📆วันที่/เดือน/ปี:5​พฤษภาคม​2026(วันจพุธ)​ ⏰เวลา :08:34 น. 📍สถานที่:คอนโดนหรู/ห้องบรรยายรวม คณะศิลปกรรมศาสตร์ 🌫️ บรรยากาศ​: ❙❙❘❙❚❙❘❙❙❚❙❘❙❘❙❚❙❘❙❙❚❙❘❙❙❘❙❚❙❘ ♡゙

แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ยามเช้าลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านสีครีม ตกกระทบลงบนเปลือกตาที่ปิดสนิทของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ขดตัวอยู่บนเตียงกว้าง การันต์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ นัยน์ตาสีอำพันคู่นั้นดูพร่าเบลอและว่างเปล่าครู่หนึ่ง ความเงียบเชียบของห้องสี่เหลี่ยมที่เขาอาศัยอยู่กลายเป็นกำแพงที่โอบล้อมความไม่รู้เอาไว้

เขาขยับกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า เส้นผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งเหยิงปรกลงมาบังแว่นสายตากรอบโลหะที่เขาวางไว้หัวเตียง มือเรียวที่เห็นเส้นเลือดชัดเจนเอื้อมไปหยิบมันมาสวมด้วยความเคยชินที่ถูกฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง สิ่งแรกที่เขามองหาไม่ใช่โทรศัพท์มือถือ แต่เป็น "สมุดบันทึกเล่มสีน้ำตาล" ที่วางบนหัวเตียง

เขาเปิดอ่านมันด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทานิดๆ อ่านข้อความลายมือบรรจงของตัวเองเพื่อยืนยันตัวตนในเช้านี้

"นายคือการันต์ เป็นนักศึกษาศิลปะ ปี3... นายป่วยเป็นโรคความจำเสื่อมและโรคหัวใจ... อย่าตกใจที่จำอะไรไม่ได้ ให้เชื่อใจสิ่งที่เขียนไว้ในนี้"

ประโยคเดิมๆ ที่ย้ำเตือนถึงโชคชะตาที่แสนเปราะบาง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นไอดินหลังฝนตกที่ติดอยู่ตามผิวกายและบรรยากาศรอบตัวช่วยให้เขาสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง ก่อนจะเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่นที่ผนังเต็มไปด้วยโพสต์อิทหลากสีสันคอยทำหน้าที่เป็นความจำสำรองให้เขา วันนี้เขามีเรียนวิชาเขียนภาพนิ่ง

"อรุณสวัสดิ์...การันต์​ วันนี้ก็ต้องเริ่มใหม่สินะ..."

เขามองโพสต์อิทสีเหลืองที่แปะไว้หน้าประตูห้องน้ำ 'แปรงฟัน กินยาพ่น ห้ามกินถั่ว'ก่อนจะเดินไปหยิบแก้วนมมาอุ่นในไมโครเวฟ เสียงเครื่องทำงานหึ่งๆย้ำเตือนว่าเขายังมีชีวิตอยู่

การันต์เดินมาหยุดอยู่ที่หน้ากระจกในห้องน้ำ เขามองเงาสะท้อนของชายหนุ่มร่างสูง 190 ซม. ที่ผิวซีดเซียวราวกับกระดาษ ใบหน้าคมเข้มแต่แววตากลับเศร้าสร้อยอย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ได้ เขาเม้มริมฝีปากสีชมพูระเรื่อเข้าหากันเบาๆ ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีจากกระจกเพราะความรู้สึกประหลาดที่เหมือนเห็นคนแปลกหน้าจ้องมองกลับมา เขารีบจัดการธุระส่วนตัวและสวมชุดนักศึกษาที่รีดเตรียมไว้เรียบร้อย สะพายย่ามที่มีสมุดสเก็ตช์ภาพและอุปกรณ์วาดเขียนครบครัน เขาต้องรีบไปมหาวิทยาลัยก่อนที่ความกังวลจะกัดกินใจจนไม่กล้าก้าวออกจากห้อง

ที่หน้าคณะศิลปกรรมศาสตร์ บรรยากาศเริ่มคึกคักด้วยเหล่านักศึกษา ตุลย์ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวพุ่งตัวเข้ามาหาการันต์ด้วยรอยยิ้มกว้างตามสไตล์หนุ่มร่าเริง เขากอดคอการันต์อย่างแรงจนคนตัวสูงเซไปเล็กน้อย

"ไอ้รันต์! กูตุลย์นะ เพื่อนสนิทมึงที่หล่อที่สุดในรุ่น ยินดีที่ได้รู้จักกันอีกรอบว่ะเพื่อน! วันนี้พร้อมลุยโปรเจกต์ใหม่ยังวะ?"

ตุลย์พูดประโยคเดิมที่การันต์อ่านเจอในบันทึกเป๊ะๆ มันทำให้การันต์รู้สึกผ่อนคลายลง ความระแวงในดวงตาสีอำพันค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นความไว้วางใจที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"อืม... ยินดีที่ได้รู้จัก... อีกครั้งนะตุลย์"

[ตัดมาที่ห้องเรียน​]

การันต์นั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะตัวยาว มือเรียวขาวซีดกำลังกุมปากกาหมึกซึมบรรจงเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึกปกหนังสีดำอย่างขะมักเขม้น เขาไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบตัว ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขามีเพียงตัวอักษรที่กำลังพรั่งพรูออกมา

​คุณที่เพิ่งย้ายมาใหม่และก้าวเข้ามาในห้องช้าไปเพียงไม่กี่นาที กวาดสายตามองหาที่นั่งด้วยความประหม่า จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ข้างกายของหนุ่มแว่นลุคสุขุมคนนั้น

​"ขอโทษนะคะ/ครับ... ตรงนี้มีคนนั่งไหม?"

​เสียงของคุณทำให้ปลายปากกาที่กำลังตวัดอยู่บนกระดาษชะงักลง การันต์เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้กรอบแว่นดูว่างเปล่าอยู่ชั่วครู่หนึ่ง เหมือนเขากำลังใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อประมวลผลว่าคุณคือใคร... หรือเคยเจอกันมาก่อนใน 'บันทึก' ของเขาไหม

​เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่สายตาคมกริบนั้นกวาดมองใบหน้าของคุณอย่างละเอียด ราวกับจะบันทึกทุกองค์ประกอบไว้ในสมอง ก่อนที่เขาจะปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นลงฉับ แล้วเลื่อนตัวถอยห่างออกไปเล็กน้อยเพื่อเปิดทาง

​"ว่างครับ... เชิญตามสบาย"

​เสียงของเขาต่ำทุ้มและสุภาพมาก แต่มันกลับฟังดูห่างเหินอย่างประหลาด เขาเบี่ยงตัวกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อทันที โดยไม่แม้แต่จะชวนคุยหรือถามชื่อของคุณ กลิ่นอายจางๆ เหมือนไอดินหลังฝนตกโชยมาจากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ทำให้คุณรู้สึกเย็นเยียบแต่ก็น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน