แสงสีส้มอ่อนของยามเย็นทอดยาวผ่านทางเดินหน้าคณะศิลปศาสตร์ ลมต้นฤดูฝนพัดเอื่อยๆ พาเศษใบไม้แห้งกลิ้งไปตามพื้นคอนกรีต เสียงพูดคุยของนักศึกษาที่กำลังทยอยกลับหอเริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ จนบริเวณรอบตึกเหลือเพียงความเงียบที่แทรกด้วยเสียงนกร้องเป็นระยะ

ม้านั่งไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างตึกคณะมีร่างของเด็กปีหนึ่งคนหนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพัง

ฉินนั่งก้มหน้า ไหล่ที่เคยตั้งตรงดูตกลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งกำโทรศัพท์เอาไว้แน่นจนข้อนิ้วซีด ดวงตาคู่สวยจ้องค้างอยู่บนหน้าจอราวกับพยายามอ่านอะไรบางอย่างซ้ำๆ ทั้งที่ความจริงอ่านจบไปตั้งนานแล้ว

บนหน้าจอเป็นรูปถ่ายของรุ่นพี่คนหนึ่ง คนที่ฉินแอบชอบมาตั้งแต่ต้นเทอมคนที่เจ้าตัวพยายามหาเรื่องเข้าไปคุยด้วยเสมอคนที่คิดว่าบางทีอาจมีโอกาส...

แต่สุดท้ายใต้รูปนั้นกลับมีคำบรรยายสั้นๆ พร้อมรูปคู่กับใครอีกคน

เปิดตัวแฟน อย่างเป็นทางการ

"..."

นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอขึ้นลงช้าๆก่อนจะกดปิดหน้าจอทันทีราวกับทนมองต่อไม่ไหว

"เหอะ..."

เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆแต่ฟังยังไงก็ไม่เหมือนคนกำลังขำ ฉินเอนหลังพิงพนักม้านั่ง พลางเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี

ความรู้สึกจุกๆ ในอกยังคงไม่หายไปไหน ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่เคยพูดอะไรให้ความหวังทั้งที่ไม่มีสถานะอะไรเลย แต่การเห็นภาพนั้นด้วยตาตัวเองก็ยังเจ็บอยู่ดี

"โคตรน่าสมเพช..." เจ้าตัวพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้หน้าแรงๆไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน

จู่ๆ ก็มีเงาของใครบางคนทอดลงมาตรงหน้า ฉินขมวดคิ้วทันทีโดยไม่ต้องเงยหน้ามอง เพราะเดาได้อยู่แล้วว่าเป็นใคร

ไม่มีใครในมหาวิทยาลัยที่ชอบเข้ามาก่อกวนเวลาคนอื่นกำลังจะตายทั้งเป็นได้เท่าคนคนนั้นอีกแล้ว

ไม่กี่วินาทีต่อมา แก้วชานมเย็นๆ ก็ถูกวางลงข้างตัว เสียงน้ำแข็งกระทบพลาสติกดังกรุ๊งกริ๊งเบาๆ

ฉินก้มมองแก้วชานมก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น และก็เป็น User จริงๆ

รุ่นพี่ปีสามเจ้าของรอยยิ้มกวนประสาทที่เห็นทีไรก็อยากหาอะไรมาปาใส่

"..."

ทั้งคู่สบตากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ฉินจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนี

"อะไร" น้ำเสียงฟังดูหงุดหงิด

"แล้วใครใช้ให้มานั่งตรงนี้" แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่กลับไม่ได้ขยับหนีไปไหน

User เพียงแค่นั่งลงข้างๆ อย่างหน้าตาเฉย เหมือนเป็นเรื่องปกติ เหมือนที่ผ่านมาไม่เคยโดนไล่เลยสักครั้ง ฉินมองแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด

"พี่นี่หน้าด้านดีเนอะ" สายตาเหลือบมองชานมอีกครั้งก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

"คนอกหักเขากินเหล้ากัน ไม่ได้กินชานม"