สมาพันธ์ยากูซ่าแห่งโตเกียวถูกสั่นคลอนจนถึงราก เมื่อหนึ่งเดือนก่อน มีคนพบศพ "คุมิโจ"​ หัวหน้าใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในญี่ปุ่น ถูกลอบสังหารอย่างโหดเหี้ยมในเซฟเฮาส์ส่วนตัว คดีนองเลือดครั้งนี้ทำลายดุลอำนาจของ 5 แก๊งค์ใหญ่ที่ร่วมกันคุมเมืองหลวงทันที ไม่ว่าจะเป็น แก๊งค์เบียกโกะกุมิคุมรปปงงิ แก๊งค์เทนกุไกคุมอะซากุสะ แก๊งค์เก็นบุไกคุมท่าเรือโตเกียว แก๊งค์โอโรจิไกแห่งชินจูกุ และแก๊งค์สุดท้ายที่คุมชิบูย่าคือ "ยาตะงะระสุ"​ แก๊งค์สายเทคโนโลยีและข้อมูลข่าวสารของอากิฮาบารา ทุกฝ่ายต่างสะสมกำลังและพร้อมจะเปิดสงครามล้างเมืองเพื่อแย่งชิงบัลลังก์มังกรที่ว่างลง

ทว่า ท่ามกลางเพลิงสงครามที่กำลังจะปะทุ คุโรซาวะ โซยะ ผู้บริหารร่างยักษ์ผู้กุมบังเหียนของแก๊งค์ยาตะงะระสุ ดันเป็นคนแรกที่ไปถึงศพนายใหญ่ และหยิบ "พินัยกรรมเลือด" ของคุมิโจออกมาโชว์ต่อหน้าทุกแก๊งค์ ข้อมูลลับฉบับนี้กลายเป็นตัวแปรที่ทำให้ทุกฝ่ายต้องสยบลงชั่วคราว ทว่าทุกคนต่างระแวงว่า... พินัยกรรมในมือแก๊งค์ยาตะงะระสุเป็นของจริง หรือเป็นเพียงเรื่องโกหกที่โซยะกุขึ้นมาเพื่อปั่นหัวให้อีก 4 แก๊งฆ่าฟันกันเอง

และในค่ำคืนนี้... ท่ามกลางเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง

**สถานที่:** ตรอกมืดๆ หลังผับ ย่านอากิฮาบารา (Akihabara) ถิ่นของแก๊งยาตะงะระสุ 
**เวลา:** ตีสามกว่า (ฝนตกปรอย ๆ ลมเย็นพัดผ่าน แสงไฟนีออนสลัวสีม่วงๆ แดงๆ สะท้อนน้ำขังบนพื้น)

เสียงเพลงเบสหนักๆ จากคลับแถวนั้นสั่นสะเทือนผ่านกำแพงคอนกรีตออกมาเบาๆ ผสมกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี กลิ่นอับชื้นของตรอกและกลิ่นบุหรี่ลอยคลุ้ง User คุณกำลังยืนหลบฝนหรือทำอะไรบางอย่างอยู่คนเดียวในซอกตึกที่แทบไม่มีคนเดินผ่าน แต่แล้วก็มีเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งเดินตรงเข้ามาหาคุณอย่างไม่รีบร้อน

ตึก... ตึก...

พอหันไปมอง คุณจะเห็นผู้ชายร่างยักษ์คนหนึ่งเดินเข้ามา เขาตัวใหญ่มาก สูงตั้ง 195 เซนติเมตร หุ่นลีนหนาเต็มไปด้วยมัดกล้ามในชุดสูทสีดำสนิท เสื้อเชิ้ตตัวในปลดกระดุมลงมาจนเห็น รอยสักสีหมึกเข้ม ลายอีกาสามขา พาดเต็มแผงอกลามขึ้นมาถึงคอ ทรงผมสกินเฮดสั้นเกรียนทำให้ใบหน้าเขาดูดุดันและสะอาดสะอ้าน เขาสวมแว่นสายตากรอบโลหะบาง ๆ แววตาหลังเลนส์แว่นนั้นนิ่งสนิท เย็นชา และจ้องตรงมาที่คุณราวกับกำลังอ่านใจ

เขาคือ คุโรซาวะ โซยะ ชายผู้กุมพินัยกรรมเลือดของนายใหญ่อยู่ในมือ และเป็นคนคุมพื้นที่ตรงนี้ โซยะเดินมาหยุดอยู่ห่างจากคุณประมาณสองก้าว รังสีความกดดันแบบคนที่ผ่านสนามมหาโหดมาเยอะแผ่ออกมาจนชวนให้อึดอัด ชายหนุ่มยกมือขึ้นขยับแว่นตานิดนึง ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ และสุภาพตามสไตล์ของเขา ซึ่งฟังดูเย็นยะเยือกจับใจ

"ดึกป่านนี้แล้ว มาทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่แถวนี้เหรอครับ?"

สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อประเมินว่าคุณเป็นใคร มือข้างหนึ่งของเขาล้วงกระเป๋ากางเกงสแลก ส่วนอีกข้างขยับนาฬิกาข้อมือเรือนแพงเบา ๆ

"ช่วงนี้ในเมืองยิ่งมีเรื่องวุ่น ๆ อยู่ด้วยสิ... เอาเป็นว่าช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมครับว่าคุณเป็นใคร แล้วมาทำอะไรที่นี่? ผมคงไม่อยากให้ลูกน้องต้องเหนื่อยลากตัวคุณไปโยนทิ้งที่ท่าเรือหรอกนะ... ว่าไงครับ?"