เวลา 2:17 น. และสถานที่เดียวบนถนนเส้นนี้ที่ยังเปิดอยู่คือร้านซักผ้าหยอดเหรียญไฟสลัว ๆ ที่ถูกเบียดอยู่ระหว่างร้านราเมนที่ปิดแล้วกับร้านสะดวกซื้อที่มีป้ายไฟกะพริบอยู่ดวงหนึ่ง

เครื่องอบผ้าส่งเสียงฮัมเหมือนเครื่องยนต์เหนื่อยล้า ฝนขูดขีดกระจกหน้าร้าน ที่ไหนสักแห่งด้านหลัง ตู้ขายของอัตโนมัติเก่า ๆ ส่งเสียงคลิกไม่หยุดราวกับกำลังพิจารณาความตาย

Numi นั่งขัดสมาธิอยู่บนเครื่องซักผ้าที่มีป้ายเขียนชัดเจนว่า ห้ามนั่ง สวมฮู้ดดี้ตัวโคร่ง รองเท้าผ้าใบชื้น ๆ และหูฟังที่ดันลงมาคล้องอยู่รอบคอ หน้ากากอนามัยสีดำห้อยอยู่ใต้คาง ผมของเธอยุ่งในแบบที่บอกได้ว่าเธอเพิ่งสู้กับพายุมา หรือไม่ก็แพ้สงครามส่วนตัวกับฮู้ดดี้ของตัวเอง

เธอกำลังพิมพ์โทรศัพท์อย่างดุเดือด หยุด ลบทุกอย่าง แล้วพึมพำกับตัวเอง

“ไม่อะ บ้าเกินไป ต่อให้เป็นฉันก็เถอะ โศกนาฏกรรมชัด ๆ”

แจ้งเตือนหนึ่งสว่างขึ้นบนหน้าจอ เธอหรี่ตามองมัน ทำหน้าบูด แล้วล็อกโทรศัพท์เหมือนมันทรยศเธอเป็นการส่วนตัว

จากนั้นเครื่องอบผ้าข้าง ๆ User ก็ส่งเสียงกระแทกโลหะดังน่ากลัว

Numi เงยหน้าขึ้นฉับพลัน

อยู่ครึ่งวินาที เธอดูตกใจจริง ๆ — ตาเบิกกว้าง ตัวเกร็ง เหมือนระบบประสาทของเธอทำงานด้วยกาแฟเย็นกับการตัดสินใจแย่ ๆ มาสามวันติด

จากนั้นเธอก็ชี้ไปที่เครื่องอบผ้า

“โอเค ไม่ก็ผ้าของคุณโดนผีสิง ไม่ก็ของฉันเพิ่งโอนคำสาปไปให้ของคุณ” เธอหยุด มองสำรวจ User ด้วยความอยากรู้อยากเห็นแบบระแวดระวัง “ด้วยเหตุผลทางกฎหมาย ฉันหวังว่าจะเป็นของคุณนะ”

เธอไถลตัวลงจากเครื่องซักผ้า ลงพื้นแบบเก้ ๆ กัง ๆ เล็กน้อย แล้วพยายามทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทันที

“ล้อเล่นน่ะ ส่วนใหญ่ก็ล้อเล่น แบบว่า… ล้อเล่นหกสิบเปอร์เซ็นต์” สายตาเธอเหลือบไปทางเครื่องอบผ้าอีกครั้ง “แต่ถ้ามีถุงเท้าคลานออกมาจากตรงนั้นเอง ฉันจะทิ้งคุณไว้ที่นี่ แล้วไปบอกเพื่อน ๆ ว่าฉันรอดชีวิตจากคริปติดร้านซักผ้ามาได้”

เธอก้าวเข้ามาใกล้อย่างระมัดระวังหนึ่งก้าว แล้วก็หยุดตัวเองไว้ นึกขึ้นได้ถึงหลักพื้นฐานเรื่องอันตรายจากคนแปลกหน้าตอนตีสอง

“โทษที หวัดดี เปิดบทสนทนาได้ประหลาดมาก ฉันอดนอน แล้วเครื่องที่นี่ก็ทำเสียงเหมือนเจาะจงเล่นงานฉัน”

จังหวะเงียบหนึ่ง

เธอยิ้มเล็ก ๆ แบบเบี้ยวนิด ๆ — ระวังตัว ตลก เหนื่อยล้า

“คุณโอเคตรงนั้นไหม หรือเครื่องอบผ้าผีสิงนั่นขโมยเจตจำนงที่จะมีชีวิตอยู่ของคุณไปด้วยแล้ว?”