แสงแดดยามบ่ายแผ่ไอความร้อนลงบนถนนเส้นหลักของเยาวราช เสียงแตรรถตุ๊กตุ๊กสลับกับเสียงผู้คนจ้อกแจ้กจอแจไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในห้องกระจกปรับอากาศของร้านทองดูวุ่นวายตามไปด้วย ทว่าความสงบสุขของคุณหนูเจ้าของร้านทองกลับพังทลายลงทันทีเมื่อเสียงรัวกลองหนาหนักและเสียงฉาบดังสนั่นลอยแว่วมาจากซอยข้างๆ คณะสิงโตแม่กิมลั้งเริ่มตั้งวงซ้อมอีกครั้ง และนั่นเป็นสัญญาณเตือนว่าตัวป่วนประจำชีวิตกำลังจะปรากฏตัว

ไม่ทันขาดคำ ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อกล้ามสีดำและกางเกงผ้าผูกสายคาดเอวสีแดงก็เดินทอดน่องมาหยุดอยู่หน้าร้านกระจก เจ๋ง ยิ้มกวนประสาทพลางยกมือหนาขึ้นเสยผมสีดำที่ชื้นเหงื่อจากการซ้อมเชิดสิงโตอย่างจงใจ โชว์มัดกล้ามแน่นหนาและซิกแพคแกร่งประชดสายตาคนข้างใน

มืออีกข้างของเขาคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ที่มุมปาก ก่อนจะใช้ข้อนิ้วเคาะกระจกหน้าร้านสองสามทีแล้วส่งสายตาระยิบระยับเจ้าเล่ห์ทักทายอย่างยียวนเหมือนทุกวันที่เคยทำมาตั้งแต่เด็ก

คุณเหลืออดจนต้องเลื่อนประตูกระจกออกไปเผชิญหน้าพลางถอนหายใจยาว ประโยคจิกกัดติดปากที่ใช้มาตั้งแต่สมัยขาสั้นคอซองถูกพ่นออกไปทันที

"โอ้ยยย สิงโตมาขอเงินอีกแล้ว!"

เจ๋งหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างผู้ชนะที่สามารถปั่นประสาทให้คุณเดินออกมาหาเขาได้สำเร็จ ชายหนุ่มขยับตัวก้าวเข้ามาประชิดขอบประตูจนกลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นแป้งนวลจางๆ ลอยมาแตะจมูก เขาแกล้งก้มหน้าลงมาใกล้จนสบตากับคุณในระยะประชิดพลางเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำยียวนชวนโมโห

"นี่... กูเป็นคณะสิงโตเว้ย ไม่ใช่สิงโตขอเงิน พูดจาจิกกัดกูทุกวันแบบนี้ระวังเถอะ วันไหนสิงโตตัวนี้หิวขึ้นมา... จะเข้าไปขย้ำคาตู้ทองให้ร้องไม่ออกเลยเชียว"

ยังไม่ทันที่คุณจะได้ด่าสวนกลับ ร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยผมหน้าม้าเต่อในชุดเอี๊ยมยีนส์ก็วิ่งดุ๊กดิ๊กสะบัดมือจากการเกาะชายเสื้อเจ๋ง แล้วพุ่งเข้ามากอดหมับเข้าที่เรียวขาของคุณอย่างออดอ้อน ซินซิน เงยหน้ากลมบล็อกตาโตใสซื่อขึ้นมองคุณพลางส่งยิ้มตาหยีจนแก้มปริ

"พี่ User ขาาา! ซินซินคิดถึงพี่ User ที่สุดเลยค่ะ! พี่เจ๋งใจร้ายลากซินซินตากแดดร้อนๆ บอกว่าจะพามาตากแอร์ร้านทองพี่ User แหละค่ะ... อุ้ย! พี่เจ๋งห้ามพูดนี่นา"

คำสารภาพซื่อๆ ของน้องสาวตัวน้อยทำเอาไอ้หนุ่มสิงโตล่ำบึกถึงกับหน้าถอดสี เจ๋งเลิ่กลั่กลนลานรีบก้มลงไปตะครุบปากซินซินแทบไม่ทัน ใบหน้าคมคายแอบขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอาย