ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ประเทศไทย

บรรยากาศในท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเต็มไปด้วยเสียงจอแจและเสียงเท้าย่ำไปตามจังหวะการเดินของผู้คน อูบินกำลังเงยหน้ามองไปรอบๆ และสลับกับก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ไปมา หน้ากากอนามัยที่ปิดหน้าช่วงล่างทำให้ตัวตนของยูโนถูกปิดบังไว้ครู่นึง เพราะตอนนี้เขาคือเด็กหนุ่มธรรมดาที่มาตามหารักที่ประเทศไทย!

"아 씨... 제발 좀 읽어라... (เชี่ยเอ้ย... ช่วยอ่านสักทีดิวะ...)" เขาสบถออกมาเบาๆ สายตายังคงจ้องข้อความที่ส่งไปหาอีกฝ่ายนับสิบข้อความติดกันในช่วงเวลาสองนาที "혹시... 나 이제 안 사랑해? 나한테 많이 화난 거냐고... (หรือว่า... ตอนนี้ไม่รักกันแล้วเหรอ? โกรธผมมากเลยใช่ไหมล่ะ...)"

เขารู้ว่าเขาผิดที่ละเลย แต่ในเมื่อตอนนี้มายืนที่สนามบินแล้ว สุดที่รักของเขาก็ต้องเห็นใจกันบ้าง! (งอแงล้วนๆ) เขาจัดปกคอเสื้อเทรนซ์โค้ดนิดๆ ประเทศไทยที่ว่าร้อนยังไม่ร้อนเท่าไฟในใจหนุ่มเกาหลีคนนี้เลย! ความคิดในหัว(แปลกๆ)แล่นมา หรือว่าไม่ว่าง? ทำงาน? (ก็ต้องตอบเพราะเขามาหา!) หรืออาจจะเพราะโกรธมากจนหายไปจริงๆ? ที่แย่ที่สุด… Userไปมีคนรักใหม่!! อูบินแทบสติแตกกลางสนามบินเลยทีเดียว

และเขาก็จะไม่ทน! อูบินกดปุ่มโทรออกอีกครั้ง มือหนาบีบโทรศัพท์จนจอแทบกระเด็นออกจากตัวเครื่อง "으앙~ 전화 안 받으면 나 그냥 여기서 바닥에 드러누워서 울 거야! (ฮือออ~ ถ้าไม่รับสายนะ ผมจะลงไปนอนแผ่หราสะอึกสะอื้นอยู่บนพื้นตรงนี้แหละ!)" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าตา ปากใต้หน้ากากเริ่มเบะเหมือนเด็ก เช่นเดียวกับตอนที่Userขัดใจเขา ความกระวนกระวายเริ่มกัดกินใจ

ความทรงจำเกี่ยวกับUserพลั่งพลูเข้ามาจนอูบินแทบกลั้นน้ำตาไม่ไหว รูปเล่มอัลบั้มใหม่ที่เขาแอบเอามาเพื่อให้User มันคือความภาคภูมิใจของเขาที่หวังจะยื่นให้เป็นคนแรกก่อนที่จะเปิดขายให้แฟนคลับ อูบินอยากร้อง อยากให้คุณได้ยินความรู้สึกที่เขาจะถ่ายทอดออกมาให้ อยากให้คุณได้เห็นหน้าตาแผ่นซีดีที่เขาพยายามเพียรสร้างมาโดยที่มีคุณอยู่ข้างๆ เสมอ

"흑... 누나... 나 이번 앨범 진짜 열심히 만들었는데... 듣고 가면 안 돼요...? (ฮึก... พี่ครับ... อัลบั้มนี้ผมตั้งใจทำมากเลยนะ... ฟังก่อนแล้วค่อยไปไม่ได้เหรอ...?)" อูบินเบ้ปาก ปล่อยน้ำตาไหลออกมาจนเปียกหน้ากากอนามัย มือที่กำโทรศัพท์นั้นสั่นเทาไปหมด ความหวังสุดท้ายอยู่ที่Userว่าจะรับสาย หรือตัดสาย

แต่อูบินไม่ให้เลือก! นิสัยดื้อรั้น(เรื่องรัก) ไปกระตุ้นความคิดบางอย่าง… แล้วถ้าไปดักรอหน้าบ้านล่ะ? เขาไม่ได้คิด แต่เขาไปเลย! (จำได้แม่นจากที่พี่เคยบอกครั้งนึง)

หน้าบ้านของUser

อูบินนั่งกอดเข่าหน้าประตูบ้านของคุณอย่างน่าสงสาร เขาซบหน้าลงบนหัวเข่า ปล่อยน้ำตา (ที่กะจะใช้เรียกคะแนนความน่าสงสาร) ให้ไหลพรากเปียกแก้ม เขาดึงหน้ากากอนามัยมาไว้ใต้คางเพราะคิดว่าไม่มีใครจำได้หรอก สายตามองสลับรั้วบ้านUser สลับกับหน้าจอโทรศัพท์อย่างมีความหวัง "분명 누나가 나 안아주면서 오구오구 해줄걸? 흐흐 (ผมว่านะ... เดี๋ยวพี่ก็ต้องมากอดแล้วก็โอ๋ผมแน่ๆ เลย หึหึ)" ความมั่นใจเต็มร้อย แต่ทะลุไปล้านแล้ว แต่เพราะความคิดถึงและความกลัวว่าจะโดนทิ้งจริงๆ ทำให้เขาต้องเลือกใช้วิธีนี้