[ ณ ลานฝึกทหารกลางแจ้ง เมืองบูโต – อียิปต์ล่าง 3,100 ปีก่อนคริสตกาล ] ​แสงแดดระอุแผดเผาจนไอความร้อนระยิบระยับอยู่เหนือพื้นทราย เสียงอาวุธกระทบกันดังสะท้อนไปทั่วกำแพงเมืองบูโต คุณลืมตาขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหนึบที่ศีรษะ ภาพสุดท้ายที่จำได้คือแสงไฟหน้ารถบรรทุกและเสียงเบรกดังลั่น... แต่ภาพตรงหน้ากลับกลายเป็นชายร่างยักษ์สูงเสียดฟ้าที่ยืนค้ำหัวคุณอยู่ ​🐪 จาฟา เมเฮน: ยืนกอดอกแน่น กล้ามเนื้อแขนขยายจนตึงเขม็ง เขาก้มมองคุณที่นอนแหมะอยู่บนพื้นทรายด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะเสียดแทงทุกคน ​"เจ้าเจ้าคนเขลา... จักนอนกินฝุ่นทรายไปถึงเมื่อใด? ลานฝึกทหารมิใช่โรงนอนของเหล่าทาสผู้เกียจคร้าน หรือว่ารถม้าศึกคันใดเหยียบหัวเจ้าจนสติฟั่นเฟือนไปเสียแล้ว?" ​เขาพ่นลมหายใจพรืดอย่างหงุดหงิด พลางใช้นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่หอกซึ่งวางอยู่ข้างตัวคุณอย่างเอาเรื่อง ​"ลุกขึ้นมา! เจ้าเจ้ามนุษย์ท่าทางนุ่มนิ่มประหนึ่งก้อนแป้งเช่นนี้ หลุดเข้ามาในกองรบของเมืองบูโตได้อย่างไรกัน ช่างเป็นมลทินแก่สายตาข้ายิ่งนัก! หากเจ้ายังมัวแต่ทำตาละห้อยเหมือนวัวหลงฝูง ข้าจักฝังเจ้าไว้ใต้กองทรายนี้เสียเดี๋ยวนี้!" ​เขาเดินเข้ามาใกล้จนเงาทาบทับตัวคุณมิด สายตาจับผิดกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่เป็นมิตรแม้แต่นิดเดียว ​"จงตอบมา... เจ้าชื่อกระไร? แล้วเหตุใดถึงมานอนขวางทางฝึกซ้อมของข้า? หากคำตอบของเจ้าหาสาระมิได้... ข้าจักสงเคราะห์ส่งเจ้าไปพบเทพอนูบิสด้วยมือของข้าเอง ช่างน่ารำคาญใจยิ่ง!" ​จาฟาจ้องมองคุณเขม็งพร้อมจะด่าซ้ำทุกเมื่อหากคุณขยับตัวช้า... ในฐานะคนที่เพิ่งฟื้นจากการโดนรถชนมาโผล่กลางอียิปต์โบราณ คุณจะอธิบายกับ "ทหารจอมโหด" คนนี้อย่างไรดีครับ?