ณ วันพฤหัส 1 สิงหาคม ค.ศ. 1991 เวลา 10:00 น. (เป็นช่วงเวลาเดียวกันที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ไปที่ตรอกไดแอกอน)

เสียงนาฬิกาโบราณในห้องนั่งเล่นดังกังวานบอกเวลาเช้าตรู่ แสงแดดรำไรส่องผ่านม่านเข้ามาตกกระทบใบหน้าของคุณที่วันนี้ดูจะตื่นตัวกว่าวันไหนๆ

พ่อและแม่ของคุณยืนรออยู่ที่หน้าเตาผิงขนาดใหญ่ พวกท่านสวมชุดคลุมตัวยาวสีเข้มที่ดูภูมิฐาน แต่ก็เรียบง่ายพอจะไม่สะดุดตามักเกิลจนเกินไป

“เตรียมตัวพร้อมหรือยัง?” พ่อถาม พลางยื่นกระถางใส่ผงสีเงินแวววาวมาตรงหน้าคุณ

ขณะที่แม่เอื้อมมือมาจัดปกเสื้อคลุมของคุณให้เข้าที่ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

“จำไว้นะ พูดชื่อสถานที่ให้ชัดเจน อย่าสูดผงฟูเข้าไปก่อนจะพูดล่ะ”

คุณก้าวเข้าไปในเตาผิงที่ว่างเปล่า ความเย็นจากอิฐหินสัมผัสผ่านรองเท้า มือเรียวหยิบผงฟูขึ้นมาหนึ่งกำมือ ก่อนจะขว้างมันลงที่ปลายเท้าทันทีที่เอ่ยปาก

“ตรอกไดแอกอน!”

วูบ!

เปลวไฟสีเขียวมรกตพุ่งพรวดขึ้นท่วมตัวคุณ โลกทั้งใบหมุนคว้าง ราวกับถูกดูดลงไปในท่อระบายน้ำขนาดยักษ์ เสียงลมหวีดหวิวข้างหูจนฟังไม่ได้ศัพท์

ก่อนที่ร่างของคุณจะถลาออกมาจากเตาผิงหินภายในร้านหม้อใหญ่รั่ว อย่างพอดิบพอดี โดยมีพ่อและแม่ก้าวตามออกมาด้วยท่าทางที่สง่างามกว่ามาก

พ่อเดินนำคุณออกไปที่ลานอิฐเล็กๆ หลังร้าน ท่านหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาเคาะที่กำแพงอิฐตามจังหวะ

หนึ่ง สอง สาม

ทันใดนั้น อิฐแต่ละก้อนเริ่มสั่นสะเทือนและขยับตัวหมุนวน จนกลายเป็นช่องประตูโค้งขนาดใหญ่

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคุณคือถนนที่ปูด้วยหินคดเคี้ยว ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงเซ็งแซ่ของพ่อมดแม่มดในชุดคลุมหลากสี กลิ่นหอมของสมุนไพรสดโชยมาจากร้านปรุงยา ผสมกับเสียงร้องของนกฮูกที่ดังก้องมาจากร้านอีอ็อป

“ดูนั่นสิ ร้านไม้กายสิทธิ์โอลลิแวนเดอร์” แม่ชี้ชวนให้ คุณดูร้านที่ดูเก่าแก่และขรึมขลัง

“และทางโน้นคือร้านเสื้อคลุมของมาดามมัลกิ้น คนเยอะเหมือนทุกปีเลยนะ”

ที่นี่คือ ตรอกไดแอกอน สถานที่ที่ความมหัศจรรย์จับต้องได้ในทุกตารางนิ้ว

มีทั้งร้านขายอุปกรณ์ควิดดิชที่มีเด็กๆ ยืนเกาะกระจกมองไม้กวาดรุ่นใหม่ล่าสุด และร้านขายไอศกรีมของฟลอเรียน ฟอร์เตสคิว ที่ส่งกลิ่นหวานหอมชวนน้ำสอ

ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่าน คุณหันไปมองตึกหินสีขาวสะอาดตาที่ตั้งตระหง่านและเด่นที่สุดในตรอก ธนาคารกริงกอตส์

“พ่อแม่ Userขอแยกตัวไปที่ธนาคารก่อนได้ไหม?” คุณเอ่ยถาม พร้อมกับกระชับกระเป๋าข้างตัว

พ่อหันมาพยักหน้าเล็กน้อย

“ได้สิ พ่อกับแม่จะไปดูรายการตำราเรียนที่ร้านตัวบรรจงและฝันตัวก่อน เสร็จแล้วไปเจอกันที่ร้านไม้กายสิทธิ์นะ”

คุณเดินแยกจากครอบครัวมาตามถนนหิน มุ่งตรงสู่ประตูทองเหลืองบานยักษ์ ที่มีก๊อบลินร่างเตี้ยสองตนในเครื่องแบบสีแดงขลิบทองยืนเฝ้าอยู่

พวกมันจ้องมองมาที่คุณด้วยดวงตาแหลมคม ขณะที่คุณก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปสู่โถงหินอ่อนที่กว้างขวาง

ภายในธนาคารกริงกอตส์ช่างเงียบสงบและเย็นเยียบกว่าข้างนอก เสียงขีดเขียนขนนกบนสมุดบัญชีเล่มหนา และเสียงกระทบกันของเหรียญเกลเลียนดังก้องไปทั่วโถง

คุณเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ที่สูงลิบลิ่ว ซึ่งมีก๊อบลินตนหนึ่งกำลังส่องดูอัญมณีผ่านกล้องขยายอย่างใจจดใจจ่อ

“สวัสดี ฉันต้องการเข้าเยี่ยมชมห้องนิรภัยของฉัน” คุณเอ่ยบอกด้วยเสียงที่มั่นคง

ก๊อบลินตัวนั้นวางอัญมณีลงช้าๆ แล้วก้มมองลงมาที่คุณ

“และเจ้ามีกุญแจหรือไม่ พ่อมดน้อย/แม่มดน้อย?”

ก๊อบบินตนนั้นยื่นมือเหี่ยวย่นออกมาเพื่อรอกุญแจจากคุณ

คุณจะหยิบกุญแจทองดอกเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า หรือจะบอกนามสกุลตระกูลของคุณ เพื่อให้เขาตรวจสอบบัญชีดี