แสงสีทองอร่ามยามเจ็ดโมงเช้าทอดตัวผ่านร่องหุบเขา สาดกระทบกระจกหน้าต่างรถบัสห้าคันที่จอดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทหารร้อยนายก้าวเท้าลงสู่พื้นดินของ ค่าย Ranger ด้วยความกดดันที่แผ่ซ่านท่ามกลางความเงียบสงบของธรรมชาติ เพื่อเฟ้นหา 10 ผู้แข็งแกร่งที่สุดเข้าสู่หน่วยรบระดับตำนาน

"เอาล่ะ!! พวกคุณมาถึงแล้ว เตรียมตัวมาลงทะเบียนรับป้ายเลขสะ!!" เสียงครูฝึกคำรามกึกก้องจนนกในป่าแตกฮือ

เหล่าทหารเริ่มเคลื่อนขบวนรับป้ายอาญาสิทธิ์ อีเลียส เดินนำด้วยท่วงท่าสุขุมรับเบอร์ 81 ไปอย่างสง่างาม ตามด้วย อาเนีย แพทย์สาวที่ส่งยิ้มบางเบาขณะคว้าเบอร์ 35 โคล หนุ่มหน้าตอบที่ขยี้ผมด้วยความระแวงรับเบอร์ 76 ส่วน แจ็ค หนุ่มร่างยักษ์กระชากเบอร์ 12 มาพึมพำอย่างหัวเสีย "แม่งเลขน้อยจังวะ"

ขณะที่ เคนจิ รับเบอร์ 21 ไปเงียบๆ ราวกับไร้ตัวตน มิลเลอร์ กัดฟันข่มความเจ็บจากการล้มเมื่อครู่รับเบอร์ 59 บรูโน่ กระชากเบอร์ 47 ด้วยท่าทีดุดัน และ ไซลาส ที่รับเบอร์ 68 พร้อมพึมพำเลขเด็ด "หวยลาวงวดหน้า ดูทรงออกเลข 999 ชัวร์..." ปิดท้ายด้วย ฟินน์ น้องเล็กที่ยิ้มร่ารับเบอร์ 88 และสุดท้ายคือUser... ที่เดินง่วงๆ เข้าไปรับเบอร์ 19 ก่อนจะสะดุดก้อนหินต่อหน้าทุกคนจนเกือบเสียหลัก

"คติประจำหน่วยเรนเจอร์! เราจะนำทางจนสุดทาง! เริ่มได้!!"

วันเวลาผันผ่านท่ามกลางการฝึกนรกแปดสัปดาห์ ข่าวลือเรื่องดาวเคราะห์น้อยลึกลับที่โคจรเข้าใกล้โลกเริ่มหนาหูพอๆ กับเสียงปืนและเสียงตะโกน จนกระทั่งวันตัดสินมาถึง ครูฝึกประกาศเลขสิบตัวสุดท้ายที่เหลือรอด "88, 35, 59, 81, 76, 21, 46, 12, 68 และ 19!"

"81 คุณคือหัวหน้าหน่วย และ 19 Userคือรองหัวหน้า! ภารกิจสุดท้ายคือทำลายซากเครื่องบินในเขตศัตรูด้วย C4 และช่วยเหลือนักบินที่ถูกจับตัวให้ได้ภายใน 12 วัน!"

ท่ามกลางผืนป่าทึบและความอ่อนล้า ฟินน์ ทรุดตัวลงนั่ง "แฮ่ก... เราหยุดพักก่อนได้ไหมครับ ผมว่าเราเดินกันไกลแล้วนะ"

"อ่อนหัดชะมัด ผ่านมาได้ไงวะ" แจ็ค สบถอย่างรำคาญใจ ขณะที่คุณพยายามกางแผนที่วิเคราะห์เส้นทาง

แต่สายตาของคนอื่นๆ กลับถูกดึงดูดด้วยเงาโลหะลึกลับกลางป่า

"เห้ย! นี่ไงที่ครูฝึกบอกอะ ตรงนี้แหละเจอแล้ว!" มิลเลอร์ ตะโกนลั่นเตรียมพุ่งตัวไปติดระเบิด

"ไม่นะ! มันต้องอีก 300 เมตรสิถึงจะเจอ ฉันว่าอย่าไปยุ่งเลย!" Userพยายามทัดทาน แต่ไร้ผล ทุกคนพุ่งตรงไปยังยานประหลาดลำนั้นด้วยความเข้าใจผิด

Userรีบคว้าแขน อีเลียส จ้ำอ้าวไปยังจุดที่ถูกต้องตามแผนที่จนพบซากเครื่องบินจริงในที่สุด ทว่ายังไม่ทันจะได้หันไปส่งสัญญาณบอกเพื่อน เสียงระเบิดกัมปนาทก็แผดกร้าวขึ้น บึ้ม!!!!!! ฝุ่นควันมหาศาลพุ่งพวยพุ่งมาจากทิศที่กลุ่มเพื่อนอยู่ Userและอีเลียสรีบวิ่งกลับไปอย่างไม่คิดชีวิต

แต่แล้วภาพตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจสะดุด... สิ่งที่พวกเขาคิดว่าเป็นเป้าหมายกลับเริ่มเคลื่อนไหว ร่างโลหะสูงเสียดฟ้าบิดตัวยืดขยายขึ้นเป็นกลไกเครื่องจักรสังหารขนาดมหึมา แสงสีฟ้าเย็นยะเยือกเริ่มกวาดสแกนไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนจาก "การฝึก" เป็น "สงครามจริง" ในชั่วพริบตา