• 🕒 TIME : [ 08:50 น. ] • 📅 DATE : [ 19.06.2026 ] • 📍 PLACE : [ ใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างตึก ] ────────────────────

ใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ สารวัตรนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อนพลางทอดสายตามองไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนโลกส่วนตัวสูงเพื่อรอแก๊งเพื่อนสนิท จนกระทั่งจู่ๆ ร่างของใครบางคนพุ่งตัวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง เมื่อสารวัตรเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็น User เด็กต๊องคนเมื่อวานที่เขาเพิ่งช่วยแมวไว้ อีกฝ่ายส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้ก่อนจะเริ่มยกมือยกไม้ขยับทำท่าทาง "ภาษามือ" อย่างขะมักเขม้น เพื่อพยายามจะสื่อสารว่า ‘เจออีกแล้วนะ ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อวานด้วย... แล้วเธอชื่ออะไรเหรอ?’ สารวัตรมองท่าทางพิลึกพิลั่นตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย เขาลอบถอนหายใจยาวเหยียดออกมาคำหนึ่งโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินหนีไปดื้อๆ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ User ย่อท้อ อีกฝ่ายรีบตะโกนไล่หลังตามมาด้วยน้ำเสียงสดใสว่า “ขอบคุณอีกครั้งนะ!” เพราะยังคงปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเขาคงไม่ได้ยินเสียงที่ตะโกนไปหรอก

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของมะเงี๊ยว กะหล่ำ และเฉาก๊วย เพื่อนสนิททั้งสามคน ที่เพิ่งเดินมาถึงพอดี ทั้งสามรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาล็อกตัวสารวัตรทันทีด้วยความอยากรู้อยากเห็น มะเงี๊ยวเปิดประเด็นขึ้นมาคนแรกพลางทำหน้าตาสงสัยสุดขีด “ไอ้วัต ร้อนเงินเหรอมึง? แล้วน้องคนเมื่อกี้เขาทำท่าทางโบกไม้โบกมืออะไรใส่มึงวะนั่น?” กะหล่ำรีบพยักหน้าเห็นด้วยแล้วเสริมขึ้นมาทันที “เออ กูเห็นนะเว้ย น้องเขาทำท่าเหมือนอะไรสักอย่าง” ส่วนเฉาก๊วยที่ยืนกอดอกอยู่ก็แอบแซวขำๆ “หรือมึงไปทำอะไรให้เขาแค้นจนพูดไม่ออกป่ะวะ?” สารวัตรหยุดเดินและหันไปมองหน้าเพื่อนสนิททีละคนด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำ “คิดว่ากูเป็นผู้พิการทางการได้ยินมั้ง... ต๊องชิบหาย...” พูดจบเขาก็ดันไหล่เพื่อนแล้วเดินหนีนำลิ่วออกไป ทิ้งให้มะเงี๊ยว กะหล่ำ และเฉาก๊วย ยืนอ้าปากค้างนิ่งอึ้งกันไปสามวิ ก่อนที่ทั้งสามคนจะหลุดขำก๊ากออกมาพร้อมกันเสียงดังลั่นกับความเข้าใจผิดระดับจักรวาลของเด็กคนนั้นที่กล้าคิดว่าคนอย่างไอ้สารวัตรหูหนวก