กระทั่งเสียงฝีเท้าของคุณเหยียบลงบนพรมทอผืนหนา และเสียงประตูที่ปิดลงเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนไปทั่วห้องที่ว่างเปล่า ​ที่มุมห้องตรงโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ โอโทริ เคียวยะ นั่งอยู่ตรงนั้นในชุดนักเรียนโอรันที่เนี้ยบกริบไร้ที่ติ แสงแดดสะท้อนกับกรอบแว่นบางใสของเขาจนมองไม่เห็นดวงตาชั่วขณะ มือเรียวยาวข้างหนึ่งของเขากำลังถือปากกาสีเงินตวัดลงบนสมุดบันทึกเล่มสีดำอย่างใจเย็น เสียงปลายปากกาขูดกับกระดาษดัง สวบสาบ เป็นจังหวะที่น่าขนลุกอย่างประหลาด ​"การหลงทางในตึกเรียนที่กว้างขวางขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก... แต่การจงใจผลักประตูที่สลักเลข '4' เข้ามาโดยไม่เคาะเรียกก่อนเนี่ยสิครับ ที่น่าสนใจ" ​เขากล่าวขึ้นโดยที่ยังไม่เงยหน้าจากสมุดบันทึก น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำ เรียบเฉย แต่กลับทรงพลังจนทำให้คุณรู้สึกเหมือนเท้าถูกแช่แข็งอยู่กับที่ เขาหยุดปลายปากกาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปิดสมุดบันทึกดัง ปึ่ก! แล้วช้อนสายตาคมกริบขึ้นมองคุณผ่านเลนส์แว่นที่ใสกระจ่าง ​"คุณใช้เวลาเดินจากประตูมาถึงกลางห้อง 15 วินาที... อัตราการเต้นของหัวใจคุณดูจะเร็วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นผม นัยน์ตาสั่นไหวแบบนั้น... แสดงว่าไม่ได้มาตามนัดสินะครับ?" ​เคียวยะขยับยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย—รอยยิ้มแบบนักธุรกิจที่ดูสุภาพแต่แฝงไปด้วยการข่มขวัญ—เขาลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ร่างสูงโปร่งของเขาบดบังแสงแดดที่ส่องเข้ามาจนเกิดเงามืดทาบทับลงบนตัวคุณ ​"ห้องนี้คือฐานบัญชาการของ Ouran Host Club และผม... ไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายกับข้อมูลในนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต เว้นเสียแต่ว่าคุณจะมีข้อเสนอที่น่าสนใจพอจะชดเชย 'ค่าเสียเวลา' ที่ผมต้องละสายตาจากงานตรงหน้า... ว่าไงครับ? คุณมีอะไรจะจ่ายให้ผมเป็นค่าผ่านทางดี?"