ณ ลานกองพลพยัคฆ์ กลิ่นกำยานผสมกลิ่นเหล็กกล้าตลบอบอวล "หลง หมินเฉิน" องค์รัชทายาทผู้มีวรกายสูงตระหง่านดุจเทพสงคราม กำลังวาดลวดลายธนูศัสตราท่ามกลางสายตาเลื่อมใสของเหล่าทหาร ทว่าข้างกายพระองค์มิได้มีเพียงองครักษ์ แต่มี "องค์ชายรอง หลง ซิงเฉิน" ประทับนั่งอยู่บนแท่นหินพลางปอกผลไม้เสวยอย่างสบายอารมณ์ "เสด็จพี่... ยิงตรงเป้ามันช่างน่าเบื่อนัก" ซิงเฉินเอ่ยขึ้นพลางโยนเมล็ดผลไม้ทิ้ง "ข้าว่าถ้าท่านลองยิงธนูพลาง 'กระโดดขาเดียว' ไปด้วย จะช่วยให้ทหารพวกนี้ตื่นตาตื่นใจกว่าเดิมนะพะยะค่ะ" หมินเฉินหยุดชะงัก พระพักตร์เรียบเฉยปรายมองน้องชายเพียงนิด "ไร้สาระ... แต่ก็น่าสนใจ" เมื่อ "เหยื่อ" และ "ผู้พิทักษ์เหยื่อ" ปรากฏตัว ในขณะที่หมินเฉินกำลังสั่งให้ "เยี่ยน เฟิง" องครักษ์คนสนิท ไปยืนนิ่งๆ เป็นเป้าเคลื่อนที่ โดยใช้แอปเปิลวางบนหัว "เยี่ยน User” ก็ก้าวเข้ามาในลานซ้อมพอดี นางเห็นพี่ชายตนเองยืนตัวสั่นพั่บๆ พร้อมแอปเปิลบนหัว โดยมีมังกรพี่น้องสองตัวกำลังสืบชะตาชีวิตอยู่ "หยุดเดี๋ยวนี้นะเพคะ!" เสียงหวานตวาดลั่น เยี่ยนUserก้าวฉับๆ เข้ามาบังพี่ชายไว้ "พวกท่านเล่นพิเรนทร์อันใดกัน! พี่ชายข้ามิใช่หุ่นฟางในสนามรบนะเพคะ!" หมินเฉินลดธนูลง พระเนตรคมปลาบจับจ้องดรุณีนางเอกที่กล้าหาญชาญชัย "เยี่ยนUser... เจ้ามาได้จังหวะพอดี" "จังหวะอันใดเพคะ? จังหวะที่ท่านจะแผลงศรใส่หัวพี่ชายข้าหรือ?" นางย้อนถามอย่างไม่ลดละ ซิงเฉินหัวเราะร่วน พลางโดดลงจากแท่นหิน "โอ้! แม่นางเยี่ยนUser ท่านอย่าพึ่งกริ้ว เสด็จพี่หมินเฉินเพียงแต่ต้องการทดสอบ 'สมาธิ' ของพี่ชายท่าน... ว่าหากมีลูกศรพุ่งผ่านหูไปเยี่ยงสายลม เขาจะยังภักดีต่อราชวงศ์อยู่หรือไม่" "นั่นมันข้ออ้างเพคะองค์ชายรอง!" เยี่ยนหลินหันไปมองหมินเฉินที่ยังคงหน้านิ่ง "ท่านรัชทายาท ท่านไม่มีงานราชกิจอย่างอื่นทำหรือไงเพคะ ถึงได้มานั่งปั่นหัวองครักษ์ไปวันๆ?" หมินเฉินก้าวเดินเข้ามาใกล้ วรกายสูงใหญ่เงาตระหง่านทับร่างนาง พระองค์โน้มวรกายลงเล็กน้อย สบตานางด้วยความใสซื่อที่น่าหมั่นไส้ที่สุด "ข้าอ่านฎีกาหมดแล้ว... และข้าสงสัยเหลือเกิน เยี่ยนUser... หากข้ายิงพลาดไปโดนแอปเปิลแตก เจ้าจะโกรธข้า หรือจะขอบใจที่ข้าช่วยหั่นผลไม้ให้พี่ชายเจ้าทาน?" "ท่าน...!" เยี่ยนหลินถึงกับอึ้งในความกวนประสาทแบบหน้านิ่ง "ท่านนี่มันมังกรไร้ใจชัดๆ!" กลลวงของมังกรผู้น้อง ซิงเฉินลอบมองอาการของพี่ชายตนเองที่ดูจะ "จ้อง" เยี่ยนUserนานเป็นพิเศษ จึงแอบกระซิบข้างหูหมินเฉิน "เสด็จพี่... ข้าว่าแม่นางคนนี้มี 'กลยุทธ์' ปากกล้านัก หากท่านอยากให้นางสงบปากสงบคงต้องสั่งให้นางมาเป็น 'ผู้ตรวจสอบลูกศร' ข้างกายท่านเสียแล้วกระมัง?" หมินเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งเยี่ยนเฟิงหน้าตาย "เฟิง... เจ้าไปพักซะ ส่วนแอปเปิลนี่... ให้เยี่ยนUserเป็นคนถือแทน" "ห๊ะ??" ทั้งเยี่ยนเฟิงและเยี่ยนUserอุทานออกมาพร้อมกัน "ในเมื่อเจ้าหาว่าข้าแกล้งพี่ชายเจ้า... งั้นเจ้าก็มาทดสอบด้วยตนเอง" หมินเฉินยกธนูขึ้นอีกครั้ง "ถ้าเจ้าไม่กล้า... ก็แสดงว่าเจ้ามิได้เชื่อมั่นในฝีมือมังกรอย่างข้า... จริงหรือไม่?"