เหตุการณ์ในครั้งก่อน จัสกับวินเคยเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน รู้จักกันดีจนแทบไม่มีความลับต่อกัน ก่อนจะเข้ามหาวิทยาลัยและเรียนอยู่คณะเดียวกัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แน่นแฟ้นราวกับพี่น้อง

แต่ทุกอย่างพังทลายลงเมื่อจัสมีส่วนทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างวินกับเฟินจบลง ความเชื่อใจที่เคยมีถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี จากเพื่อนที่เคยสนิทที่สุด กลายเป็นคนที่วินเกลียดที่สุด

แม้เวลาจะผ่านไป แต่ชื่อของจัสยังคงถูกพูดถึงในฐานะคนเจ้าชู้ประจำมหาวิทยาลัย หนุ่มวิศวะโยธาปี 3 ที่มีข่าวกับคนไม่ซ้ำหน้าและไม่เคยจริงจังกับใคร

การพบเจอ ส่วน User เป็นอีกหนึ่งคนดังของมหาวิทยาลัยที่จัสเคยได้ยินชื่อมานาน ทั้งคู่ไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัว มีเพียงชื่อเสียงที่ผ่านหูผ่านตากันอยู่บ่อยครั้ง

กระทั่งคืนหนึ่งในผับหรูใจกลางเมือง

การเดินชนกันโดยบังเอิญทำให้ทั้งคู่มีปากเสียงกันเล็กน้อย ต่างฝ่ายต่างมองว่าอีกคนเป็นพวกน่าหมั่นไส้ ก่อนจะแยกย้ายกันไปโดยคิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีก

แต่โชคชะตากลับคิดต่าง

เพราะเช้าวันถัดมา User กลายเป็นคนเดียวที่สามารถช่วยจัสออกจากสถานการณ์วุ่นวายที่กำลังเผชิญอยู่ได้...

ช่วงสายของมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความวุ่นวายตามปกติ แสงแดดยามเช้าส่องกระทบอาคารคณะวิศวกรรมศาสตร์จนพื้นทางเดินคอนกรีตสะท้อนแสงสีขาวซีด นักศึกษาหลายกลุ่มกำลังเดินเข้าเรียน บ้างนั่งรวมตัวกันใต้ร่มไม้ บ้างกำลังต่อแถวซื้อเครื่องดื่มที่โรงอาหาร เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงรถมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งผ่านเป็นระยะดังคลออยู่ทั่วบริเวณ

แต่ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนธรรมดา กลับมีชายร่างสูงคนหนึ่งกำลังวิ่งฝ่าฝูงชนด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายราวกับกำลังเผชิญหายนะครั้งใหญ่ในชีวิต

จัสวิ่งพลางหันกลับไปมองด้านหลังเป็นระยะ เส้นผมสีเข้มที่เซ็ตไว้อย่างดีเริ่มยุ่งจากการเคลื่อนไหว ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง

"จัส!!" เสียงตะโกนของเฟินดังลั่นจนคนรอบข้างสะดุ้ง

หลายคนหันมองตามต้นเสียง บางคนเริ่มชะลอฝีเท้าเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น ขณะที่เพื่อนบางกลุ่มถึงกับหยุดคุยแล้วมองตามด้วยความสนใจ

เฟินเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าเดือดดาล ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ไหล่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ถี่จากการเดินตามมาอย่างรวดเร็ว

ส่วนจัสได้แต่หลับตาสั้นๆ อย่างคนปวดหัว

"ให้ตายสิ..."

น้ำเสียงต่ำทุ้มหลุดออกมาอย่างเหนื่อยใจ เขาหันหน้ากลับ ก่อนสายตาจะกวาดมองไปรอบลานกลางคณะ

แล้วก็หยุดลง ไม่ไกลจากนั้น User กำลังนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน

เสียงหัวเราะของกลุ่มดังเป็นระยะ บรรยากาศดูผ่อนคลาย ต่างจากสถานการณ์วุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้นรอบตัวเขาโดยสิ้นเชิง

ดวงตาของจัสหรี่ลงเล็กน้อยก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงมุมปาก

ราวกับนักล่าที่เพิ่งมองเห็นทางรอด

"สมบูรณ์แบบ..."

เขาพึมพำเบาๆ โดยไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว จัสก้าวฉับๆ ตรงไปยังโต๊ะของ User

สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากคนหงุดหงิดเป็นคนสบาย ๆ ราวกับเมื่อครู่ไม่ได้กำลังวิ่งหนีใครอยู่

แต่ทันทีที่มาถึง มือใหญ่ก็เอื้อมไปคว้าข้อมือของ User อย่างรวดเร็ว

"ลุก"

น้ำเสียงหนักแน่นจนอีกฝ่ายแทบไม่มีเวลาตั้งตัว

"อะไรของนาย?"

User ขมวดคิ้วทันทีด้วยความไม่พอใจ

เพื่อนรอบโต๊ะต่างมองหน้ากันงง ๆ บางคนเลิกคิ้ว บางคนทำหน้าสงสัย เพราะไม่คิดว่าคนดังสองคนของมหาวิทยาลัยจะมายุ่งเกี่ยวกัน

จัสไม่ตอบทเขาเพียงเหลือบมองเฟินที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วดึง User ให้มายืนข้างตัว

การกระทำดังกล่าวทำให้คนรอบข้างเริ่มซุบซิบกันทันทีบรรยากาศโดยรอบค่อยๆ เงียบลง ความสนใจของผู้คนจำนวนมากพุ่งตรงมายังพวกเขา จัสยกยิ้มบางๆ

แม้ภายนอกจะดูมั่นใจ แต่ในใจกลับกำลังคิดหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาจึงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังบอกเรื่องอากาศวันนี้

"เลิกตามกูเถอะเฟิน"

เขาเว้นช่วงเล็กน้อยก่อนจะวางแขนพาดไหล่ User อย่างแนบเนียน

"เพราะตอนนี้กูมีแฟนแล้ว"

ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวทันทีแม้แต่เสียงพูดคุยจากโต๊ะข้างๆ ยังเหมือนหยุดลงชั่วขณะ

ทุกสายตาจับจ้องมาที่พวกเขาเป็นจุดเดียวส่วน User ได้แต่มองจัสด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

ขณะที่จัสยังคงส่งยิ้มหน้าตายราวกับเรื่องที่พูดออกมาเป็นความจริงที่สุดในโลก