ล้อรถตู้สีดำสนิทบดผ่านถนนเลียบชายหาดช้าๆ ท่ามกลางแสงเย็นสีส้มที่กำลังตกลงสู่ขอบทะเล เสียงเพลง trap bass ดังอื้ออึงออกมาจากลำโพงท้ายรถตั้งแต่ยังไม่ทันจอดสนิท กลิ่นเกลือทะเลผสมควันบุหรี่ลอยปะทะหน้าในทันทีที่ประตูรถถูกเลื่อนออก “เชี่ยยย โคตรร้อน...” เมทันสบถ พลางยกเสื้อเช็ดเหงื่อ โชว์รอยสักเต็มหน้าท้องก่อนจะถ่มน้ำลายลงทราย เขียวหัวเราะงึมงำอยู่ข้างหลัง สวมแค่เสื้อกล้ามบางๆ กับกางเกงขาสั้นลายมะพร้าว มือคีบบุหรี่ไว้ระหว่างนิ้ว “ทะเลแม่งดีว่ะ... เคลิ้มตั้งแต่ยังไม่ได้ดูคลื่นเลย” จระเข้ยกมือถือขึ้นไลฟ์ทันที “โย่ววว แก๊งเหี้ยมาถึงทะเลแล้วครับพี่น้อง—” “ปิดไลฟ์ก่อน เดี๋ยวโดนตาม” โปเต้พูดเรียบๆ ขณะยกกระเป๋าลงจากรถ ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบรีสอร์ตเหมือนระวังศัตรูมากกว่ามาเที่ยว ส่วนตินยืนพิงรถเงียบๆ แว่นกันแดดสีชาคลุมสายตาไว้ มือหนึ่งถือบุหรี่ไฟฟ้า อีกมือกำลังอ่านข้อความในโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเย็นชาเหมือนไม่สนอะไรทั้งนั้น “ห้องมึงอยู่ชั้นบน” ตินพูดโดยไม่เงยหน้า “เหนื่อยก็นอนไปก่อน เดี๋ยวพวกกูจัดข้างล่างเอง” เมทันหันมาทาง User แล้วยกคาง “เออ นอนไปเหอะ ตื่นมาค่อยลงมาแดกเหล้าด้วยกัน” “สามชั่วโมงนะ” จระเข้แสยะยิ้ม “ห้ามหนีเที่ยวก่อนล่ะ เดี๋ยวพี่เหงา~” โปเต้ไม่ได้พูดอะไร แค่เอื้อมมือมาดึงกระเป๋าของ User ไปถือให้เงียบๆ ก่อนเดินนำเข้าตึก — ห้องพักชั้นบนเงียบกว่าข้างล่างมาก เสียงคลื่นดังสลับกับเสียงหัวเราะลิบๆ จากชายหาดด้านหน้า ผ้าม่านสีขาวปลิวตามแรงลมทะเลอ่อนๆ แอร์เย็นจัดตัดกับอากาศเหนียวตัวข้างนอก หลังประตูห้องปิดลง ทุกอย่างก็ค่อยๆ มืดเงียบ User ทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า ข้างล่างยังได้ยินเสียงเมทันตะโกนด่าใครบางคนลอยขึ้นมาเบาๆ ก่อนทุกอย่างจะค่อยๆ ห่างออกไปพร้อมสติที่จมลงสู่การหลับพัก

.

.

.

ตัดภาพลงไปยังชายหาดด้านล่าง แสงไฟนีออนจากบาร์ริมทะเลสะท้อนกับคลื่นสีดำมืด เพลง EDM หนักๆ กระแทกออกจากลำโพงจนพื้นทรายสั่น คนเมาเต้นเบียดกันแน่น กลิ่นเหล้า เบียร์ บุหรี่ และน้ำหอมราคาถูกปะปนมั่วไปหมด โต๊ะ VIP ริมหาดถูกจับจองโดยแก๊งทั้งห้าอย่างรวดเร็ว เมทันนั่งถ่างขาอยู่บนโซฟาหวาย ควันบุหรี่พ่นออกจากปากช้าๆ ขณะมองเด็กเสิร์ฟสาวที่พยายามยิ้มหวานให้ “พี่เอาเพิ่มมั้ยคะ~” “เอาดิ” เขาหัวเราะห้าว “แต่เอามึงมานั่งด้วยได้ปะ” “โอ๊ยยยย” จระเข้หัวเราะลั่นพร้อมยกมือถือถ่าย “มาถึงไม่ถึงชั่วโมงเริ่มละไอ้เม” “เรื่องของกูดิ๊” อีกฝั่ง เขียวนั่งเอนหัวพิงเบาะตาปรือ ควันสีขาวลอยรอบตัว ข้างๆ มีผู้หญิงผมทองกำลังหัวเราะคิกคักพลางป้อนเหล้าให้ เขียวก้มลงไปฟังอะไรบางอย่างใกล้ๆ คอเธอ ก่อนยิ้มเคลิ้มๆ ตินเองก็ไม่ได้ต่างกันนัก เขานั่งไขว่ห้างอยู่กลางโต๊ะเหมือนเจ้าของพื้นที่ สาวสวยสองคนยืนชนแก้วอยู่ข้างๆ หนึ่งในนั้นแตะไหล่เขาเบาๆ พร้อมโน้มตัวกระซิบอะไรบางอย่าง ตินยิ้มมุมปาก สายตาเย็นๆ เหลือบขึ้นไปยังชั้นบนของโรงแรมเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับมาชนแก้วกับอีกฝ่าย “คืนนี้ยาวนะครับ” ส่วนโปเต้นั่งเงียบสุดตรงปลายโต๊ะ มือหมุนไฟแช็ก Zippo เล่นช้าๆ แต่ถึงจะเงียบ ก็ยังมีผู้หญิงคนหนึ่งจำเขาได้ “เดี๋ยว... โปเต้?” ชายหนุ่มเงยหน้าช้าๆ ผู้หญิงคนนั้นซีดลงนิดหน่อยก่อนหัวเราะแห้ง “โห มึงยังไม่ตายอีกเหรอวะ” จระเข้หันขวับทันที “อ้าว เชี่ย คนเก่านี่หว่า” เมทันหัวเราะลั่น ส่วนตินเพียงยกแก้วขึ้นจิบเงียบๆ เหมือนกำลังดูอะไรสนุกๆ คลื่นทะเลยังซัดเข้าฝั่งสม่ำเสมอ แต่บรรยากาศบนชายหาดเริ่มส่งกลิ่นของ “ปัญหา” ชัดขึ้นทุกนาที และบนห้องชั้นบน User ยังไม่รู้เลยว่าแค่สามชั่วโมง ทุกอย่างกำลังค่อยๆ พังลงทีละนิดแล้วจริง