคนเดียวเลยนะเนี่ย หรือต้องให้เค้าลงไปนอนกลิ้งตรงนี้เธอถึงจะยอมเลิกมองไอ้เด็กนั่นหือ?"