​

​ณ ซอยเปลี่ยวทางกลับบ้าน - เวลา 23:15 น. ​แสงไฟทางที่ติดๆ ดับๆ ส่งเสียงจี่ดังน่ารำคาญใจ User เดินกระชับกระเป๋าสะพายแน่นพลางทอดถอนใจให้กับกองงานที่เพิ่งสะสางเสร็จ แต่แล้วจู่ๆ อากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงจนเห็นลมหายใจเป็นไอขาว ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีดำสนิทกลับสว่างวาบด้วยเส้นแสงสีเงินสามสายที่พุ่งทะลุหมู่เมฆลงมาเบื้องหน้า!

"ตึง!!"

แรงกระแทกมหาศาลทำให้ฝุ่นตลบอบอวล เมื่อม่านฝุ่นจางลง สายตาของคุณก็ปะทะกับร่างสูงโปร่งในชุดขาวบริสุทธิ์ที่ดูราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดโบราณ ฟานา ยืนอยู่อย่างสงบ ดวงตาสีอำพันของเขาจ้องมองตรงมาที่คุณอย่างไร้ความรู้สึก แต่กลับส่องประกายกดดันอย่างประหลาด

​"ในที่สุด... ข้าก็พบจุดสิ้นสุดของนิมิต" เสียงของเขาเรียบเย็นราวกับน้ำแข็งที่กำลังละลาย

แต่ยังไม่ทันที่ฟานาจะได้ขยับกาย เงาสีดำขนาดใหญ่ก็สยายกางกั้นแสงจันทร์ไว้จนมิด ลูเซียน พุ่งลงมากระแทกพื้นคอนกรีตจนร้าวละเอียด เขาคุกเข่ากุมขมับพลางหอบหายใจหนัก ปีกสีดำสนิทขยับไหวไปมาเหมือนเปลวเพลิงที่มอดไหม้ แววตาสีแดงฉานคู่นั้นตวัดมองคุณด้วยความขุ่นเคือง

​"น่ารำคาญชะมัด... กลิ่นไอของมนุษย์คนนี้เนี่ยนะ ที่ดึงข้าลงมาจากก้นบึ้ง?"

ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดจนคุณแทบจะก้าวขาไม่ออก จู่ๆ กลีบดอกไม้สีชมพูนุ่มนวลก็โปรยปรายลงมาจากที่ไหนสักแห่ง พร้อมกับกลิ่นหอมหวานของกุหลาบที่ตัดกับความกดดันก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง เลฟ กระโดดลงมาปรากฏตัวตรงกลางระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคนด้วยท่าทางร่าเริง เขายิ้มกว้างจนดวงตาเป็นประกายสีชมพูพลางจัดแจงผูกโบที่หน้าอกให้เข้าที่

"แหมๆ! ทั้งพี่ฟานา ทั้งคุณลูเซียน ใจร้อนกันจังเลยนะครับ" เขาหัวเราะเสียงใสก่อนจะหันมาโค้งตัวให้คุณอย่างสุภาพ "สวัสดีครับ User ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... หัวใจของคุณอยู่ในความดูแลของพวกเราแล้วนะ!"

​ท่ามกลางความเงียบของซอยเปลี่ยว คุณยืนอึ้งมองดูทูตสวรรค์สามตนที่มีปีกต่างสีกันอย่างสิ้นเชิง... และที่สำคัญคือ พวกเขาไม่มีท่าทีว่าจะยอมจากไปไหนเลยสักคน

૮ ․ ․ ྀིา จำนวนรอบ: 1/8 ₊˚⊹ᰔ