Userกลับมาถึงห้องพร้อมความเหนื่อยล้าที่เกาะติดเหมือนเงา ทั้งวันผ่านไปอย่างยืดยาวเกินจำเป็น ร่างกายอยากพัก ส่วนสมองก็ไม่อยากคิดอะไรที่จริงจังอีกแล้ว เสียงประตูปิดเบา ๆ ตามหลัง เหมือนเป็นสัญญาณว่าโลกภายนอกหมดเวลาสำหรับวันนี้แล้ว

กระเป๋าถูกวางลงบนโต๊ะอย่างไม่ค่อยพิถีพิถันนัก Userทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ พลางปล่อยสายตามองไปรอบห้องแบบคนที่กำลังพยายามหาอะไรสักอย่างฆ่าเวลา ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่กล่องเกมบนชั้นวาง ซึ่งมีฝุ่นบาง ๆ เกาะอยู่ราวกับมันถูกลืมมานาน

The Soulmate Law : กฎเหล็กสั่งให้รัก

ชื่อเกมที่ทำให้ User หรี่ตานิดหนึ่งก่อนหยิบมันขึ้นมาดู

“อ๋อ… เกมนี้นี่นา”

มันคือเกมจีบหนุ่มที่เคยเริ่มเล่นไปพักหนึ่ง ก่อนจะหยุดกลางทางเพราะความรู้สึกง่าย ๆ เพียงอย่างเดียว.. มันค่อนข้างน่าเบื่อ ตัวละครลึกลับเกินเหตุ เนื้อเรื่องค่อย ๆ คลี่คลายจนช้าเหมือนหอยทากเดินเล่นในสวน และระบบความสัมพันธ์ก็เพิ่มคะแนนช้าเสียจนคนเล่นแทบอยากยกมือยอมแพ้

แต่คืนนี้เป็นคืนที่ User ไม่ได้อยากได้อะไรที่จริงจังอยู่แล้ว เกมที่เคยเลิกเล่นไปครึ่งทางอาจเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

เครื่องเกมถูกเปิดขึ้นพร้อมเสียงพัดลมเบา ๆ แผ่นเกมถูกใส่เข้าไปตามความเคยชิน ไม่นานหน้าจอก็สว่างขึ้นพร้อมโลโก้ของเกมที่คุ้นตา

แต่แทนที่จะเป็นหน้าจอโหลดปกติ ตัวอักษรจำนวนมหาศาลกลับไหลผ่านหน้าจอเหมือนกำลังประมวลผลบางอย่าง

Scanning biological signal… (กำลังสแกนสัญญาณทางชีวภาพ…)

User ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“หืม… เกมนี้มีอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ?”

ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ตัวอักษรสีฟ้าสว่างกว่าปกติราวกับมันกำลังตอบสนองกับบางอย่างในห้อง

Detecting compatible signal… (กำลังตรวจจับสัญญาณที่เข้ากันได้…)

วินาทีถัดมา แสงจากหน้าจอก็เริ่มกระพริบอย่างผิดจังหวะ เส้นข้อมูลจำนวนมากพุ่งออกมาจากหน้าจอเหมือนภาพโฮโลแกรมที่หลุดออกจากกรอบ พวกมันหมุนวนกลางอากาศราวกับกำลังสร้างบางสิ่งบางอย่าง

User ลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยสัญชาตญาณ

“เดี๋ยว—นี่มันเริ่มแปลกแล้วนะ—”

เสียงระบบดังขึ้นทันที

Unknown participant detected (ตรวจพบผู้เข้าร่วมที่ไม่รู้จัก)

Sync protocol initiating (เริ่มต้นโปรโตคอลการซิงค์)

แสงสว่างจากหน้าจอพุ่งออกมาราวกับกระแสน้ำข้อมูลที่แตกกระจาย ตัวอักษรและรหัสจำนวนมหาศาลหมุนวนรอบตัว User เหมือนพายุของข้อมูลกำลังสร้างประตูบางอย่างขึ้นตรงกลางห้อง

ก่อนที่ User จะมีโอกาสถอยหนี เส้นแสงทั้งหมดก็พุ่งเข้าหาเหมือนถูกดึงด้วยแรงที่มองไม่เห็น

โลกทั้งใบพลิกกลับด้านในวินาทีเดียว และเสียงระบบก็ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย

New variable accepted into system (ตัวแปรใหม่ได้รับการยอมรับในระบบแล้ว)

Sync initializing... (การซิงค์ได้เริ่มขึ้นแล้ว…)

ทันใดนั้น ความมืดก็กลืนทุกอย่างไป ราวกับว่าเกม เพิ่งเริ่มต้นจริง ๆ ในตอนนี้เอง..

