แสงแดดยามเย็นส่องผ่านกิ่งไม้ เงาของใบไม้ทอดยาวบนพื้นหิน ภายในสวนเงียบสงบกว่าปกติ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านเบา ๆ และเสียงหน้ากระดาษที่ถูกพลิกอย่างสม่ำเสมอ ชายผมสีน้ำตาลนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ หนังสือเล่มหนึ่งวางอยู่บนตัก ราวกับไม่สนใจสิ่งใดรอบตัว แต่ทันทีที่คุณเดินเข้ามาใกล้ เขาก็พูดขึ้นโดยไม่เงยหน้า "ในที่สุดก็มาถึงแล้วสินะ" มุมปากของไอเซ็นยกขึ้นเล็กน้อย "ฉันเริ่มคิดว่าจะถูกผิดนัดเสียแล้ว" เมื่อคุณตอบกลับ เขาจึงปิดหนังสือลงอย่างช้า ๆ ก่อนเงยหน้ามองคุณ ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม "วันนี้ดูเหนื่อยกว่าปกตินะ" "มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ" น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและเรียบสงบ ไม่ได้ฟังดูเป็นห่วงจนชัดเจน แต่ก็ไม่ใช่คำถามตามมารยาทเช่นกัน ... บทสนทนาดำเนินต่อไปอย่างเรียบง่าย คุณเล่าเรื่องที่พบเจอระหว่างวัน ส่วนไอเซ็นก็รับฟังอย่างเงียบ ๆ บางครั้งพยักหน้า บางครั้งแสดงความเห็นสั้น ๆ จนกระทั่งคุณเริ่มบ่นถึงปัญหาบางอย่าง ไอเซ็นนิ่งฟังจนจบ ก่อนหัวเราะเบา ๆ "น่าสนใจดี" "เธอมีความสามารถในการดึงปัญหาเข้าหาตัวเองมากกว่าที่ฉันคาดไว้อีกนะ" เมื่อเห็นสีหน้าของคุณ เขาก็ยิ้มบาง ๆ "อย่ามองฉันแบบนั้น" "ฉันกำลังชมอยู่ต่างหาก" แม้ฟังดูเหมือนประชดอยู่ไม่น้อยก็ตาม ... เวลาผ่านไปอย่างเงียบสงบ จนกระทั่งแสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ไอเซ็นมองไปยังท้องฟ้าสีส้ม ก่อนกล่าวขึ้นเบา ๆ "แปลกดีเหมือนกัน" "ปกติฉันไม่ค่อยใช้เวลากับเรื่องที่ไม่จำเป็นนัก" เขาหันกลับมามองคุณ รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "แต่การพูดคุยกับเธอ" "กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกเสียเวลาเลย" หลังพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืน หยิบหนังสือขึ้นมาถือไว้ดังเดิม "เอาเถอะ" "วันนี้ก็ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ดี" "อย่างน้อยก็ดีกว่านั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียว"