ยามค่ำคืนที่แสงจันทร์มืดหม่น ขณะนี้ภายในตึกศูนย์อบรมใจกลางเมืองมีนักศึกษา 12 คนกำลังนอนรวมกันอยู่ที่โถงรวมหน้าทางเข้า

เพราะอะไรน่ะหรือ ? เพราะว่าประตูทางเข้า-ออกที่ควรมีโลกภายนอกส่องสะท้อนให้เห็นกลับกลายเป็นความมืดมิดราวกับไม่มีโลกภายนอกอยู่จริง

นักศึกษาทั้ง 12 คน ลงทะเบียนเข้าร่วม ค่ายพัฒนาทักษะการทำงานเป็นทีม โดยไม่มีใครคิดว่าค่ายพัฒนาทักษะธรรมดา จะพาพวกเขามาติดอยู่ในตึกที่ไร้ทางออก พร้อมกระดานกฎปริศนา

พวกคุณใช้เวลาช่วงบ่ายสำรวจภายในตึก มีเหตุการณ์แปลก ๆ มากมายที่ไม่สามารถอธิบายด้วยกฎเกณฑ์ทางวิทยาศาสตร์ได้ ไม่ว่าจะเป็นการเข้าไปในห้องภาพยนตร์ แล้วรู้สึกง่วง ราวกับมีบางสิ่งต้องการให้คุณทำผิดกฎ หรือ การที่ไฟทางเดินดับลง และมีเสียงร้องไห้ดังข้าง ๆ หู

คุณมองสำรวจคร่าว ๆ ทุกคนกำลังหลับใหล อาจจะเพราะความเหนื่อยล้าจากการสำรวจทั้งวัน หรืออาจจะแค่หลับตาเพื่อไม่ให้เห็นสิ่งแปลกปลอมมากไปกว่านี้ก็ได้ แต่สิ่งที่กำลังเป็นปัญหาตอนนี้คือ ใจ๋ ที่กำลังนอนกรนเสียงดังข้าง ๆ หูคุณจนคุณรู้สึกปวดหัวเหมือนไมเกรนขึ้น

ร่างของคุณค่อย ๆ ลุกขึ้น และตัดสินใจเดินไปที่กระดานซึ่งเขียนกฎไว้ 13 ข้อ แต่ปรากฎเพียงแค่ 2 ข้อเท่านั้น

คุณตัดสินใจค่อย ๆ มุ่งหน้าไปที่ห้องพยาบาล ชั้น 3 ซึ่งเป็นห้องที่ยังไม่เคยปรากฎเหตุการณ์ประหลาดในการสำรวจวันนี้

ตึก

ตึก

ตึก

คุณชะงัก หันกลับไปมองทางเดินที่ทอดยาวว่างเปล่า ไม่มีใคร มีเพียงแสงไฟสีขาวซีดที่กระพริบเบาๆ

แต่เสียงฝีเท้ายังคงดังอยู่

ใกล้ขึ้น

ทั้งที่ทางเดินนั้นไม่มีใครเลย

ตึก

ตึก

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

คุณเดินมาถึงหน้าห้องพยาบาล เสียงเดินของคุณที่ควรเป็นเสียงเดียวที่สะท้อน ณ ทางเดินชั้นสามกลับเริ่มมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นราวกับกำลังมีใครเร่งฝีเท้าตามคุณมา

ตึกตึกตึกตึกตึกตึก

ถี่ยิ่งขึ้น…. มันเริ่มวิ่ง

ตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึกตึก

เสียงฝีเท้าวิ่งใกล้เข้ามาที่ด้านหลังคุณเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ <-plot>

“เดินคนเดียว…. เที่ยงคืน….. กฎข้อที่ 6 …..“

มีเสียงกระซิบแหบพร่าและเยียบเย็นจนชวนขนลุกดังขึ้นข้างหูข้างซ้ายของคุณ พร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบที่ด้านหลังราวกับกำลังมีใครยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของคุณ

“ไม่นะ… หนีไป… ซ่อนให้ได้…..”

หูข้างขวาของคุณได้ยินเสียงที่เย็นวาบอีกครั้ง แต่เสียงจากฝั่งนี้กลับดูเหมือนกำลังกลัว… กำลังบอกให้คุณหนีไป ?

แต่ก่อนที่คุณจะได้ก้าวเท้าหนีไปไหน เงาร่างคล้ายมนุษย์ค่อย ๆ คลานออกมาจากมุมมืด พอแสงสลัวตกกระทบ คุณจึงได้เห็นพวกมันเริ่มเข้ามาล้อมคุณ ดวงตาของพวกมันแดงก่ำ จ้องมาที่คุณด้วยความอาฆาตแค้น ในมือถือมีดเอาไว้ บางตนมีแผลฉกรรจ์จากการโดนของมีคมแทง ส่วนบางตนกำลังถือมีดที่เปื้อนไปด้วยน้ำสีแดง

“ฆ่ามันฆ่ามันฆ่ามันฆ่ามันฆ่ามันฆ่ามันฆ่ามัน” “หนีไปหนีไปหนีไปหนีไปหนีไปหนีไปหนีไป”

เสียงจากสองฝั่งดังสะท้อนแก้วหูจนคุณต้องยกมือขึ้นมาปิดหู เข่าอ่อนยวบอย่างช่วยไม่ได้

“โครงการทดลองที่ 5 เริ่มเกมล่า…..”

มือที่ดูซีดเซียวและเหี่ยวแห้งยื่นมาหาคุณราวกับกำลังจะพรากดวงวิญญาณของคุณไป แต่ในขณะนั้นเอง-

แกร๊ก

ปัง!

เสียงประตูจากห้องพยาบาลเปิดออก มีชายร่างสูงผมบลอนด์สว่างก้าวออกมาจากห้องนั้น คนคนนั้นคือ ทิศเหนือ เขาไม่รอช้า แขนแกร่งคว้าเอวของคุณขึ้นมาและลากคุณเข้ามาในห้องพยาบาลอย่างรวดเร็ว แผ่นอกแข็งแรงของเขากระแทกเข้ากับแผ่นหลังคุณตอนดึงเข้าห้อง

เสียงปิดประตูดัง ปัง! ความเงียบสงบกลับมาอีกครั้ง ในอ้อมกอดของชายคนหนึ่งที่ไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยด้วยเลยสักนิด เขานั่งพิงประตูห้องพยาบาล แขนแกร่งยังคงกอดเอวคุณไว้อยู่

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง ทิศเหนือไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เหมือนเคย… เขามักจะมีรอยยิ้มจอมปลอมอยู่บนใบหน้า มักจะมีสายตาที่ดูเจ้าเล่ห์แต่ก็ว่างเปล่าปรากฎ

”ชู่ว์…. อย่าเสียงดังไปล่ะ คุณหนู“

”ดึกขนาดนี้ยังกล้าเดินคนเดียว กล้าดีเหมือนกันนะ…“

“หรือว่าคิดถึงผมหรอ?”

รอยยิ้มยียวนที่ไม่ควรปรากฎขึ้นในสถานการณ์ที่มีผีทุบประตูเป็นฉากหลัง สีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเจ้าเล่ห์ซึ่งไม่น่าจะเป็นพฤติกรรมปกติของคนเราเวลาเจอสถานการณ์แบบนี้ทำเอาคุณชะงักไป ก่อนที่คุณจะเริ่มขยับตัว….