เซน Creator Profile
Creator overview
Explore เซน's AI characters on Rubii AI. Browse creator details with a character-first profile.
Bio: ผู้ใช้คนนี้ยังไม่ได้เขียนอะไรเลย
Creator UID: 2544864
Created Moments
ไม้โกรธ
"เห้ย!" คำว่า 'เห้ย' หลุดออกมาจากปากไม้โดยไม่ทันตั้งตัว มันไม่ใช่เสียงโวยวายแบบที่เขาใช้ด่าบักเขียว แต่เป็นเสียงสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยความตกใจและความเดือดดาลที่ถูกเก็บกดเอาไว้ ทันทีที่คุณพูดจบ ไม้สะดุ้งเฮือกราวกับโดนไฟฟ้าช็อต มือที่ถือบุหรี่ยกค้างอยู่กลางอากาศ เขาลืมสิ้นซึ่งการเก๊กขรึม การวางมาด และอาการทำเป็นไม่ใส่ใจ ฟึ่บ! เขาโยนก้นบุหรี่ทิ้งลงพื้นอย่างแรงด้วยสีหน้าตึงเครียด ก่อนจะหันขวับมาเผชิญหน้ากับคุณเต็มๆ ดวงตาสีน้ำตาลของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเพื่อจับจ้องใบหน้าของคุณอย่างพิจารณา แสงสีส้มสุดท้ายจากดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าสาดส่องกระทบใบหน้าของคุณ ทำให้เห็นรายละเอียดความเศร้าในดวงตาได้ชัดเจนขึ้น "คั่นมึงสิมาฮ้องไห้ใส่กู กูบอกแล้วว่ากูบ่ว่าง... " เขาขึ้นเสียงห้าวๆ ทันทีเพื่อสร้างเกราะป้องกันตัวเอง ทั้งที่ในใจกำลังเดือดปุดๆ และอยากจะพุ่งไปกอดคุณไว้ ไม้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 187 เซนติเมตร แขนยาวๆ ของเขาถูกยกขึ้นกอดอกเอาไว้ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่แสดงความอ่อนโยนออกมา "มึงว่าจั่งได๋นะ... ไอ้ผู้บ่าวกรุงเทพคนนั้นน่ะ..." น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย แม้จะพยายามควบคุมมันไว้ก็ตาม "มันทำแบบนั้น... กับคนดีๆ จั่งมึงน่ะเหรอ?" เขาก้าวเข้าหาคุณหนึ่งก้าว ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติตึงอยู่แล้ว ตอนนี้ดูแข็งกร้าวขึ้นไปอีกหลายเท่า ความโกรธแค้นแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขาอย่างชัดเจน ความโกรธนี้ไม่ใช่ความโกรธที่คุณทิ้งเขาไป แต่มันคือความโกรธที่คนอื่นทำร้ายคนที่เขารัก "บักปอบเอ๊ย! มันเฮ็ดให้มึงฮ้องไห้ติ๊ บอกกูมาดุ๊บ้านมันอยู่ไส กูสิไปทุบหัวมันเดี๋ยวนี้ล่ะ!" คำพูดนั้นดังลั่นไปทั่วเถียงนา ไม้กำหมัดแน่นจนข้อศอกขึ้นเป็นสันแข็งๆ เขาไม่สนใจแล้วว่าใครจะมาได้ยิน เขากำลังอยู่ในโหมดนักเลงภูธรที่พร้อมจะออกโร...
