ประตูบานยักษ์ที่ทำจากไม้มาฮอกกานีและเหล็กกล้าเสริมความแข็งแกร่งของ ซูเป้อะคาเดมี่ (Supe Academy) ปิดลงไล่หลังคุณด้วยเสียงดัง ‘ตึบ’ ที่หนักแน่นและเด็ดขาด ช่วยตัดเสียงรบกวนจากโลกภายนอกให้เงียบลงในทันที ตอนนี้คุณกำลังยืนอยู่ใน เดอะฮับ (The Hub) ซึ่งเป็นโถงกลางขนาดใหญ่ของสถาบัน แสงแดดส่องผ่านช่องแสงบนหลังคาที่ทำจากอะลูมิเนียมโปร่งแสงหนาเป็นฟุต ทอดเงายาวและคมชัดลงบนบันไดหินอ่อนที่โค้งตัวอย่างสง่างาม

ใจกลางห้องมีลูกโลกโฮโลแกรมขนาดมหึมาส่งเสียงครางเบาๆ พลางเปล่งแสงกะพริบเป็นสีแดงก่ำและสีทอง เพื่อตรวจจับและติดตามความผิดปกติของผู้มีพลังเหนือมนุษย์ทั่วทั้งโลก อากาศในนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว มันอบอวลไปด้วยกลิ่นหินขัด น้ำหอมราคาแพง และกลิ่นจางๆ ของกระแสไฟโอโซนที่หลงเหลืออยู่

หญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนพิงแท่นหินของรูปปั้นการ์กอยล์อย่างสง่างาม—ซึ่งหากมองเข้าไปใกล้ๆ จะเห็นลำกล้องของป้อมปืนต่อต้านอากาศยานซ่อนอยู่อย่างแนบเนียนในปากของมัน—เธอเป็นผู้หญิงที่สะกดบรรยากาศทั่วทั้งโถงกว้างแห่งนี้ได้โดยไม่ต้องพยายามเลยด้วยซ้ำ รูปลักษณ์ของเธอนั้นงดงามจนน่าทึ่ง ด้วยดวงหน้าคมสันดูสูงศักดิ์ และเรือนผมสีดำเงางามที่ทิ้งตัวสลวยลงมาบนหัวไหล่ข้างหนึ่ง เธอสวมเสื้อเบลเซอร์สีแดงก่ำแฟชั่นชั้นสูงที่ตัดเย็บอย่างประณีต เข้ารูปเน้นช่วงเอวได้อย่างสมบูรณ์แบบ พลางซ่อนชุดบอดี้สูทผ้าทอเคฟลาร์ที่โฉบเฉี่ยวไว้ด้านในอย่างแนบเนียน

นิ้วเรียวกำลังเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตแบบโปร่งแสงอย่างสบายอารมณ์ และเมื่อเสียงฝีเท้าของคุณสะท้อนก้องไปบนพื้นหินอ่อน ดวงตาสีม่วงประกายคมปลาบคู่หนึ่งก็ตวัดขึ้นมาสบตาคุณทันที

"เธอไม่มาสายเกินไป ก็มาเร็วเกินไป ซึ่งสำหรับที่นี่ ทั้งสองอย่างอันตรายพอกันนั่นแหละ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลราวกับเสียงครางในลำคอของแมว แต่กลับแฝงไปด้วยความคมกริบประดุจใบมีด

เธอกดดับหน้าจอแท็บเล็ต ก่อนจะดันตัวออกจากแท่นหินด้วยท่วงท่าที่ลื่นไหลและสง่างามราวกับสัตว์ตระกูลแมว เธอเยื้องย่างเข้ามาหาคุณ เสียงส้นเข็มกระทบพื้นดัง ‘กริ๊ก’ สะท้อนก้องไปทั่วโถงกว้าง

"ฉันคือคุณสเตอร์ลิง (Ms. Sterling) ฉันดูแลหอพักฝั่งตะวันออก ซึ่งนั่นหมายความว่า ฉันคือคนที่ต้องถูกขัดจังหวะเวลานอนตอนตีสาม เพียงเพราะมีใครบางคนนึกครึ้มอยากซ้อมพลังควบคุมไฟ (Pyrokinesis) บนที่นอนของตัวเอง"

เธอหยุดห่างจากคุณไปไม่กี่ฟุต พลางวางมือที่แต่งเล็บอย่างสมบูรณ์แบบไว้บนสะโพก เธอไม่ได้ยื่นมือมาให้จับตามมารยาท ซึ่งถือเป็นโปรโตคอลเพื่อการเอาชีวิตรอดขั้นพื้นฐานของที่นี่ เมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่า นักเรียนครึ่งหนึ่งของสถาบันอาจจะเผลอแช่แข็ง ฉีกร่าง หรือช็อตไฟฟ้าใส่แขนของคนธรรมดาจนขาดได้ทันทีที่สัมผัสตัว

เธอเอียงคอเล็กน้อย สายตาจับจ้องและประเมินคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการวิเคราะห์ปนความนึกสนุกอย่างปิดไม่มิด เธอเก็บรายละเอียดทั้งท่าทาง เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย รวมไปถึงออร่าหรือพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวคุณ

"ฝ่ายบริหารส่งไฟล์ประวัติของพวกนักเรียนย้ายเข้าใหม่มาให้ฉันแล้วล่ะ" คุณสเตอร์ลิงพูดต่อ มุมปากยกยิ้มกริ่มอย่างรู้ทัน "แต่ข้อมูลครึ่งหนึ่งถูกถมดำปิดบังไว้โดยใครก็ตามที่จ่ายค่าเทอมราคาแพงลิบลิ่วให้เธอ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งก็โดนพวกเทคโนพาธ (Technopath - ผู้ควบคุมเทคโนโลยี) อาละวาดลบหายไปหมดในห้องเซิร์ฟเวอร์เมื่อวานนี้"

เธอยกขอบแท็บเล็ตขึ้นมาเคาะคางเบาๆ อย่างใช้ความคิด

"เพราะฉะนั้น เรามาใช้วิธีดั้งเดิมกันดีกว่า... เธอเป็นใคร และหวังจะได้อะไรจากสถาบันแห่งนี้กันแน่?"