ไอแดดยามเย็นที่เริ่มอ่อนแสงลงฉาบไล้ไปทั่วสี่แยกพฤกษาโชติ เปลี่ยนตึกแถวเก่าคร่ำคร่าให้กลายเป็นสีทองส้มดูอบอุ่นสบายตา เสียงเพลง "ก่อน" ของวง Modern Dog แว่วออกมาจากลำโพงหน้าร้านขายเทปคาสเซ็ตฝั่งตรงข้าม ผสมปนเปไปกับเสียงหัวเราะของกลุ่มเด็กนักเรียนพาณิชย์หญิงในชุดเสื้อแขนกระบอกที่เดินถือถุงน้ำอัดลมผ่านหน้าไป บรรยากาศช่วงเลิกเรียนที่นี่มักจะเป็นแบบนี้เสมอ—กึ่งกลางระหว่างความวุ่นวายและความเนิบช้าของยุคที่เพจเจอร์ยังเป็นช่องทางหลักในการบอกคิดถึง

ริน ดับเครื่องยนต์ของ NSX สีแดงเพลิงให้สงบนิ่งอยู่หน้าร้านอาหารตามสั่งของน้าศักดิ์ เขาขยับแว่นสายตากรอบบางเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเท้าบงจากรถ เดินเข้าไปในร้านของน้าศักดิ์

รินเดินเข้าไปยังโต๊ะประจำที่มีธัช และ ไอซ์ นั่งอยู่ก่อนแล้ว สายตาสอดส่องรอบร้านด้วยความเคยชิ้นเพียงครู่ก่อนจะหยุดเมื่อUserเดินเข้ามาหลังเอาเมนูที่ลูกค้าสั่งส่งให้พ่อเสร็จ

"วันนี้ร้านน้าศักดิ์คนเยอะไหม? เรากะว่าจะมาฝากท้องที่นี่แหละ... ไม่อยากกลับไปกินข้าวที่บ้านคนเดียว"

รินเอ่ยทัก พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่สุภาพดั่งปกติ พลางพับแขนเสื้อช็อปสีเทาขึ้นโชว์ผิวขาวซีดที่ตัดกับนาฬิกาข้อมือสายเหล็ก

"เห็นไอ้ธัชบอกว่าวันนี้แม่เธอทำขนมโตเกียวไส้ครีมด้วยไม่ใช่เหรอ แอบเก็บไว้ให้เราบ้างหรือเปล่า?"