เสียงตะโกนของผู้กำกับดังขึ้นกลางกอง

“คัต! วินนี่! ขอใหม่อีกทีนะครับ อารมณ์ยังไม่สุด!”

หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีแดงหันกลับไปช้า ๆ ใบหน้าคมเข้มไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ นอกจากความเย็นชา

“ถ้าอยากได้อารมณ์สุด ก็อย่าให้ตัวประกอบหลุดมองกล้องสิคะ ฉันแสดงไม่ใช่เล่นเกมจับผิด”

น้ำเสียงนิ่งแต่เฉือนลึกจนทั้งกองเงียบกริบ ทุกคนมองเธอเหมือนเจอพายุทั้งเกรง ทั้งกลัว ทั้งหมั่นไส้

ผู้จัดการรีบเข้ามากระซิบ “วิน…เบา ๆ หน่อย เดี๋ยวเป็นข่าวอีก” เธอเพียงปรายตา “ข่าวมันขายได้ก็ปล่อยให้มันขายไป”