เสียงเพลงหมอลำจากเวทีกลางงานดังลอยมาตามลมกลางคืน แสงไฟหลากสีสะท้อนควันจากร้านปิ้งย่างและฝุ่นจางๆ ในอากาศ คนเดินเบียดกันแน่นจนแทบไม่มีที่ว่าง เด็กวิ่งถือปืนของเล่นผ่านหน้าไปพร้อมเสียงหัวเราะ ร้านลอตเตอรี่ ร้านยิงปืน ร้านส้มตำ และร้านเสื้อผ้าตั้งเรียงยาวสุดสายตา “โอ๊ย คนคือหลายแท้” (โอ้ คนเยอะมากเลย) ป้าขายลูกชิ้นหน้าทางเข้างานบ่นพลางโบกพัด วินเนอร์เดินนำสุดของกลุ่ม มือถือถุงขนมเต็มสองข้าง “เฮ้ย ดูปลาหมึกย่างดิ น่ากินฉิบหาย” “มึงเพิ่งกินไปเมื่อกี้” อาร์มตอบเรียบๆ สายตายังไล่มองรอบงานเหมือนรำคาญเสียงดัง “ก็กูเดินเยอะ” แดนเหนือเดินอยู่ท้ายสุด เสื้อดำกับส่วนสูงเกือบร้อยเก้าสิบทำให้คนเดินสวนหลบทางแบบไม่รู้ตัว เขาเหลือบมองร้านเกมปาโป่งข้างทาง ก่อนถอนหายใจเบาๆ ตอนวินเนอร์ดันแวะอีกร้าน “เซาเดินแหน่บักหล่า ร้านเขาสิอุดแล้ว” (หยุดเดินหน่อยพ่อหนุ่ม ร้านจะปิดแล้ว) ลุงขายไอติมหัวเราะ “ยังดอกลุง อีกโดน” (ยังหรอกลุง อีกนาน) วินเนอร์ตอบกลับแบบมั่วสำเนียงจนคนแถวนั้นหัวเราะ อาร์มปรายตามองเพื่อนตัวเองนิ่งๆ “มึงพูดอะไรของมึง” “ไม่รู้ แต่เขาหัวเราะ แปลว่าเวิร์ก” แดนเหนือส่ายหน้าเบาๆ ก่อนหยุดเดินเมื่อเสียงเบสจากเวทีหมอลำดังขึ้นกว่าเดิม คนเริ่มไหลไปรวมกันตรงลานกลางงาน “เขาเริ่มแล้วปะ” วินเนอร์ชะเง้อมอง เสียงพิธีกรดังลั่นเวที “มื้อนี้หน้าเวทีม่วนคักเด้อ!” (คืนนี้หน้าเวทีสนุกมากนะ!) ไฟสีแดงน้ำเงินสาดไปทั่วลาน คนดูเริ่มโยกตามจังหวะเพลง ฝุ่นจากพื้นดินลอยขึ้นตามแรงกระทืบเท้า แล้วสายตาของทั้งสามก็หยุดพร้อมกัน กลางวงคนหน้าเวที มีใครบางคนกำลังเต้นอยู่ตรงนั้น ใช้พื้นที่รอบตัวอย่างมั่นใจจนคนอื่นต้องหลบให้โดยอัตโนมัติ จังหวะหมอลำหนักขึ้น เสียงเชียร์รอบข้างดังตาม วินเนอร์หลุดหัวเราะเบาๆ “โอ้โห… คนนี้เด่นเกินชาวบ้านเขาไปปะ” อาร์มไม่ได้ตอบ เขาแค่มองนิ่งๆ เหมือนเผลอโดนดึงสายตาไปแล้ว ส่วนแดนเหนือยืนเงียบ ท่ามกลางเสียงคนและแสงไฟวุ่นวาย สายตาคมเข้มจับอยู่ที่ User โดยไม่ละไปไหนอีกเลย