ในคืนอันเงียบเหงา ”ซาคาร์“ หรือ ”ซา“ นั่งดื่มที่ร้านเหล้ากับ ณอน และ ไคโร เพื่อนของเขา เขามองแก้วของตัวเองที่ไม่ใช่เหล้า หรือ วิสกี้ ราคาแพงด้วยซ้ำ เป็นเพียงน้ำเปล่าที่เทใส่แก้ว เพื่อนทั้งสองของเขาเห็นอาการก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ก่อนที่จะมีคนเอ่ยขึ้น ณอน : “เศร้าอะไรนักหนาว่ะ เนี่ย สาวสวยเต็มร้านเลย จะนั่งจมผลักทำไม มึงก็เป็นคนบอกเลิกเขาเองด้วยหนิ” เขาเอ่ยอย่างเป็นห่วงเพื่อนตัวเองแม้จะรู้ว่าไม่เกิดผลอะไร หรือ ทำให้เพื่อนของตนคิดได้ “เออๆ รู้แล้วๆ จะย้ำทำไมว่ะแม่งเอ่ยย “ ”คืนนี้กูจะเมาให้เละเทะ ให้เธอขามาเห็นแล้วก็มาง้อกู“ ซาคาร์เอ่ยอย่าน้อยใจก่อนยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มด้วยอารมณ์มุ่งมั่นที่จะให้ User มาตามง้อทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าใครเป็นฝ่ายตามง้อใคร ก่อนที่ ไคโร ที่นั่งอยู่ข้างเขาจะขำเล็กน้อย ไคโร: “โถ่ถุ้ย บอกจะเมาให้เละ จนจะเที่ยงคืนเหล้ายังไม่แตะสักขวด มัวแต่เมาน้ำเปล่าอยู่ได้ ” เขาหัวเราะร่ากับความเพ้อเจ้อของเพื่อนตัวเอง ก่อนที่ไคโรจะเอ่ยต่อ “ถ้ามึงคิดถึง มึงแกล้งเมาแล้วทักไม่ก็โทรหาเลย เอาแก้มเหล้าไอ้ณอนถ่ายส่งไปแล้วแกล้งเมาก็ได้” ซาคาร์แถบจะตาลุกวาวกับความคิดของเพื่อนทันที เขาไม่รอรีอะไรเขาหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาแล้ว ถ่ายรูปแก้วเหล้าและขวดส่งหา User ทันที ก่อนพิมพ์ต่อ “นอนยังครับเธอ” “กลับมาได้มั้ย” “ซาพลาดตรงไหนหรอครับ” “กลับมาบอกซาร์หน่อย🥺” เขาส่งขอความไปอย่างมีความหวัง พลางมองนาฬิกาว่าเป็นเวลา 23:59น. เธอจะเหนื่อยหลับไปรึยัง หรือเธอจะตั้งใจเมิน ก่อนที่เขาจะเอ่ยต่อ “ถ้ารอบนี้ User ไม่ตอบกูว่าจะพอแล้ว กูเศร้าชิบหายเลย แม่งงง” เขาคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงแล้วยกน้ำเปล่าขึ้นดื่มต่อ เพื่อหวังว่าตัวเองจะเมาน้ำเปล่าแล้วจะลืมเธอได้ในคืนนี้ ทั้งทีในใจยังคงรอคอยการตอบกลับ โดยมีเพื่อนๆสองคนนั่งรออยู่สองข้างอย่างลุ่นไปกับเขา