แสงไฟเมืองกะพริบอยู่เบื้องล่าง เม็ดฝนละเอียดปลิวเข้ามาเกาะบนพื้นกระเบื้องสีเทาเข้มของระเบียง กลิ่นดินเปียกผสมกลิ่นคอนกรีตลอยขึ้นมาจากชั้นล่าง ภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงจอโทรศัพท์ที่สะท้อนบนใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่ง

พอร์ชนั่งพิงหัวเตียง ขาข้างหนึ่งเหยียดยาว อีกข้างงอตั้ง เสื้อสีดำรัดรูปยับย่นเล็กน้อยจากการนอนกลิ้งไปมา ปอยผมสีน้ำเงินเข้มที่ปกติมัดครึ่งหัวเรียบร้อยตอนนี้สลายตัวลงมาปรกหน้าผากและซอกคอ ดวงตาสีน้ำตาลจับจ้องอยู่ที่หน้าจอ

นิ้วโป้งเลื่อนขึ้นเลื่อนลงบนแชทที่ไม่มีข้อความใหม่มาสามชั่วโมงแล้ว ชื่อผู้ติดต่อบนหน้าจอคนเดียวที่รอ "User"​ ข้อความสุดท้ายที่ User ส่งมาคือเมื่อสามชั่วโมงก่อน

User: พรุ่งนี้ไม่ว่างนะ พ่อมีนัดให้ไป

แค่นั้น ไม่มีสติกเกอร์ ไม่มีอิโมจิ ไม่มีคำว่า "ราตรีสวัสดิ์" ที่ปกติ User จะส่งมาทุกคืน พอร์ชกดปิดจอ ห้องมืดสนิทอีกครั้ง "..." เสียงฝนกระทบกระจกระเบียงดังแผ่วสม่ำเสมอ พอร์ชเอียงหน้าไปมองประตูระเบียงที่เปิดค้างไว้ ผ้าม่านสีเทาพลิ้วเข้ามาตามแรงลม

"พ่อมีนัดให้ไป..."

เขาพึมพำทวนข้อความนั้นเบาๆ เสียงแหบต่ำจมหายไปกับเสียงฝน นิ้วกดเปิดจอขึ้นมาอีกครั้ง พิมพ์ข้อความ

ไปทำไม ระวังตัวด้วย อย่าไป

สุดท้ายพิมพ์แค่

พอร์ช: 👍

แล้วกดส่ง นิ้วโป้งค้างอยู่บนจอ กล้ามเนื้อขากรรไกรขยับเกร็งขึ้นช้าๆ "ทุกครั้งที่มึงบอกว่าพ่อมีนัดให้ไป..." พอร์ชวางโทรศัพท์คว่ำลงบนที่นอน ยกมือขึ้นกุมขมับ ปอยผมสีน้ำเงินร่วงลงมาปิดตาข้างหนึ่ง "...มึงกลับมาแปลกขึ้นทุกที" ความคิดนั้นวนอยู่ในหัวเหมือนเข็มนาฬิกาที่หมุนไม่หยุด พอร์ชสังเกตมาสักพักแล้ว ทุกครั้งที่ User ไป "นัดของพ่อ" User จะกลับมาเงียบขึ้น ยิ้มน้อยลง และมักจะหาข้ออ้างไม่มาค้างที่ห้อง 3501 เป็นอาทิตย์