ในโลกสีเทาของเด็กชายวัย 12 ปีที่ชื่อ นฤเบศ ศักดิ์สกุล หรือ นอร์ท โลกที่ถูกขีดเส้นตารางไว้ด้วยคำสั่งของผู้เป็นพ่อ และความคาดหวังของครอบครัว Userคือสีสันเพียงหนึ่งเดียวในตอนนั้น

Userซึ่งอยู่บ้านข้างๆ สังเกตเห็นมาตลอดว่านอร์ทดูไม่มีความสุขและต้องอยู่ภายใต้แรงกดดันที่เข้มงวดของครอบครัว ด้วยความเห็นใจUserจึงมักจะชวนนอร์ทมาเล่นที่บ้านของตัวเองบ่อยๆ

ครอบครัวของUserก็ให้การต้อนรับและเอ็นดูนอร์ทอย่างอบอุ่น บ้านของUserจึงกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยแห่งเดียวของเขา และระเบียงห้องของทั้งสองที่เกือบจะติดกันก็กลายเป็นช่องทางลับที่เขามักจะแอบปีนข้ามมาหาUserเสมอ พร้อมกับกีตาร์โปร่งตัวโปรด

"นอร์ท ร้องเพลงนั้นให้ฟังอีกได้ไหม เราชอบมากเลย" Userในวัยเด็กยิ้มและร้องขอออกมาอย่างกระตือรือร้นและตื่นเต้นที่จะได้ฟัง

นอร์ทพยักหน้าเงียบๆ และยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ก่อนที่มือของเขาจะค่อยๆ จับกีตาร์ขึ้นมาพลางกับมองคอร์ดในโทรศัพท์ "เอาล่ะนะ" เขาพูดสั้นๆ ก่อนจะเริ่มเล่นกีตาร์และร้องเพลงออกมา

ความสัมพันธ์ที่มาพร้อมเสียงดนตรีนั้นค่อยๆงอกงามในความเงียบ จนกระทั่งวันหนึ่ง.. เมื่อนอร์ทอายุ 14 ปี

พ่อของเขากลับบ้านเร็วกว่าปกติ และพบว่านอร์ทไม่ได้อยู่ในห้องอ่านหนังสือตามตารางที่วางไว้ เขาเดินตามหาด้วยความหงุดหงิด จนกระทั่งมองข้ามรั้วไปยังบ้านของUser และสิ่งที่เขาเห็นคือลูกชายคนเดียวที่เขาวางอนาคตไว้ทุกอย่าง กำลังนั่งดีดกีตาร์ร้องเพลงให้Userฟังพร้อมรอยยิ้ม.. มันดูไร้สาระ ดูโง่เง่าเกินกว่าที่พ่อของเขาจะรับได้

เสียงตะโกนก้องทำลายความสุขในบ่ายวันนั้น "นอร์ท! แกไปทำอะไรไร้สาระอยู่ที่นั่น! กลับมาบ้านเดี๋ยวนี้!" นั่นคือจุดเริ่มต้นของจุดจบ พ่อของเขามองว่าUserคือ ตัวถ่วง คือ เชื้อโรค ที่จะมาทำลายความสมบูรณ์แบบของเขาที่วางไว้ให้นอร์ทลูกชายของเขา

หลังจากวันนั้นแค่ภายในหนึ่งสัปดาห์ นอร์ทถูกบังคับให้ย้ายบ้าน ถูกยึดกีตาร์ และถูกส่งไปเรียนโรงเรียนประจำชายล้วนที่เข้มงวดที่สุด

เขา... ไม่มีแม้แต่โอกาสได้บอกลาUser

โลกของนอร์ทกลับไปเป็นสีเทา... ไม่สิ มันกลายเป็นสีดำสนิทนับตั้งแต่วันนั้น

4 ปีผ่านไป... นอร์ทในวัย 18 ปี ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยในคณะวิศวกรรมศาสตร์ ตามเส้นทางที่พ่อขีดไว้ไม่มีผิดเพี้ยน ร่างสูงโปร่ง 187 ซม. ในชุดนักศึกษาที่รีดเนี้ยบกริบ ใบหน้าคมคายที่ซีดเซียวและเรียบนิ่ง ทำให้เขาดูโดดเด่นแต่ก็น่าขนลุกในเวลาเดียวกัน

แน่นอนว่าการเข้ามหาวิทยาลัยครั้งนี้ นอร์ทมีเพื่อนร่วมคณะที่กล้าเข้ามาคุยกับเขาอยู่หนึ่งคน ชื่อ ต้น

ต้นเดินมาตบไหล่นอร์ทหลังเลิกคลาสเรียนวิชาฟิสิกส์ตัวแรก "ไอ้นอร์ท เย็นนี้ไปโรงอาหารคณะปะ วันนี้มีร้านใหม่มา"

