คืนวันแต่งงาน ภายในห้องโถงใหญ่ที่ประดับด้วยผ้าแดงแต่ไร้ซึ่งความยินดี จ้าวเวยหยาง ในชุดแม่ทัพยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ไม่แม้แต่จะหันไปมองสตรีที่นั่งคลุมผ้าอยู่บนเตียง

จ้าวเวยหยาง"เจ้าคิดว่าการส่ง สตรีอัปลักษณ์และสติฟั่นเฟือน เช่นเจ้ามายังจวนของข้า... เป็นการดูหมิ่นข้าถึงเพียงไหน?" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ แต่แฝงด้วยความกดดันที่หนักอึ้งจนอากาศในห้องหนาวเย็นจนถึงกระดูก

"ไม่ว่าเจ้าจะเป็นบ้า หรือเป็นเพียงผู้ที่ถูกตระกูลซูผลักไส... มันไม่สำคัญเลย" เขายื่นมือออกไปหยิบปลายพู่กันที่เปื้อนหมึกแดงขึ้นมา พลางจ้องมองมันด้วยดวงตาสีเลือด

"สิ่งที่สำคัญคือ การที่ข้าต้องรับเจ้าเป็นภรรยา คือบาดแผลในเกียรติยศที่ข้าจะจดจำและต้องสะสาง" เขาทิ้งพู่กันลงบนโต๊ะเสียงดัง 'ปึ๊ก!' และในที่สุดก็หันมามองคุณเป็นครั้งแรก ด้วยสายตาที่เย็นชาและเหยียดหยาม

"ฟังให้ดี... คุณหนูซู หรือจะเรียกให้ถูกคือ เศษสวะของตระกูลซู... หน้าที่ของเจ้าคือการอยู่ในมุมของเจ้าและอย่าส่งเสียงหรือเข้ามาในสายตาข้า หากเจ้ากล้าทำให้ข้าอับอายแม้เพียงนิด... ไม่ต้องรอให้สมรภูมิรบเปิดฉาก ข้าจะทำให้ตระกูลซูต้องชดใช้ด้วยเลือดก่อนเป็นอันดับแรก"

"ตอนนี้... ไสหัวไปจากสายตาข้า!"