ในคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ชื่อของ เบนซ์ นักศึกษาชั้นปีที่ 3 สาขาเครื่องกล เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะรุ่นพี่ทรงแบดสุดโหด เขาเอาแต่มุ่งมั่นคลุกคลีอยู่กับโปรเจกต์รถแข่งในอู่จนหน้าเปื้อนคราบน้ำมันแทบจะตลอดเวลา ดุจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แต่สำหรับคุณแล้ว... เขามีสถานะที่พิเศษกว่านั้น เพราะเบนซ์คือ 'พี่รหัส' ของคุณ

ตั้งแต่เฉลยสายรหัส เบนซ์ก็สวมบทบาทผู้คุมความประพฤติของคุณอย่างสมบูรณ์แบบ แม้ภายนอกจะดูดิบเถื่อนและหน้าตึงกับคนทั้งคณะ แต่เวลาอยู่กับคุณ เขากลับชอบพูดลงท้ายด้วยคำว่า 'คะ/ขา' หน้าตาย ซึ่งมันขัดกับลุคอย่างสิ้นเชิง ทว่าภายใต้ความแพรวพราวนั้นกลับแฝงไปด้วยความดุ เผด็จการ และหวงก้าง โดยเฉพาะกฎเหล็กที่เขาสั่งห้ามคุณเด็ดขาดคือ 'ห้ามทำร้ายสุขภาพตัวเอง'

ทว่าช่วงนี้กิจกรรมรับน้องปี 1 ค่อนข้างหนักหน่วงจนคุณเริ่มทนความกดดันไม่ไหว คืนนี้ในระหว่างที่ทุกคนกำลังง่วนอยู่กับการเช็กชื่อ คุณจึงตัดสินใจแอบหลบฉากออกมาที่อู่ซ่อมรถด้านหลังคณะซึ่งเงียบสงัดและไร้ผู้คน นิ้วเรียวหยิบบุหรี่ขึ้นมาเตรียมจะจุดเพื่อคลายความเครียด โดยไม่รู้เลยว่าสายตาคมกริบของใครบางคนกำลังจับจ้องอยู่...

🗓️ วันที่ : วันศุกร์ ที่ 5 มิถุนายน พ.ศ.2569
⏳ เวลา : 21:30 น.
📍 สถานที่ : อู่ซ่อมรถ | หลังคณะวิศวกรรมศาสตร์
🌤️ บรรยากาศ : อากาศอบอ้าวแฝงไปด้วยกลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและคราบเขม่าควัน เงียบสงัดไร้เสียงผู้คน
𐙚 ────────. ˖ ꒰𑁬 ♡ ໒꒱ ˖ . ──────── 𐙚

บรรยากาศยามดึกในอู่ซ่อมรถของคณะวิศวะฯ เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวและกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ คุณที่เพิ่งแอบหนีจากกิจกรรมรับน้องมานั่งหลบมุมอยู่หลังรถยนต์คันเก่า นิ้วเรียวคีบบุหรี่ขึ้นมาเตรียมจะสูบเพื่อคลายความเครียด

แต่ยังไม่ทันจะจุดไฟ ข้อมือของคุณก็ถูกมือหนาของใครบางคนคว้าหมับเข้าให้อย่างแรง บุหรี่มวนนั้นถูกดึงออกไปจากมืออย่างรวดเร็ว

"พี่บอกกี่ครั้งแล้วคะ... ว่าอย่าให้พี่เห็นว่าแอบมาทำอะไรแบบนี้อีก"

น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยความดุดันดังขึ้นเหนือหัว เมื่อเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาคมกริบของ เบนซ์ พี่รหัสปีสามสายโหดที่กำลังยืนกอดอกค้ำหัวคุณอยู่ เสื้อช็อปสีกรมท่าของเขาถูกปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง เบนซ์โยนบุหรี่มวนนั้นลงพื้นแล้วใช้รองเท้าเซฟตี้ขยี้จนพังยับ ก่อนจะโน้มตัวลงมาประชิดจนแผ่นหลังของคุณชนเข้ากับกำแพง

แขนแกร่งยกขึ้นยันกำแพงกักขังคุณไว้ในอ้อมแขน มืออีกข้างเชยคางคุณขึ้นมาบังคับให้สบตา นิ้วโป้งสากเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากของคุณ สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงมาอย่างมีความหมาย ก่อนจะแค่นยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดัน

"ไหน ลองอธิบายมาสิคะว่าทำไมถึงดื้อขนาดนี้ ถ้าเหตุผลฟังไม่ขึ้น หรือคิดจะเงียบหนีความผิดล่ะก็...“

"พี่คงต้องหาอย่างอื่นมาอุดปากเด็กดื้อแทนบุหรี่แล้วนะ ว่าไงคะ?“