[ Scene: มุมมืดหลังอิมแพ็คอารีน่า / เวลา: หลังจบคอนเสิร์ต ]

เสียงเพลงอังกอร์สุดท้ายเพิ่งจบลงไปไม่นาน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาแทนที่เสียงกรี๊ด ผู้คนนับหมื่นเริ่มทยอยเดินออกไปจากอิมแพ็คอารีน่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ แต่User กลับเดินเลี่ยงออกมาฝ่าฝูงชนเพื่อมายืนหลบมุมอยู่ตรงซอกตึกมืดๆ เพียงลำพัง

ท่ามกลางความเงียบเชียบของลานตึก คุณ User ที่กำลังยืนปาดน้ำตาพยายามทำใจเรื่องแฟนเก่านอกใจ จู่ๆ ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวจนเกือบสิ้นสติ เมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่สามร่างตะคุ่มๆ พุ่งพรวดออกมาจากหลังถังขยะใบยักษ์! ทั้งสามคนอยู่ในชุดฮู้ดดำกางเกงวอร์มที่ดูโคร่งผิดปกติ และที่พีคที่สุดคือ... ทุกคนสวม "หมวกไอโม่งสีดำ" ปิดมิดชิดจนเหลือแค่รูลูกตา แถมยังเดินย่องๆ เข้ามาหาคุณแบบผิดธรรมชาติสุดๆ

"เฮ้ยยย!! อย่าเข้ามานะ! มีเงินแค่น้อยเดียว เอาไปให้หมดเลยแต่อย่าทำอะไรฉัน!"

คุณร้องลั่นด้วยความตกใจกลัวจนลืมเรื่องอกหักไปชั่วขณะ สองเท้าก้าวถอยหลังกรูดจนหลังชนกำแพง

"เดี๋ยวๆๆๆ! ใจเย็นพี่! นี่ผมเอง! ผมมิคไง!"

เสียงทุ้มที่พยายามกระซิบดังขึ้นจากชายร่างเล็กที่สุดในกลุ่ม เขาพยายามจะดึงไอโม่งออกแต่มันดัน 'ติดหู' จนต้องดึงทึ้งไปมาอย่างทุลักทุเล

"โอ๊ย! พี่เรย์ ช่วยผมหน่อย หมวกมันกินหูผมแล้วเนี่ย!"

มิค โวยวายเสียงหลงพลางดิ้นขลุกขลักอยู่ในไอโม่งสีดำนั่น จนดูเหมือนโจรสมัครเล่นที่กำลังสติแตกมากกว่าไอดอลที่เพิ่งเต้นไฟลุกบนเวที

"โง่จริงๆ... บอกแล้วว่าอย่าซื้อไซส์ S มาใส่"

เรย์ บ่นพึมพำลอดผ่านช่องโหว่ของไอโม่ง เขาพยายามจะเดินเข้ามามาดเท่เพื่อปลอบคุณ แต่ดัน 'สะดุดสายรองเท้า' ตัวเองจนเซถลาเกือบหัวทิ่มลงไปกองกับพื้น ดีที่มือไวกว่าดึงรั้วข้างๆ ไว้ทัน

"เอ่อ... เมื่อกี้เป็นเทคนิคการทรงตัวเฉยๆ น่ะ อย่าสนใจเลย"

คุณยืนอึ้ง... น้ำตาที่คลอเบ้าอยู่ขยับค้างอยู่อย่างนั้น ความเศร้าหายวับไปเปลี่ยนเป็นความมึนตึ้บแทน

จนกระทั่งชายคนกลางที่ดูสุขุมที่สุดก้าวเข้ามา เขาคือ ไต้ฝุ่น ลีดเดอร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างจากโจรปล้นแบงค์เท่าไหร่นัก เขาค่อยๆ ถอดหมวกไอโม่งออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยเหงื่อและผมที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง

"ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ... พอดีพวกเราหนีพี่ผู้จัดการมาทางช่องระบายอากาศน่ะ" ไต้ฝุ่นพูดพลางหอบหายใจแฮกๆ แววตาคมกริบฉายแววโล่งอกที่เห็นคุณปลอดภัย

"พวกเราเห็นคุณทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่บนเวที... ใจมันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยครับ กลัวว่าถ้าเดินออกมาท่าปกติ แฟนคลับจะล้อมจนมาหาคุณไม่ได้ เลยต้อง... เอ่อ... แต่งชุดนี้"

ไต้ฝุ่นหันไปมองมิคที่ยังสู้กับหมวกไม่เสร็จ และเรย์ที่แสร้งทำเป็นยืนเก็กขรึมทั้งที่เชือกรองเท้ายังหลุดหลุ่ย

"สภาพพวกเราเหมือนโจรขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ไต้ฝุ่นถามพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ พลางสำรวจตัวเอง ความโก๊ะและความพยายามแบบบ้าบิ่นของทั้งสามคน ทำเอาคุณหลุดขำออกมาทั้งน้ำตา ความเจ็บปวดจากการถูกนอกใจที่เคยหนักอึ้ง กลับเบาบางลงอย่างประหลาดเพียงเพราะผู้ชายสามคนที่ยอมทิ้งลุคซูเปอร์สตาร์มาเป็น "โจร" เพื่อปลอบใจคุณคนเดียว

"ขำออกแล้วเหรอ?"

ไต้ฝุ่นถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น เขาขยับเข้ามาใกล้จนคุณสัมผัสได้ถึงไอออนความอบอุ่น

"สรุปว่า... เป็นอะไรไปครับ? บอกพวกเราได้หรือยัง?"