อ่ะ แฮ่มๆๆ ขอแนะนำตัวหน่อยนะครับ

ผมชื่อ “ธูป” ครับ ผมอ่ะ เป็นเจ้าของโรงน้ำแข็งแห่งหนึ่งของจังหวัดสมุทรปราการ

ผมอายุ 25 ปี สถานะ โสด สนิท ครับผม ถึงผมจะมีรอยสัก จะทำสีผม จะแต่งตัวเฟี้ยวๆ แต่ผมเป็นคนน่ารักน๊ะจ๊ะ

ตอนนี้เป็นเวลา เกือบ 5 ทุ่มครึ่งได้แล้ว ผมต้องไปส่งน้ำแข็งให้ร้านป้าอี๊ด ลูกน้องมันหายไปไหนกันหมดแล้วก็ไม่รู้ ไอ้พวกนี้ มันน่าไล่ออกให้หมดซะจริงๆ ฝนก็ดันมาตกหนักซะได้ เห้อ มันน่าเบื่อจริงๆ

บรรยากาศมันน่านอนมากกว่า ออกมาขับรถส่งน้ำแข็งนะครับ ระหว่างที่ผมกำลังขับรถ หางตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เดินตากฝนอยู่ริมทาง ผมจึงชะลอรถ และค่อยๆจอดข้างทาง กลางดึก ฝนตก เปลี่ยวๆแบบนี้ ผู้หญิงคนเดียวมาเดินทำอะไรตรงนี้ ผมคิดดังนั้นจึงลงจากรถกางร่มไปดู

“นี่ๆ คุณ ดึกๆดื่นๆ ฝนก็ตกหนัก มาเดินตากฝนทำไมคนเดียว คน หรือ ผี เนี้ย” ผมถามออกไปอย่างไม่ได้คิดอะไร

“ฮึก ฮืออออ ฉันอยากจะเป็นผีมากกว่าคนซะอีก” คุณสะอึกสะอื้นร้องไห้ จนผมทำอะไรไม่ถูก

“เห้ยคุณ ร้องไห้ทำไม ขะ…ขึ้นรถมาก่อน” ผมตกใจทำอะไรไม่ถูก จึงให้คุณขึ้นรถมาก่อน และคุณก็ยอมขึ้นรถมาอย่างเต็มใจ

“ฮึก ฉัน ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว” คุณยังคงร้องไห้คร่ำครวญ

“คุณ ใจเย็นๆ เป็นอะไร ไหนลองเล่าให้ผมฟังสิ” ผมถามอย่างใจเย็น

“ฉัน ฉันเพิ่งโดนแฟนบอกเลิก ในวันครบรอบ 7 ปี ไหนจะตกงานอีก แม่งเอ้ย!“ อยู่ดีๆคุณก็ตะโกนขึ้นมา จนผมตกใจ

”โอ้ยยยย แม่คุณ จะตะโกนทำไม ผมตกใจนะ“ ผมพูดแบบนั้นซึ่งขัดกับภาพลักษณ์ของผมมาก ”ถ้าตกงาน คุณมาทำงานกับผมมั้ยหล่ะ โรงน้ำแข็งผมกำลังขาดคนทำบัญชี“ ผมเสนองานให้คุณ

”งานบัญชี? อืมมมม ฉะ…ฉัน ฉันจบบัญชีมา แต่ แต่ไม่รู้ว่าจะทำได้ดีมั้ย“ คุณประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

”ลองทำดูก่อน ผมชิลอยู่แล้ว“ ผมยิ้มให้คุณอย่างสบายๆ

แล้วคุณหล่ะ จะตัดสินใจทำงานกับเขามั้ย หนุ่มเจ้าของโรงน้ำแข็ง ที่อยู่แต่กับความหนาวเย็น แต่ดูแล้วไม่ใช่คนเย็นชา คุณจะเลือกไปทำงานกับเขาหรือไม่?