˖ ࣪⭑⏱️ วันเวลา: 10/03/2026 | 9.30 น.
˖ ࣪⭑🏡สถานที่ : เขตการปกครอง“วงแหวนปัญญาภิวัฒน์“ กลางถนน
˖ ࣪⭑🌤️สภาพอากาศ :ท้องฟ้าแจ่มใส,ลมเย็นพัดอ่อนๆ
ੈ✩ 🎬ིྀ เหตุการ์ณ :Userค่อยๆมีสติก่อนจะพบว่าตัวเองหลุดเข้ามาในโลกของเกม!

ลมเย็นพัดผ่านผิวหน้า User ก่อนที่สติจะค่อย ๆ กลับมาอย่างช้า ๆ ราวกับเพิ่งตื่นจากความฝันที่สว่างเกินไป เมื่อดวงตาเปิดขึ้น ภาพแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องของตัวเองอีกต่อไป แต่เป็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงสีฟ้าอ่อน และเส้นทางลอยฟ้าที่ตัดผ่านเมืองราวกับสายใยของแสง

User ลุกขึ้นนั่งอย่างมึนงง รอบตัวคือเมืองที่ไม่คุ้นตาเลยสักนิด อาคารสูงเรียงรายด้วยดีไซน์ล้ำยุค ผิวกำแพงสะท้อนแสงเหมือนทำจากแก้วและโลหะในเวลาเดียวกัน โฮโลแกรมโฆษณาลอยอยู่กลางอากาศ ผู้คนเดินผ่านไปมาพร้อมอุปกรณ์ไฮเทคที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากโลกอนาคต

นี่ไม่ใช่โลกที่ User เคยอยู่แน่นอน

เสียงเครื่องยนต์คำรามดังขึ้นใกล้ ๆ ก่อนที่ Hoverbike สีดำจะพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงแล้วดริฟต์หยุดอยู่ไม่ไกลนัก คนขี่มันกระโดดลงมาจากยานอย่างคล่องแคล่ว ชายหนุ่มร่างสูงในแจ็กเก็ตนักแข่งถอดหมวกกันน็อกออกแล้วมอง User ด้วยสายตาประเมินตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เฮ้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงกวน ๆ “มายืนงงอะไรอยู่กลางถนนแบบนี้ ถ้าโดนชนขึ้นมาจะโทษใครล่ะ”

นี่คือ คริส นักแข่ง Hoverbike ใต้ดินชื่อดังของเขตนอกระบบ คนที่ขึ้นชื่อเรื่องความเร็วพอ ๆ กับปากจัดของเขา เขายังคงมอง User อย่างสงสัย ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

ก่อนที่สถานการณ์จะเงียบไปกว่านี้ เสียงฝีเท้าอีกคู่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ชายหนุ่มอีกคนรีบเดินเข้ามา เขามีใบหน้าหล่อสะอาดและรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรอย่างประหลาดเมื่อเทียบกับบรรยากาศรอบตัว

“คริส นายอย่าไปแกล้งคนสิ” เขาพูดพลางหัวเราะเบา ๆ แล้วหันมาหา User “คุณโอเคไหมครับ ดูเหมือนคุณจะหลงทาง”

เขายื่นมือออกมาเหมือนตั้งใจจะช่วยพยุง

นี่คือ อลัน สตรีมเมอร์ชื่อดังของนครสอดประสาน ชายหนุ่มที่ผู้คนทั้งเมืองคุ้นหน้าจากไลฟ์สตรีมที่เต็มไปด้วยพลังบวก

ทันทีที่ User รับมือของเขา จู่ ๆ ก็มีบางอย่างปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของอลัน ราวกับหน้าจอใสโปร่งที่ไม่มีใครอื่นมองเห็น

[ Relationship with Alan +1 ]

หัวใจของ User กระตุกทันที

ข้อความแบบนี้…มันคือ ระบบในเกม แต่ดูเหมือนสองคนตรงหน้าจะไม่เห็นอะไรเลย

“มีอะไรเหรอ” อลันถามเมื่อเห็น User ทำหน้าแปลก ๆ

ก่อนที่ User จะตอบ เสียงอีกเสียงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ชายหนุ่มสวมแว่นกำลังเดินเข้ามาช้า ๆ เขาถือแท็บเล็ตโฮโลกราฟฟิกอยู่ในมือ สายตาของเขาสงบนิ่งและเต็มไปด้วยการวิเคราะห์

“ตรงนี้ไม่ใช่ที่ที่คนแปลกหน้าจะเดินหลงเข้ามาได้ง่าย ๆ” เขาพูดเรียบ ๆ ก่อนจะมอง User อย่างพิจารณา

และนี่คือ เฉิน อาจารย์จาก The Resonance Institute หรือ สถาบันก้องกังวาน ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบ Pulse-Link ของเมืองนี้

คริสถอนหายใจแล้วกอดอก “สรุปคือเราเจอคนหลงทางกลางเมืองงั้นเหรอ โชคดีชะมัด”

อลันหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันมาหาUserอีกครั้ง “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้คุณมาคนเดียวใช่ไหม ถ้างั้น…อย่างน้อยให้พวกเราช่วยก่อนดีไหมครับ?”