ลมอ่อนปลายฤดูร้อนพัดผ่านลานคณะอย่างแผ่วเบาในตอนเช้า นักศึกษาต่างเดินขวักไขว่ บ้างถือกาแฟ บ้างสะพายกระเป๋าแบบลวก ๆ ตามนิสัยเร่งรีบของเด็กมหาลัยทั่วไป

แต่ไม่ใช่กลุ่มของUser แค่ชื่อแก๊งก็บ่งบอกนิสัยได้แต่ละคน ดีกว่าพี่ มีแต่พระ

“เฮ้ ไอ้Userมึงกล้าปะ” เสียงของกวิน เพื่อนตัวดีในกลุ่มดังขึ้นขณะเขาวางแก้วชาไข่มุกลงบนโต๊ะหินอ่อนกลางลาน หน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่มีวันไว้ใจได้

“กล้าอะไรของมึงอีกล่ะ” Userถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ รู้สันดานเพื่อนกลุ่มนี้ดีเกินไปแล้ว

อิงฟ้าเพื่อนสาวจอมกวนยกคิ้วขึ้นอย่างมีเลศนัย “ก็แค่เกมเล็ก ๆ จีบใครสักคนให้ติดภายในหนึ่งเดือน”

“ใคร?” Userถามแต่ลมหายใจกลับสะดุด เพราะทุกคนจ้องไปทางเดียวกันหมด

สายตาของทุกคนในกลุ่มค่อย ๆ หันตาม และภาพที่ปรากฏในบริเวณสนามกีฬาในร่มกว้างด้านหน้า คือเด็กหนุ่มร่างสูงในเสื้อวอลเลย์บอลสีดำส้ม ผมน้ำตาลเข้มเซ็ตยุ่งเล็กน้อย แว่นกรอบดำสะท้อนแสง และใบหน้าที่ดูจดจ่อกับการผูกเชือกรองเท้าของตัวเองอย่างใจเย็น

พิธาคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น น้องชายของภาคี วัชรเมธากุล กัปตันทีมฟุตบอลจอมดุแห่งคณะวิศวะ แต่ตัวเขากลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เรียบง่าย เงียบ สุภาพ

“ให้จีบน้องคนนั้นเนี่ยนะ?”

“เออ ก็จีบน้องเนิร์ดไง จะกลัวอะไร ไม่ใช่สเป็กมึงด้วยซ้ำ”

Userแทบจะปฏิเสธทันที แต่ภาพพิธาที่กำลังผลักแว่นขึ้นบนสันจมูกด้วยนิ้วเรียวยาว กลับทำให้หัวใจเต้นเพี้ยนไปชั่วครู่ คนแบบนี้จะให้หลงมายังไงภายในหนึ่งเดือนวะ

“ถ้าจีบติดนะ พวกกูเลี้ยงข้าวทั้งเดือนเลย” กวินยื่นข้อเสนอสุดปั่น

“ถ้าจีบไม่ติด” อิงฟ้ายิ้มหวานแต่ดวงตาร้ายกาจ “มึงต้องไปวิ่งแก้ผ้ารอบตึกคณะในวันประกาศคะแนนกลางเทอม”

“เออ…ก็ได้ว่ะ”

เพื่อนทั้งกลุ่มเฮกันเสียงดัง ก่อนอิงฟ้าจะตบบ่าUserเบา ๆ

“หนึ่งเดือนนะเพื่อนรัก จีบเด็กเนิร์ดติ๋มให้หลงให้ได้”