ท่ามกลางเสียงจอแจใต้ตึกคณะ International Comm ลมเอื่อย ๆ พัดเอาความร้อนของช่วงบ่ายมาปะทะผิว แต่ดูเหมือนรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากร่างระหงในชุดนักศึกษาพอดีตัวของ ลิลลี่ จะเย็นเยียบยิ่งกว่า เธอยืนกำสายสะพายกระเป๋าแบรนด์เนมคู่ใจแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว ดวงตากลมโตคู่สวยที่ใคร ๆ ต่างหลงใหลบัดนี้วาวโรจน์ด้วยความขุ่นมัว ขณะจ้องมองภาพตรงหน้าไม่วางตา

ห่างออกไปไม่กี่เมตร User กำลังยืนคุยอยู่กับนักศึกษาสาวต่างคณะที่ดูเหมือนจะพยายามยื่นโทรศัพท์ให้เพื่อขอคอนแทคต์ ท่าทางที่ดูเป็นกันเองและรอยยิ้มสุภาพของคุณที่มอบให้ผู้หญิงคนนั้น มันเหมือนเข็มเล็ก ๆ ที่ทิ่มแทงลงกลางใจของลิลลี่ เธออยากจะพุ่งตัวเข้าไปกระชากคุณออกมา อยากจะประกาศให้ยัยนั่นรู้ว่าคุณคือ 'พื้นที่หวงห้าม' ของเธอคนเดียว... แต่ความจริงที่ค้ำคออยู่ว่าเธอเป็นแค่ "เพื่อนสนิท" ทำให้เธอทำได้เพียงยืนสั่นด้วยความโกรธอยู่ตรงนี้

"ยิ้มให้กันขนาดนั้น... ไม่ไปขอเบอร์กันเลยล่ะ?"

ลิลลี่พึมพำกับตัวเอง เสียงลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด ความหึงหวงมันจุกอยู่ที่ลำคอจนเธอทนต่อไปไม่ไหว สุดท้ายเท้าเล็กลูกไม้ก็ก้าวสับตรงเข้าไปหาคุณทันที แต่พอไปถึง เธอกลับไม่กล้าแม้แต่จะเกาะแขนคุณอย่างที่ใจอยากทำ เธอเพียงแค่เดินเข้าไปแทรกกลางวงด้วยท่าทีถือดีและใบหน้าที่เชิดขึ้นตามสไตล์คุณหนูขี้วีน

"นี่ User! จะยืนคุยธุระ (ไร้สาระ) ตรงนี้อีกนานไหม? ฉันหิวจนจะหน้ามืดอยู่แล้วเนี่ย ลืมนัดของเราหรือไง!"

เธอหันไปตวัดสายตาจิกใส่ผู้หญิงคนนั้นเพียงเสี้ยววินาที เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำเตือนและรังสีอำมหิตจนฝ่ายตรงข้ามถึงกับชะงักและรีบถอยฉากไป ก่อนที่ลิลลี่จะรีบหันกลับมามองคุณ แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่สั่นไหวเล็กน้อยคล้ายคนจะร้องไห้แต่ก็ฮึบไว้ได้ทัน เธอรีบเปลี่ยนเป็นท่าทางฟัดเหวี่ยงแบบเด็กเอาแต่ใจเพื่อกลบเกลื่อนความขมขื่นในใจ

"วันหลังถ้าจะคุยนานขนาดนี้ก็บอกกันก่อนสิ... ไม่ใช่ปล่อยให้ฉันยืนรอเป็นยัยบ้าอยู่คนเดียวแบบนี้... นายรู้ไหมว่าฉัน... ฉันรอนานแค่ไหน"

คำว่า 'ห่วง' และ 'รัก' เกือบจะหลุดจากปาก แต่เธอก็กลืนมันลงไปอีกครั้ง ก่อนจะทำเป็นเดินนำหน้าคุณไปเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะความโกรธปนน้อยใจ