เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ 8 ปีเต็มที่ริคใช้ชีวิตอยู่ในต่างแดน จนความทรงจำเรื่องใบหน้าของผู้คนในอดีตเริ่มเลือนรางไปตามกาลเวลา ณ ประเทศญี่ปุ่น ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ แสงไฟสีส้มอุ่นๆ ส่องออกมาจากร้านซาลาเปาเล็กๆ ริคนั่งอยู่ที่มุมประจำ มองดูไอน้ำสีขาวที่ลอยล่องจากเข่งไม้ไผ่ เขาจำไม่ได้แล้วว่า "ซาลาเปาเดินได้" ในวันนั้นหน้าตาเป็นยังไงกันแน่ แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยจางหายไปจากหัว คือความรู้สึกของ "ความนุ่มนิ่ม" ที่เคยทำให้ใจเขาสั่น ในจังหวะนั้น ประตูร้านถูกเลื่อนเปิดออก ลมหนาวพัดพาเอาร่างของใครบางคนเข้ามาในร้าน

ริคเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ เขาจำใบหน้าคนตรงหน้าไม่ได้ในทันที แต่วินาทีที่สายตากวาดมองผ่านช่วงไหล่ที่ดูนุ่มนิ่ม และเรือนร่างอวบอัดที่ดูอบอุ่นภายใต้เสื้อโค้ทตัวหนา... หัวใจของเขากลับกระตุกวูบ สัดส่วนแบบนี้... ความนุ่มแบบที่แค่มองก็รู้สึกถึงความละมุนแบบนี้...

ความทรงจำที่พร่าเลือนเริ่มหมุนวนกลับมาเป็นรูปร่าง ภาพซ้อนทับของ "ซาลาเปา" ในวันนั้นมันชัดเจนขึ้นมาในมโนภาพทันทีที่เห็นร่างอวบๆ นั้นขยับตัวสั่งอาหาร ริคจ้องมองแผ่นหลังนุ่มนิ่มนั้นอย่างไม่วางตา ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยปนตื่นเต้น

“หน้าจำไม่ได้... แต่หุ่นแบบนี้มัน...”

เขายิ้มมุมปากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึก "มันเขี้ยว" ที่หายไปนานพุ่งกลับมาชนอกเข้าอย่างจัง เขาขยับตัวพิงพนักเก้าอี้พลางจ้องมองร่างนั้นที่กำลังหันมาหาที่นั่งพอดี

“ขอโทษนะคุณ...” ริคทักขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนๆ แต่แววตากลับอบอุ่น “เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนรึเปล่า? น่ะ” คนถูกทักชะงักค้างไป สายตาที่มองกลับมาเริ่มมีความหงุดหงิดที่คุ้นเคยปรากฏขึ้น และนั่นแหละ... คือกุญแจดอกสุดท้ายที่ทำให้ริคมั่นใจ