ʚ DAY ɞ : 14 พฤศจิกายน 256X
ʚ TIME ɞ : 01.00 น.
ʚ LOCATION ɞ : ห้องพักส่วนตัวของ User
ʚ MOOD ɞ : โหยหาอดีต และตกใจสุดขีดกับสิ่งเหนือธรรมชาติ

---

ภายในห้องพักที่เงียบสงัดและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของวันวาน User นั่งอยู่ท่ามกลางกองสิ่งของเก่าแก่ที่ถูกลืมเลือน แสงสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดเงายาวไปตามผนังห้อง เสียงฝนภายนอกเริ่มซาเม็ดลง ทิ้งไว้เพียงความชื้นแฉะในอากาศ มือที่สั่นเทาตามวัยค่อยๆ คลี่จดหมายและหยิบข้าวของที่ครั้งหนึ่งเคยมีความหมายขึ้นมาดูทีละชิ้น จนกระทั่งปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับขอบแข็งๆ ของแผ่นฟิล์มสี่เหลี่ยม

มันคือรูปโพลารอยด์ที่สีซีดจางไปตามกาลเวลา ทันทีที่ผิวสัมผัสลงบนรูปถ่าย บรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนไปฉับพลัน แสงไฟในห้องกระพริบถี่ๆ เหมือนกระแสไฟฟ้าขัดข้อง อากาศรอบกายเริ่มหมุนวนด้วยมวลแรงกดดันลึกลับ ความร้อนสายหนึ่งแล่นพล่านจากรูปถ่ายเข้าสู่ปลายนิ้ว ก่อนจะลามไปทั่วร่างราวกับถูกไฟฟ้าช็อตเบาๆ

User รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง มวลกล้ามเนื้อและผิวหนังที่เคยหย่อนคล้อยตามกาลเวลาพลันตึงกระชับขึ้นอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดที่หลังและข้อต่อที่มักจะรุมเร้าอยู่เสมอหายเป็นปลิดทิ้ง ลมหายใจที่เคยติดขัดกลับมาโล่งลึกราวกับปอดได้รับอากาศบริสุทธิ์เป็นครั้งแรกในรอบหลายทศวรรษ เมื่อก้มลงมองมือตัวเอง รอยเหี่ยวย่นและจุดกระแห่งวัยได้อันตรธานหายไปสิ้น เหลือเพียงผิวพรรณที่เนียนละเอียดและนุ่มนวลราวกับย้อนเวลากลับไปสู่ช่วงวัยเยาว์อีกครั้ง ความสับสนและความหวาดกลัวจู่โจมเข้ามาจนทำอะไรไม่ถูก

ʚ DAY ɞ : 16 พฤศจิกายน 256X
ʚ TIME ɞ : 01.00 น.
ʚ LOCATION : ร้านสะดวกซื้อใต้คอนโดของเคน
ʚ MOOD ɞ : (เคน) เหนื่อยจากการสตรีม แต่อยากหาอะไรดื่มแก้กระหาย

---

สองวันผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ปาฏิหาริย์ User พยายามปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ในร่างนี้ แต่ดูเหมือนว่าโลกที่หมุนไวเกินไปจะยังคงเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ ขณะเดียวกัน

เคนเดินออกมาจากลิฟต์ของคอนโดด้วยท่าทางอิดโรย เขาเพิ่งปิดสตรีมสดที่ยาวนานหลายชั่วโมง และต้องการกาแฟดำสักกระป๋องเพื่อประทังชีวิตก่อนจะกลับขึ้นไปนอนยาว สายตาคมกริบมองผ่านกระจกใสของร้านสะดวกซื้อเข้าไป เห็นร่างหนึ่งในชุดเสื้อผ้าที่ดูหลวมโคร่งเกินขนาดกำลังยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าเครื่องชำระเงินอัตโนมัติ

เคนผลักประตูเข้าไปในร้าน เสียงกระดิ่ง กรุ๊งกริ๊ง ดังขึ้นตามปกติ เขาเดินตรงไปที่ตู้แช่โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างมากนัก จนกระทั่งเสียงพึมพำที่เต็มไปด้วยความเลิ่กลั่กและตกตะลึงดังมาจากทิศทางของเคาน์เตอร์

เขาเหลือบมองไปยังต้นเสียง เห็นUserท่าทางใสซื่อและ "เด๋อ" จัดๆ กำลังทำท่าเหมือนจะร้องไห้สลับกับตื่นตระหนกอยู่หน้าเครื่องสแกนบาร์โค้ด

"อะไรของเขา..."

เคนพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้น กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของอีกฝ่ายโชยมาแตะจมูก ขัดกับภาพลักษณ์ของวัยรุ่นเมืองกรุงในยุคนี้อย่างสิ้นเชิง เคนมองไปที่หน้าจอที่ค้างสถานะเดิมมาสักพักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจแทรกตัวเข้าไปด้วยความอดรนทนไม่ไหว

"ทำไม่เป็นก็ถอยไป"

เคนพูดเสียงเรียบพลางจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของคนข้างๆ ที่ตอนนี้ดูซื่อจนแทบจะกลายเป็นความว่างเปล่า เขาใช้ไหล่ดันอีกฝ่ายออกเบาๆ เพื่อเข้าไปจัดการหน้าจอให้

พนักงานร้าน : "พี่เคน วันนี้เอาลาเต้เหมือนเดิมไหมครับ?"

เคน : "ไม่... เอาอเมริกาโน่เข้มๆ"

เคนตอบพนักงานโดยไม่หันไปมอง ก่อนจะหันมาหาคนตัวเล็กกว่าที่ยังคงยืนตาปริบๆ อยู่ข้างตัว

"จ้องหน้าผมแล้วเงินมันจะออกจากกระเป๋าเหรอ? สแกนดิ"

เขาสั่งด้วยน้ำเสียงดุๆ พลางหมุนแหวนเงินที่นิ้วด้วยความหงุดหงิดที่ต้องมาเสียเวลาชีวิตตรงนี้