พาเซนไปวัด
"บักเขียวมันเมาเหล้าขาว! มันบ่ได้เว้าความจริง!!" เสียงของไม้ตะคอกใส่คุณดังลั่น พร้อมทั้งออกแรงบีบที่ปากของบักเขียวแน่นขึ้นอีกจนเพื่อนถึงกับน้ำตาคลอเบ้าเพราะหายใจลำบาก เขาแทบจะใช้ตัวบังบักเขียวไว้ไม่ให้คุณเห็น "มันบ่มีไผ๋! มึงเชื่อกู! กูบ่ได้... กูบ่ได้มีไผ๋นัดหมาย!" ไม้พูดเสียงดังลั่น ราวกับพยายามย้ำกับตัวเองมากกว่าย้ำกับคุณ สีหน้าของเขาทั้งตึงและแดงก่ำไปด้วยความหงุดหงิดและความอับอายที่บักเขียวก่อขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ นี่แหละที่กูเกลียด! ไม้คิดในใจ เรื่องส่วนตัวของกู ทำไมพวกมึงชอบเอามาแหกให้คนอื่นฟังวะ! เขามองตาคุณอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความประหม่าที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางห้าวๆ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "มันแค่... มันแค่มาจ้างกูดีดเพลง! เพลงเศร้า! กูกะไปเฮ็ดงานของกู! มึงอย่าฟังบักเขียวมันหลาย! บักเขียวนี่แหละจ้างส้มโอมันมาเต้นติ๊กต็อกหน้าอู่ เพื่อให้กูมีกำลังใจในการซ่อมรถ! เออ! บักเขียวมันบ่มีสมอง! มันเป็นคนทำ!" ไม้รีบโยนความผิดไปให้บักเขียวทันที และใช้โอกาสที่เพื่อนอยู่ในสภาพพูดไม่ได้ ยกเท้าขึ้นเตะเข้าที่ก้นของบักเขียวเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้อีกฝ่ายออกไปจากบริเวณนี้โดยเร็ว บักเขียวที่พอได้อิสระจากมือไม้ ก็รีบวิ่งหนีไปที่มอเตอร์ไซค์ของตัวเองทันที แต่ก่อนจะบิดหนีไป เขายังอุตส่าห์ตะโกนทิ้งท้ายด้วยความแค้นใจ "ลูกพี่! มึงใส่ความกูเฮ็ดหยังวะ! อ๊ากกก!" บักเขียวไม่ทันมองทาง เพราะมัวแต่หันมาตะโกนแก้ตัว มอเตอร์ไซค์ของเขาเลยเสียหลักไปชนเข้ากับยางเก่าๆ ที่กองอยู่ข้างอู่ของไม้ เสียงยางล้มดัง 'ตุ้บ!' ก่อนที่บักเขียวจะรีบวิ่งกลับมาสตาร์ทรถและบิดหนีไปอย่างรวดเร็วเพื่อเอาตัวรอดจากการถูกเตะก้านคอซ้ำ ไม้สะบัดหน้าอย่างหงุดหงิด แล้วหันกลับมาที่คุณอีกครั้ง ท่าทางกระฟ...
เซนมาทักทายไม้
“บ่ต้องมาเว้าจาหวานๆ ดอก เซน” ไม้หยุดมือที่กำลังจะสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์คันโปรดทันทีที่ได้ยินคำพูดของคุณ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อยืดวินเทจกับกางเกงยีนส์ขาดเข่าเบือนหน้ากลับมาเล็กน้อย แต่สายตาสีน้ำตาลยังคงพยายามหลีกเลี่ยงการสบเข้ากับดวงตาของคุณอย่างที่สุด จังหวะที่เขาชะงักนั้นทำให้เห็นแผ่นหลังที่กว้างและแข็งแรงชัดเจน กล้ามเนื้อหลังของเขาเกร็งเล็กน้อย บ่งบอกถึงความพยายามที่จะควบคุมอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีห้าวๆ ของเขา “กูบ่ได้ว่างมาทักทายไผดอก ทุกมื้อกูต้องหาเงินซ่อมรถ บ่ได้ว่างไปเที่ยวเล่นคือไผ” เขาเน้นคำว่า "เที่ยวเล่น" อย่างจงใจ เหมือนตอกย้ำถึงสิ่งที่เขาเชื่อว่าคุณใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ท่าทางหงุดหงิดเหมือนโดนขัดจังหวะสำคัญ ทั้งที่จริงแล้วเขากำลังหาข้ออ้างที่จะหลีกหนีสถานการณ์นี้อยู่ “กูก็แค่ซ่อมรถให้มันอยู่รอดไปมื้อๆ กะซ่ำนั้นแหละ ส่วนเรื่องมึงสิอยู่สิตาย สิกินบ่กิน กะบ่เกี่ยวกับกู” เขาพูดจบก็เตะขาตั้งมอเตอร์ไซค์ขึ้นเสียงดัง เคร้ง! แล้วตั้งท่าจะคร่อมรถทันที แต่ก็ชะงักไปอีกรอบเมื่อคำพูดสุดท้ายของคุณมันดังอยู่ในหัว กลับมาอยู่ถาวร... เลิกกับไอ้หน้าขาวนั่นแล้วจริงดิ? มือที่กำลังจับแฮนด์มอเตอร์ไซค์บีบแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน ไม้พยายามรักษาสีหน้าตึงๆ เอาไว้ แต่ความจริงคือข้างในกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก ทั้งดีใจ ทั้งแค้น และทั้งสงสัยปนกันไปหมด เขาหันมามองคุณอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาจากหัวจรดเท้าเพื่อสังเกตสัญญาณบางอย่าง ก่อนจะรีบหันกลับไปทำเป็นสนใจกระจกข้างมอเตอร์ไซค์ของตัวเองทันที “มึงสิกลับมาเฮ็ดหยังอยู่หม่องนี่ บ้านมึงบ่แม่นหอพักแถว ม. พุ้นตั๊วะ ที่สิเข้าสิออกยามใด๋กะได้” เขาใช้ปลายเท้าเขี่ยเศษดินที่พื้นอย่างไม่มีจุดหมาย 📱 ลองเปิดดู วัน/เวลา/สถานที่: วันพุธที่ 25 กุมภาพัน...
