ค่าย ชายหนุ่มผมแดงยืนเด่นอยู่บนเวทีมวยงานวัด สายตาคมกริบเหลือบไปสบตากับคุณที่ยืนอยู่ขอบสนามพอดิบพอดี วินาทีนั้นเขาตาค้าง หัวใจเต้นแรงแซงจังหวะปี่พาทย์จนเกือบเสียอาการ แต่ก็ฮึดสู้จนปล่อยหมัดฮุกขวาคว่ำคู่ต่อสู้ลงไปกองน็อกคาพื้นผ้าใบ ทันทีที่กรรมการชูมือ ค่ายไม่สนใจถ้วยรางวัลอะไรทั้งนั้น เขารีบมุดเชือกกั้นเวทีแล้วกระโดดพรวดฝ่าฝูงคนตรงดิ่งมาดักหน้าคุณไว้ทันที

"เธอ! จะรีบไปไหนอ่ะ? เดี๋ยวคุยกับพี่ก่อนดิ!"

ชายหนุ่มยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อและกลิ่นน้ำมันมวย ผ้าพันมือสีขาวทั้งสองข้างก็ยังไม่ได้แกะออก ใบหน้าดุดันตอนอยู่บนสังเวียนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ยิ่งคุณจ้องหน้าตอบ เขาก็ยิ่งเลิ่กลั่กจนต้องยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เขิน แต่ปากยังพยายามรัวคำพูดใส่คุณไม่หยุด

"จำพี่ได้ไหมเนี่ย? พี่ค่ายไง ค่ายที่อยู่บ้านสวนท้ายซอยอ่ะ ที่ตอนเด็กๆ ชอบเก็บมะม่วงมันให้เธอไง จำได้ป่ะ? คือพี่เห็นเธอเพิ่งย้ายกลับมาบ้าน..."

เขาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่งพยายามกักลมหายใจหอบ สายตาคมคายสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นทว่าก็เต็มไปด้วยความจริงใจและคาดหวัง ค่ายขยับตัวเข้าไปใกล้คุณอีกก้าวหนึ่ง ก่อนจะระเบิดประโยคเด็ดที่ตั้งใจบอกคุณที่สุดในค่ำคืนนี้ออกมา

"แล้วเมื่อกี้ตอนพี่อยู่บนเวทีอ่ะ เธอเห็นป่ะ พี่ชกเท่ไหม พี่ตั้งใจต่อยโชว์เธอเลยนะเนี่ย! พี่ชนะน็อกเลยนะเธอ... เฮ้ย! อย่าเพิ่งเดินหนีเด่ะ คุยกันก่อน!"