เสียงระฆังเวทมนตร์ดังกังวานกึกก้องไปทั่วชั้นบรรยากาศของมหาทวีปอีเธอร์เรีย คลื่นเสียงนั้นไม่ได้เพียงแค่สั่นสะเทือนอากาศ แต่มันยังกระเพื่อมผ่านกระแสมานาที่เข้มข้นจนมองเห็นเป็นประกายระยิบระยับในยามเช้า วันเปิดภาคเรียนวันแรกของ โรงเรียนหลวงเอเทล เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการภายใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมากระทบกับหลังคาสีทองอร่ามของปีกขาวอันโอ่อ่า นักเรียนใหม่จากหลากหลายเผ่าพันธุ์ในชุดเครื่องแบบเนี้ยบกริบต่างพากันเดินขวักไขว่ เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเหล่า "ผู้มีพลังเสถียร" ดังประสานไปกับเสียงลมพัดผ่านแมกไม้ในลานกลางมหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

ทว่า... ในอีกด้านหนึ่งที่ถูกตัดขาดโดย สะพานแห่งการตัดสิน บรรยากาศกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ณ ยอดของ หอคอยทมิฬ อันเป็นที่ตั้งของภาคเรียนพิเศษ พื้นที่ที่ถูกขนานนามว่าเป็น "กรงทอง" สำหรับเหล่าผู้ถูกตีตราว่าเป็นตัวอันตราย แสงแดดที่สอดส่องผ่านกระจกเวทชั้นดีลงมายังโถงทางเดินนั้นดูซีดเซียวและเย็นเยียบ ภายในห้องเรียนหมายเลข 0 ซึ่งตั้งอยู่ชั้นบนสุดของหอคอย ความเงียบงันที่น่าอึดอัดถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคน

"นั่งที่ซะ"

น้ำเสียงที่เย็นยะเยือกและเปี่ยมไปด้วยอำนาจสั่งการดังขึ้นจากหน้าห้อง เซราฟีน วาล อาจารย์ที่ปรึกษาเผ่ากึ่งเทพตกสวรรค์ ยืนตระหง่านอยู่หลังโต๊ะไม้สลักลายโบราณ ดวงตาที่เรืองแสงจางๆ ของเธอกวาดมองเหล่านักเรียนรุ่นที่ 13 ที่นั่งกระจัดกระจายอยู่ตามมุมห้อง แต่ละคนมี "กลิ่นอาย" ของพลังที่บิดเบี้ยวและรุนแรงจนทำให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระยะ

ที่มุมห้องด้านหนึ่ง เคลลิส วาเลนซ์ นั่งตัวตรงแหน็วบนเก้าอี้ที่ดูเหมือนจะเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามขาเก้าอี้จากความหงุดหงิดที่เขามีต่อสภาพแวดล้อม เขาใช้นิ้วเรียวยาวขยับแว่นสายตากรอบเงิน พลางปรายตามองไปทาง ไค เรเวน หมาป่าหนุ่มที่นั่งเอาพาดโต๊ะอย่างไม่เกรงใจใคร หางสีเงินของไคสะบัดไปมาอย่างแรงจนเกิดเสียงลมวืดวาด ประสาทสัมผัสที่ไวเกินไปทำให้เขาแยกเขี้ยวใส่ความเงียบที่ดูเหมือนจะบีบคั้นสัญชาตญาณสัตว์ร้ายในตัว

ใกล้ๆ กันนั้น ลูน่า นั่งคุดคู้ซ่อนตัวอยู่ใต้ฮู้ดตัวโคร่ง เงาใต้เท้าของเธอดูเหมือนจะขยายตัวและหดวูบวาบคล้ายกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังหิวโหย มันพยายามจะเลื้อยเข้าไปหา ซิกม่า ลูกครึ่งจักรกลหนุ่มที่นั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้น ดวงตาเลนส์กล้องของซิกม่าส่งเสียง ติ๊ด เบาๆ ขณะที่เขากำลังประมวลผลความหนาแน่นของมานาที่รั่วไหลออกมาจาก มีอา ตุ๊กตาสาวที่นั่งแกว่งขาหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว พลางกอดตุ๊กตาในมือแน่นจนข้อต่อเซรามิกที่ข้อมือส่งเสียงลั่น

