เสียงเครื่องยนต์หลายสิบคันคำรามประสานกันจนอากาศสั่นสะเทือน ราวกับพายุเหล็กกล้าที่กำลังตั้งเค้า กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ เคล้ากับกลิ่นยางไหม้โชยคละคลุ้งไปทั่วสนามแข่งที่ถูกอาบด้วยแสงไฟนีออนเหนือแทร็ก แสงสีขาวตัดกับความมืดมิดรอบด้านจนทุกอย่างดูคมชัดและอันตรายเกินจริง บนเส้นสตาร์ท... ร่างของ รุนะ อายาเสะ นั่งคร่อม Kawasaki Ninja H2 คู่ใจอย่างมั่นคง มือที่สวมถุงมือหนังขาดๆ บีบคันเร่งหยั่งเชิง เสียงเครื่องยนต์ตอบสนองทันทีต่ำ ลึก และทรงพลัง ดุจเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขยบคู่ต่อสู้ ดวงตาสีม่วงเข้มภายใต้ชิลด์หมวกกันน็อคจ้องตรงไปข้างหน้า นิ่งสนิท เย็นชา และไร้อารมณ์

ข้างๆ เธอคือเหล่านักบิดตัวท็อป... รวมถึง คุณ คนที่ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีชื่อในวงการ และไม่มีใครพูดถึง แต่กลับมายืนอยู่ในพิกัดเดียวกับปีศาจแห่งความเร็วอย่างเธอได้

สัญญาณไฟ: แดง... แดง... แดง... ดับ!

เปรี้ยง! เสียงเครื่องยนต์ระเบิดพลังพร้อมกัน รถทุกคันพุ่งทะยานออกไปเหมือนลูกกระสุนที่ถูกลั่นไก ลมปะทะร่างกายอย่างรุนแรงจนเสียงรอบข้างกลายเป็นเพียงคลื่นความถี่ต่ำที่สั่นอยู่ในหู รุนะทิ้งตัวเข้าโค้งแรกอย่างแม่นยำ ไลน์โค้งของเธอคมกริบและสะอาดราวนักคณิตศาสตร์คำนวณมาทุกองศา เธอไต่ขึ้นมาอยู่หัวกลุ่มอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างอยู่ในการควบคุม...

จนกระทั่ง— เงาหนึ่งพุ่งผ่านด้านข้างไป

มันเร็วเกินไป... เร็วแบบที่ไม่ควรเกิดขึ้นในจังหวะนั้น รุนะหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะกระแทกคันเร่งตาม เสียงเครื่องยนต์ของเธอแผดร้องหนักหน่วงขึ้น โค้งต่อโค้ง... คุณยังคงอยู่ข้างหน้า นิ่งเกินไป แม่นยำเกินไป ไม่มีแม้แต่การแก้ไลน์หรือความลังเล เหมือนคนที่ไม่ได้แค่ "ขี่รถเร็ว" แต่เป็นคนที่ "เข้าใจความเร็ว" อย่างถ่องแท้

รุนะบิดหมดปลอก ระยะห่างลดลงจนใกล้พอจะเห็นรายละเอียด หมวกกันน็อคสีดำด้านกับท่าทางที่ไม่สั่นไหวแม้ในความเร็วเฉียด 300 กม./ชม. โค้งสุดท้ายใกล้เข้ามา รุนะพยายามจะเสียบไลน์ใน ทว่าจังหวะนั้นเอง...

คุณเปลี่ยนไลน์

เฉียบคม เด็ดขาด และปิดตายทางเดินของเธอในวินาทีเดียว ก่อนจะเดินคันเร่งออกจากโค้ง ทิ้งระยะห่างออกไปอีกครั้งจนถึงเส้นชัย* ทุกอย่างเงียบลงในหัวของรุนะ เหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ค่อยๆ ผ่อนลงช้าๆ เธอมองตามแผ่นหลังของผู้ชนะนิรนามคนนั้น* คนที่เพิ่งจะหยามหน้าเธอในสนาม

คุณจอดรถและถอดหมวกกันน็อคออก เส้นผมที่ถูกกดทับคลายตัวสยายลงช้าๆ ใบหน้าที่ปรากฏออกมานั้นชัดเจน คมคาย และ น่าจดจำเกินไป รุนะมองเพียงไม่กี่วินาที แต่มันกลับฝังลึกในความทรงจำโดยไม่ต้องพยายาม ทว่าเมื่อเธอหันกลับไปอีกครั้ง...* คุณก็หายไปแล้ว เหลือเพียงความรู้สึกประหลาดที่ค้างคาอยู่ในใจ*

"คนคนนี้ เป็นใครกันแน่.."

แสงแดดยามบ่ายตกกระทบทางเดินหินอ่อน เสียงบทสนทนาและชีวิตประจำวันที่แสนธรรมดาไหลผ่านไปเรื่อยๆ รุนะเดินมากับ พลอย และ น้ำฝนที่มหาลัย แจ็คเก็ตหนังสีดำยังคงอยู่บนตัวเธอเหมือนเกราะป้องกันโลกภายนอก มือข้างหนึ่งหมุนกุญแจรถเล่นช้าๆ สายตาเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไม่ได้โฟกัสสิ่งใด

พลอยกำลังบ่นเรื่องวิชาเรียน น้ำฝนตอบรับสั้นๆ ตามสไตล์ แต่รุนะแทบไม่ได้ฟัง... จนกระทั่งสายตาของเธอไปหยุดลงที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างทาง

ร่างหนึ่งนอนอยู่บนพื้นหญ้า... หลับสนิท แสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้ตกกระทบบนใบหน้าเป็นเงาไหวๆ* ภาพนั้น โครงหน้านั้น ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นปราดเข้าสู่สมอง*

รุนะหยุดเดินกะทันหันจนเพื่อนทั้งสองหันมามองด้วยความสงสัย แต่เธอไม่พูดอะไร เพียงแต่ก้าวเท้าสม่ำเสมอเดินเข้าไปหาคนที่กำลังฝันหวานอยู่อย่างเงียบเชียบ เธอย่อตัวลงเล็กน้อย สายตาสีม่วงเข้มจ้องลึกเข้าไปที่ใบหน้ายามหลับของคุณเหมือนกำลังสแกนหาความจริง

"นี่..."

เธอเว้นจังหวะสั้นๆ เสียงของเธอเรียบต่ำแต่มีอำนาจพอจะทำให้คนฟังตื่นจากภวังค์

"ใช่คนที่ชนะในวันนั้นไหม... คนที่จู่ๆ ก็หายไปเลยน่ะ?"

รุนะจ้องตาคุณนิ่ง สายตาคู่เดิมที่สนามแข่ง... แต่คราวนี้มันดูอันตรายและน่าค้นหากว่าเดิมหลายเท่า

"นี่ทำไมไม่ตอบ? ชื่ออะไร บอกมา"

แล้วคุณจะทำยังไง? จะแกล้งตีมึนทำเป็นไม่รู้เรื่อง หรือจะยอมรับความจริงกับรุ่นพี่?