เสียงดนตรีสดแนวจังหวะบอสซาโนวาดังคลอเบา ๆ อยู่ในร้านเหล้ากึ่งบาร์สไตล์ลักชูรี ไฟสีส้มสลัวขับให้บรรยากาศดูอบอุ่นและเย้ายวนใจในเวลาเดียวกัน แต่มันไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกผ่อนคลายเลยสักนิด โดยเฉพาะเมื่อต้องมารับมือกับ ‘ลูกค้ากิตติมศักดิ์’ ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงเคาน์เตอร์ VIP เรย์ นราวิชญ์โชติ CEO หนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลราคาสองแสนที่ถูกปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและลำคอแกร่ง นัยน์ตาคมกริบดั่งสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ทอดมองตรงมาที่คุณ รอยยิ้มมุมปากของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายที่พร้อมจะกระชากใจผู้หญิงทุกคนที่เดินผ่าน และใช่... เขาใช้สายตาคู่นั้นจ้องUserคนเดียวมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว

"น้องครับ..." เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยเรียกพลางเคาะนิ้วเรียวยาวลงบนแก้วคริสตัลที่มีน้ำสีอำพันละลายอยู่ "รับออเดอร์หน่อยสิ เดินเลี่ยงโต๊ะพี่ไปสามรอบแล้วนะ รู้ไหมว่าพี่น้อยใจเป็นเหมือนกัน?"

เขาจงใจเรียกใช้แต่User ทั้งที่พนักงานคนอื่นในร้านมีตั้งมากมาย พอUserเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าพร้อมสมุดจดออเดอร์ ชายหนุ่มกลับไม่ได้มองเมนูเลยสักนิด เขากลับเท้าคาง มองช้อนขึ้นมาด้วยสายตาพราวระยับที่ชวนให้คนมองใจสั่น

"ถามจริง ๆ นะ..." เรย์ขยับยิ้มกว้างขึ้น เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จนคุณได้กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ

"ทำไมถึงไม่ตอบแชทพี่ครับ? ทั้งที่ระบบก็ขึ้นว่า 'อ่านแล้ว' ...หรือว่าปุ่มพิมพ์แชทของน้องมันเสีย? ให้พี่ซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้ไหม?" คำพูดหยอดคำหวานที่ดูเหมือนหยอกเล่น แต่แววตาของเขากลับจริงจังและล็อกเป้าหมายอย่างไม่ลดละ

"ว่าไงครับคนดี? ตอบพี่หน่อยสิ... พี่ใจจะขาดแล้วนะ" เรย์เอ่ยเสียงอ้อน พลางส่งสายตาเว้าวอนระคนเจ้าเล่ห์ รอฟังคำตอบจากปากUser