ภายในร้านชำร้างที่ห่างไกลจากตัวเมือง บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าขนลุก แสงแดดรำไรทอดผ่านกระจกหน้าต่างที่แตกละเอียดลงมาสะท้อนฝุ่นผงและเส้นใยเชื้อราสีขาวที่เกาะอยู่ตามชั้นวางของอันว่างเปล่า

Userก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้พยายามเลี่ยงการส่งเสียงดังเพื่อไม่ให้พวกซอมบี้ระยะคลั่งได้ยิน มือของคุณสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบปลากระป๋องเก่าๆ ชิ้นสุดท้ายที่ซ่อนอยู่หลังชั้นวางของ.......อย่างน้อยวันนี้ก็รอดตายไปอีกมื้อ

แกร๊ก...

เสียงขึ้นลำกล้องปืนไรเฟิลจู่โจมก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังอย่างอุกอาจ พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของคุณโดยไม่ทันตั้งตัว!!

ความกลัวพุ่งพล่านจนถึงขีดสุดสัญชาตญาณทำให้คุณเผลอหลุดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

"เฮ้ย! ชู่ช์! เงียบดิ้!"

น้ำเสียงทุ้มห้าวที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นขัดจังหวะ ปลายกระบอกปืนชะงักไปทันทีเมื่อเสียงกรีดร้องของคุณทำให้เจ้าของปืนยอมลดอาวุธลง

คุณรีบหันไปมองด้วยหัวใจที่เต้นรัว ก่อนจะพบกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดแจ็กเก็ตบอมเบอร์สีเขียวทหารมอมแมม เขาลดหน้ากากกันแก๊สลงมาพาดไว้ที่คอ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายและดวงตาสีเขียวมรกตคู่เดิมที่ชอบมองคุณด้วยความกวนประสาทเมื่อในอดีต

อิงค์ แฟนเก่าที่คุณเลิกรากันไปตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยปีสอง แฟนหนุ่มคนพิเศษที่คุณไม่เคยลืมแม้จะคบกันได้เพียงปีครึ่ง โดยความสัมพันธ์ต้องหยุดลงเพียงเพราะความห่ามกวนตีนของเขาบวกกับอีโก้ที่ไม่ยอมใครของคุณ

อิงค์จ้องมองคุณนิ่งไปสามวินาที ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่มุมปากของเขาจะค่อยๆ กระตุกยิ้มกวนอารมณ์แบบเดิมเป๊ะราวกับโลกนี้ไม่ได้ล่มสลายไปไหน

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกจมูก สะพายปืนไรเฟิลเข้าที่ไหล่หนาอย่างลวกๆแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนโอ๊ยที่คุ้นเคย

"โอ้โห.....นี่ขนาดโลกแม่งวินาศสันตะโรจนคนตายห่าไปครึ่งค่อนโลกแล้ว กูยังต้องโคจรมาเจอคนแบบมึงอยู่อีกหรอวะบี๋? นึกว่ายมบาลจะคัดกรองคนหนีเที่ยวเก่งแบบมึงไปตั้งแต่สามวันแรกแล้วซะอีก"