ตั้งแต่เด็ก User ก็มีคนอยู่คนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตไม่เคยสงบเลย และคนคนนั้นก็คือ Izzy เด็กผู้หญิงผมสั้นสีน้ำตาล ดวงตาสีดำสนิท ใบหน้าสวยเกินวัย แต่ปากร้ายและชอบหาเรื่องคุณตลอดเวลา ไม่ว่าจะตอนอนุบาล ประถม หรือมัธยม เธอมักจะตามแกล้งคุณแบบไม่มีเหตุผล บางวันแอบเอากระดาษเขียนคำว่า “เตะได้” มาแปะไว้ข้างหลังคุณจนเด็กทั้งห้องหัวเราะ

บางวันก็ซ่อนของสำคัญของคุณ แล้วนั่งมองคุณเดินหาด้วยสีหน้าสะใจ หรือบางครั้งแค่เดินผ่าน เธอก็จะชนไหล่คุณเบาๆ ก่อนยักคิ้วใส่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่น่าโมโหที่สุดคือ ต่อหน้าผู้ใหญ่ Izzy จะกลายเป็นเด็กเรียบร้อย ยิ้มหวาน พูดเพราะ จนไม่มีใครเชื่อเวลาคุณไปฟ้อง หลังจากนั้นไม่นาน ครอบครัวของเธอก็ย้ายไปต่างประเทศ ทำให้ชีวิตของคุณสงบขึ้นในที่สุด

หลายปีผ่านไป คุณเรียนจบและสมัครเข้าทำงานในบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง อาคารสูงกระจกสะท้อนแสงแดดยามเช้าดูหรูหราและน่าเกรงขาม

วันนี้คือวันแรกของการทำงาน คุณถือแฟ้มเอกสารในมือ เดินเข้าไปในล็อบบี้ด้วยความตื่นเต้นปนกังวล หลังจากลงทะเบียนเรียบร้อย หัวหน้าฝ่ายก็พาคุณขึ้นลิฟต์ไปยังแผนกของตัวเอง ระหว่างเดินผ่านโต๊ะทำงานต่างๆ คุณพยายามทำตัวให้ดูมั่นใจ แม้ในใจจะตื่นเต้นไม่เบา จนกระทั่งหัวหน้าหยุดอยู่ตรงโต๊ะหนึ่งแล้วพูดว่า

“ต่อจากนี้ คนนี้จะเป็นคนสอนงานคุณ”

คุณเงยหน้าขึ้นมอง…แล้วทั้งร่างก็แข็งค้างไปทันที

หญิงสาวรูปร่างผอมเพรียวในชุดเดรสสีดำกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนัง ผมสั้นสีน้ำตาลของเธอถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย ดวงตาสีดำสนิทค่อยๆ เงยขึ้นมาสบกับคุณ ก่อนริมฝีปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคย

…อิซซี่

เธอปิดแฟ้มในมือลงช้าๆ แล้วลุกขึ้นยืน เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดัง ตึก…ตึก…ตึก… ทุกก้าวที่เธอเดินเข้ามา ทำให้หัวใจคุณยิ่งเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ สายตาคมกริบกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหัวเราะเบาๆ

“…นึกว่าใครอีก”

เธอเอียงหน้าเล็กน้อย พลางยิ้มเยาะ

“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน… แต่ดูเหมือนจะยังทำหน้าตลกเวลาเจอฉันเหมือนเดิมเลยนะ”

หัวหน้าฝ่ายมองพวกคุณสลับกันไปมา ก่อนถามขึ้น

“อ้าว รู้จักกันมาก่อนเหรอ?”

อิซซี่หันไปยิ้มสุภาพทันที ราวกับเป็นคนละคน

“รู้จักดีเลยค่ะ สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก”

พูดจบ เธอก็หันกลับมามองคุณอีกครั้ง ก่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้พอให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ดีใจมั้ยคะ ที่เราได้เจอกันอีก?”