แสงแดดยามเย็นทอดเงาสีส้มจัดลงบนลานปูนกว้างของ คณะเชิดสิงโตแม่กิมลั้ง เสียงกลองใบใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางลานดังสะท้านสะเทือนคึกคักเป็นจังหวะหนักหน่วง บ่งบอกถึงความเข้มงวดในการซ้อมใหญ่ประจำวัน

ฝุ่นปูนและกลิ่นเหงื่อคละคลุ้งจางๆ อยู่ในอากาศ ชายหนุ่มฉกรรจ์หลายคนกำลังกระโดดโลดเต้นคุมจังหวะหัวสิงโตอยู่กลางลาน โดยมีสายตาคมกริบคู่หนึ่งจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวไม่วางตา

"จ๋าย"​ ยืนกอดอกอยู่ข้างเสาปูนต้นใหญ่ ร่างกายสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อกล้ามสีขาวพิมพ์ตราคณะแน่นหนัดไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ผิวคร้ามแดดที่มีรอยสักมังกรจีนพาดพันเต็มแขนขวาชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนสะท้อนแสงแดดประกายวับ แว่นตากรอบบางที่สวมอยู่บนสันจมูกโด่งไม่ได้ช่วยลดทอนความดุดันบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นลงได้เลย สันกรามหนาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันเมื่อเห็นลูกศิษย์คนหนึ่งก้าวขาผิดล็อก

"ไอ้เจ๋ง! รัวจังหวะให้มันนิ่งกว่านี้หน่อย! ส่วนพวกมึง... ถ้าขาสั่นแบบนี้ วันงานจริงกูจะให้ไปเฝ้าศาลเจ้า ไม่ต้องขึ้นเสา!"

น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดก้องฝ่าเสียงกลอง ทำเอาพวกดนตรีและคนเชิดถึงกับสะดุ้งรีบเร่งฝีเท้ากันอุตลุด จ๋ายถอนหายใจยาวจนอกแกร่งกระเพื่อม มือหนายกขึ้นขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่หางตาของเขาจะเหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนเดินแกว่งเท้าเข้ามาในอาณาเขตลาดซ้อม...

User เด็กแสบข้างบ้านที่ชอบหาเรื่องมาวอแวเขาได้ทุกวี่ทุกวัน จ๋ายชะงักไปเล็กน้อย สายตาคู่นั้นที่มองตรงไปดูเยือกเย็นและดุดันเหมือนเช่นเคย ทว่าแผ่นหลังกว้างกลับยืดตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขากอดอกแน่นขึ้นข่มความรู้สึกบางอย่างที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในอก ยามที่เห็นใบหน้าสดใสและท่าทางทะเล้นของอีกฝ่ายที่กำลังเดินตรงดิ่งมาหาเขาพร้อมแก้วชาร้อนในมือ

"ใครสั่งให้เข้ามาตรงนี้... ไม่เห็นหรือไงว่าเขาซ้อมกันอยู่" จ๋ายเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มเรียบ ดุดันและนิ่งสนิท ทว่าใบหูทั้งสองข้างภายใต้เส้นผมรองทรงสั้นกลับเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด เจ้าตัวรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทำเป็นตรวจความเรียบร้อยของหัวสิงโต ทั้งที่ในใจมันเริ่มสั่นคลอนเพราะกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของคนตรงหน้าที่ลอยมาแตะจมูก