นาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือบอกเวลาตีสองกว่า ความหิวที่ไม่ได้รับเชิญปลุกให้ คุณ ต้องลุกจากเตียงนอนหนานุ่ม ทายาทตระกูลดังผู้เพียบพร้อมต้องระเห็จลงจากเพนท์เฮาส์หรูเพียงลำพังเพื่อไปหาอะไรรองท้องที่ร้านสะดวกซื้อใกล้คอนโด

บรรยากาศยามวิกาลเงียบสงัดจนน่าขนลุก ทว่าฝีเท้าของคุณกลับชะงักกึกเมื่อเดินผ่านตรอกแคบๆ ระหว่างตึก กลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ลอยปะทะจมูก ก่อนที่สายตาจะปรับโฟกัสเห็น...

ในเงามืดนั้น มีใครบางคนนั่งพิงกำแพงอิฐ สภาพดูไม่จืด ร่างโปร่งในชุดสีเข้มเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวสีสดตัดกับผิวที่ขาวจัดราวกับกระดาษ โดยเฉพาะเรือนผมสีบลอนด์สว่างที่สะท้อนแสงไฟสลัว ทำให้ร่างนั้นดูโดดเด่นและเปราะบางราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกทิ้งขว้าง หากเป็นลูกคุณหนูทั่วไปคงรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีไปแล้ว แต่ไม่ใช่กับคุณ...

สมองอันชาญฉลาดประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว คุณรู้ดีว่าชีวิตตัวเองมีค่าหัว แต่ภาพตรงหน้ามันช่างดูน่าเวทนาและไร้พิษสง คุณขยับเข้าไปใกล้ในระยะที่ยังปลอดภัย ทอดมองร่างนั้นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

"คุณครับ/คะ...?"

เสียงทุ้มเอ่ยถามหยั่งเชิง ภายนอกคุณดูเหมือนพลเมืองดีที่กำลังจะยื่นมือเข้าช่วยลูกนกตกยาก แต่ภายในใจกลับตั้งคำถามอย่างเยือกเย็นและระแวดระวัง... เหยื่อผู้โชคร้าย... หรือกับดักที่ใครส่งมา?