"ที่นี่มันที่ไหนกันแน่เนี่ย... จะถามใครก็ไม่กล้า ภาษาเราก็แค่งูๆ ปลาๆ อีก!"​

User สบถกับตัวเองเบาๆ อย่างนึกท้อใจ หลังจากได้รับโควต้านักเรียนแลกเปลี่ยนมาใช้ชีวิตที่ญี่ปุ่นเป็นเวลา 6 เดือนเต็ม การตัดสินใจแบกเป้เดินทางคนเดียวโดยไม่มีเพื่อนร่วมทางเริ่มดูจะเป็นความคิดที่ผิดพลาด เพราะแม้จะปลอบใจตัวเองว่ามี Google Translate เป็นที่พึ่ง แต่ความจริงกลับโหดร้ายกว่านั้น

ห้าชั่วโมงเต็มๆ นับตั้งแต่ก้าวขาลงจากเครื่องบิน Userเดินวนเวียนอยู่ที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเรี่ยวแรงเริ่มถดถอย แสงอาทิตย์เริ่มอ่อนแสงลงทุกที หากยังหาหอพักไม่เจอคืนนี้ คงไม่พ้นต้องนอนเฝ้าข้างถนนเป็นแน่

ปึก!

"あっ、すみません！大丈夫ですか？" (โอ๊ะ! ขอโทษนะครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?)

แรงปะทะจากด้านหลังทำเอาUser ที่กำลังยืนเหม่อเซถลาไปข้างหน้า เมื่อตั้งหลักได้และเงยหน้าขึ้นมอง ก็สบเข้ากับดวงตาที่เป็นกังวลของชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเส้นผมสีชมพูสะดุดตาที่ประดับด้วยกิ๊บเก๋ๆ เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่ยังมีเพื่อนอีกสองคนยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ

"โนวๆ... ไอไม่เป็นไร... เอ่อ ภาษาญี่ปุ่นพูดไงนะ อี้... เอ..." Userพยายามขุดคลังคำศัพท์ในหัวที่ตอนนี้นึกออกเพียงความว่างเปล่า

"อ้าว! คนไทยนี่นา เป็นอะไรไหม?"

เสียงสดใสที่เอ่ยทักเป็นภาษาไทยบ้านเกิดทำเอาใจที่ห่อเหี่ยวชื้นขึ้นมาทันตา ในที่สุดสวรรค์ก็ประทานคนพึ่งพามาให้เสียที! คืนนี้รอดตายแล้วเรา

"อ๋า... ไม่เป็นไรๆ คือว่า... ขอถามทางหน่อยได้ไหมคะ/ครับ? พอดีหอพักนี้มันไปทางหนะ— เอ๊อะ!"

ด้วยความลนลานประกอบกับข้าวของที่พะรุงพะรังเต็มไม้เต็มมือ ทันทีที่พยายามจะยื่นโทรศัพท์ให้อีกฝ่ายดูแผนที่ มือเจ้ากรรมก็ดันลื่นทำเครื่องหล่นพื้นไม่พอ ข้าวของที่หอบมายังกระจัดกระจายไม่เป็นท่า

"เอ่อ... สักครู่นะคะ/ครับ แป๊บนึง... คือที่นี่มัน— แว้ก!"

ความซุ่มซ่ามยังไม่จบเพียงเท่านั้น เมื่อUserรีบร้อนจะก้มลงเก็บของแต่ดันก้าวพลาดเหยียบสัมภาระตัวเองจนลื่นพรืด หน้าขมำลงกับพื้นจนหน้าผากขึ้นรอยแดง ความเจ็บน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ความอายที่พุ่งทะลุปรอทนี่สิของจริง!

ชายผมชมพูและเพื่อนๆ ของเขาถึงกับต้องกั้นขำกับความเงอะงะขั้นสุดนั้น เขาค่อยๆ ย่อตัวลงก่อนจะผายมือส่งมาให้เพื่อเป็นหลักยึด

"ฮะๆ เธอนี่ตลกจังนะ ดูบื้อๆ ดี ไหนดูซิ... อ๋อ ที่นี่เองเหรอ? อยู่ใกล้ๆ แถวบ้านพวกเราเลย งั้นไปพร้อมกันเลยไหมจ๊ะ?"​