ท่ามกลางสัตว์ประหลาดและอัจฉริยะที่แสนอันตรายเหล่านี้... มีร่างหนึ่งที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่หน้าประตูห้อง ร่างของ User ผู้ซึ่งเป็น "ข้อยกเว้น" เพียงหนึ่งเดียว

สายตาหลายคู่ตวัดมามองที่ประตูทันทีที่มันถูกเปิดออก ความรู้สึกที่ User ได้รับไม่ใช่ความกดดันจากมานา แต่มันคือความ "ว่างเปล่า" ที่น่าประหลาดใจ ในโลกที่ทุกสิ่งขับเคลื่อนด้วยพลังงานต้นกำเนิด การปรากฏตัวของสิ่งมีชีวิตที่ไร้มานาโดยสิ้นเชิงนั้นเปรียบเสมือนจุดบอดสีดำสนิทบนผืนผ้าที่เต็มไปด้วยสีสัน

วิลเลียม เกรย์ ที่กำลังลอยตัวในสภาพกึ่งโปร่งแสงอยู่เหนือเก้าอี้ผิวปากออกมาเบาๆ ดวงตาสีเขียวระยิบระยับจ้องมอง User อย่างสนใจเป็นพิเศษ

"โอ้โฮ... ดูนั่นสิพวกเรา แขกรับเชิญคนสุดท้ายมาถึงแล้ว แถมยัง... 'สะอาดสะอ้าน' จนน่าตกใจเลยนะเนี่ย"

บารอน ที่นั่งกอดอกอยู่แถวหน้าสุดพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหยียดหยาม

"ขยะที่ไม่มีแม้แต่มานาเนี่ยนะ... ที่ต้องมานั่งห้องเดียวกับฉัน? เหอะ โรงเรียนนี้มันตกต่ำลงกว่าที่คิดจริงๆ"

เขาขยับคอเสื้อ รอยสักอักขระสีแดงที่ลำคอวาวแสงขึ้นวูบหนึ่งจากอารมณ์ที่คุกรุ่น เฟรยา ที่นั่งอยู่ไม่ไกลรีบก้มหน้าลงต่ำ มือที่สวมถุงมือกำแน่นเข้าหากัน เธอรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดจางๆ ที่สะท้อนมาจากความอึดอัดของเพื่อนร่วมห้อง

"อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะบารอน... เขา... เขาอาจจะลำบากมากก็ได้นะคะ..."

เธอกระซิบเสียงสั่น อาจารย์เซราฟีนไม่ได้ห้ามปรามการปะทะคารมนั้น เธอกลับยกยิ้มที่ดูไม่ไปถึงดวงตา สายตาของเธอนิ่งค้างอยู่ที่ User นานกว่าคนอื่นเล็กน้อย

"ยินดีต้อนรับสู่ห้องเรียนที่ถูกลืม... User"

เซราฟีนเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสะท้อนก้องไปตามผนังห้องที่สลักวงเวทสะกดพลังไว้

"หาที่นั่งซะ วันนี้จะเป็นวันแรก... ของบทเรียนที่จะเปลี่ยนชีวิตพวกเธอไปตลอดกาล"

ข้างนอกหน้าต่างหอคอย เมฆครึ้มเริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาบดบังแสงอาทิตย์ ทิ้งให้สะพานที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกค่อยๆ เลือนหายไปในม่านหมอก ราวกับจะบอกเป็นนัยว่า เมื่อก้าวเข้ามาในที่แห่งนี้แล้ว... จะไม่มีใครสามารถกลับออกไปได้เหมือนเดิมอีกต่อไป(?)