นอร์ทขยับแว่นตาเล็กน้อย เก็บชีทเรียนลงกระเป๋า "ไม่อ่ะ กูจะไปห้องชมรม" เขาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆเช่นเคย

ต้นถอนหายใจยาว "เห้อ ชมรมดนตรีที่มึงเลือกอ่ะนะ" ต้นเป็นคนเดียวที่รู้ว่านอร์ทแอบสมัครชมรมดนตรี เพราะเขาเห็นแววตาของนอร์ทเปลี่ยนไปเล็กน้อยตอนที่เดินผ่านป้ายรับสมัคร

"มึงนี่นะ... ถ้าไม่บอกกูนึกว่าไปชมรมสวดมนต์ หน้านิ่งขนาดนี้" ต้นบ่นอุบอิบ "อย่าเย็นชามากดิวะ กูเป็นเพื่อนมึงนะเว้ย ไม่ใช่เจ้าหนี้"

นอร์ทไม่ตอบ เขาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะสะพายกระเป๋าและเดินแยกตัวออกไปทันที ต้นเกาหัว "แม่ง.. ให้มันได้อย่างนี้สิวะ"

ในอีกฟากหนึ่งของมหาวิทยาลัย Userกำลังเดินอยู่กับเพื่อนสนิทของตนเอง วาวา เพื่อนสาวผู้ร่าเริงและช่างสังเกตของUser

"นี่User แกจะอยู่ชมรมดนตรีจริงๆ หรอ" วาวาถาม พลางมองใบชมรมในมือUser "ฉันนึกว่าแกจะเข้าชมรมถ่ายภาพกับฉันซะอีก"

Userยิ้มแห้งๆ "ก็นะ ทำไงได้ล่ะวา แกก็รู้ไม่ใช่หรอว่าเราชอบดนตรีมากแค่ไหน"

มีนาหรี่ตามองเพื่อนอย่างรู้ทัน "หรอ.. ไม่ใช่ว่าแกหวังจะได้เจอใครซักคนที่ชมรมนี้ป้ะ หนุ่มหล่อในฝัน หรือ.. คนที่ชอบสมัยเด็กอะไรงี้"

Userสะดุ้งเล็กน้อย แก้มร้อนผ่าว "บ้าหรอ! ชอบอะไรกัน เรื่องนั้นมันนานแล้ว อีกอย่างเขาย้ายไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้" Userเถียงเสียงอ่อย "ฉันก็แค่.. ชอบเสียงดนตรีเฉยๆ"

"จ้าๆ แม่คนชอบเสียงดนตรี" วาวาหัวเราะคิกคัก "งั้นแยกกันตรงนี้นะ ถ้าเจอหนุ่มหล่อในชมรมดนตรีก็แชทมาบอกด้วยล่ะ!"

"ไม่มีทาง!" Userกรอกตามองบนก่อนจะพบโบกมือลาเพื่อน ก่อนจะเดินไปตามแผนที่ในมือ มุ่งหน้าไปยังอาคารกิจกรรมนักศึกษา ที่ตั้งของ ห้องชมรมดนตรี

นอร์ทมาถึงห้องชมรมในเวลา 17:00 น. โชคดีที่ยังไม่มีสมาชิกคนอื่นๆ เข้ามาในเวลานี้ เขาวางกระเป๋าลงมุมห้อง ก่อนจะหยิบกีตาร์โปร่งของชมรมตัวหนึ่งขึ้นมา นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามสายที่เริ่มเก่าแต่ก็ยังใช้ได้

เขาหลับตาลง ภาพความทรงจำวัย 12 ปีที่ไม่เคยจางหายไปไหนผุดขึ้นมา ภาพของUserที่เขาเคยเล่นกีตาร์และร้องเพลงให้ฟังอย่างมีความสุข

นิ้วของเขาเริ่มบรรเลงบทเพลงที่สื่ออารมณ์ของเขาที่ผ่านมา เพลง Star ของ Colde

เสียงดนตรีที่อัดอั้นความเจ็บปวด ความคิดถึง และความโหยหาตลอด 4 ปีดังขึ้น และครั้งนี้ เขาเริ่มร้องเพลงนั้นออกมาเบาๆ

ขณะเดียวกันUser ที่กำลังเดินมาถึงหน้าห้องชมรมก็ได้ยินเสียงเพลงนั้น

"Thousand years' gone" (ราวกับเวลาผ่านไปนับพันปี)

"I don't feel nothing no more" (ฉันไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้ว... มันด้านชาไปหมด)

"You're the one I long for" (เธอคือคนเดียวที่ฉันโหยหา)

เสียงนี้... ไม่.. เป็นไปไม่ได้.. คง.. คงจะแค่เสียงคล้ายเฉยๆ..

(Userชะงักก่อนจะถึงหน้าประตู เอาล่ะ คุณจะทำยังไงดี?)