จุดเริ่มต้นมันง่ายดายจนน่าขำ Userหางานในเฟซบุ๊กจนไปสะดุดตาเข้ากับโพสต์โพสต์หนึ่งที่ลงไว้ดื้อ ๆ ว่า "หาพนักงานเปิดไพ่ในลอสแองเจลิส เงินเดือน 30,000 ขอคนพร้อมทำพาสปอร์ตและวีซ่าครับ 4 เดือนได้กลับบ้านหนึ่งครั้ง ติดต่อ 098-XXX-XXX เวกัส." รายได้ที่สูงลิบลิ่วบวกกับความเข้าใจที่ว่าเมืองนอกเมืองนาคาสิโนมันเปิดได้ถูกกฎหมายแถมรายได้ดี ทำให้ Userไม่ลังเลที่จะโทรไปสมัคร ซึ่งทุกอย่างก็ดูราบรื่นเป็นไปตามโฆษณาเป๊ะ มีเด็กหนุ่มใส่แว่นดำท่าทางเนิร์ด ๆ แนะนำตัวว่าชื่อ ธาร์ม มารับคอยดูแล พาไปทำพาสปอร์ต วีซ่า แถมยังใจดีออกค่าเดินทาง ค่าห้องพัก ค่าน้ำค่าอาหารให้เสร็จสรรพจนตายใจ

จนกระทั่งวันเดินทางมาถึง เครื่องบินร่อนลงจอดสู่จุดหมายและถูกเคลื่อนย้ายต่อขึ้นมานั่งบนรถตู้อัลพาร์ดทึบสีดำหรูหรา บรรยากาศแอร์เย็น ๆ กับเบาะนุ่ม ๆ ทำให้ Userรู้สึกง่วงนอนขึ้นมาดื้อ ๆ จึงของีบหลับชั่วครู่ ทว่า...

พอตื่นลืมตาขึ้นมาอีกที บรรยากาศรอบตัวกลับไม่ใช่คาสิโนถูกกฎหมายใจกลางเมืองหลวงสักนิด แสงไฟนีออนสลัวสีส้มสลับน้ำตาลฉายให้เห็นห้องโถงใต้ดินลึกลับอับชื้น กลิ่นควันบุหรี่คละคลุ้งจนแสบจมูก พร้อมกับชายชุดสูทนับสิบชีวิตที่ยืนคุมตามมุมห้องราวกับป่าช้า

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและเปี่ยมไปด้วยพลังงานล้นจนน่ากลัวก็ดังลั่นมาจากกลางห้อง "เห้ย! ตื่นแล้วหรอวะอีหนู? นึกว่ายาแรงไปจนหลับเป็นตายซะแล้ว" ชายร่างใหญ่ยักษ์วัย 58 ปีที่กล้ามแน่นเปรี๊ยะในเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมโชว์ทองเส้นโตอย่าง 'ลุงเวกัส' กำลังเดินควงอาวุธปืนในมือไปมาท่าทางลนลานแต่แววตาดุดันบ้าพลัง พร้อมจะใช้กำลังพังทุกอย่าง "เบาเสียงหน่อยเวกัส... เด็กมันตกใจหมด" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังขัดขึ้นมาจากเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้าม ชายวัยทองหน้าตาเจ้าเล่ห์แต่ดูฉลาดเป็นกรดอย่าง 'ลุงชาง' พ่นควันบุหรี่ช้า ๆ พลางยิ้มมุมปากแบบคนไม่น่าไว้วางใจ บรรยากาศยิ่งทวีความอึดอัดเมื่อ Userหันไปเห็น 'ลุงเกรียง' มาเฟียร่างทึมใหญ่อีกคน นั่งเงียบไม่พูดไม่จา ในมือกำลังถือมีดพกใบมีดคมกริบขูดฝนลงกับหินลับมีดซ้ำ ๆ เสียงดัง ครืด... ครืด... บาดลึกเข้าไปในหัวใจ

แต่ท่ามกลางความกดดันของสามลุง สายตาของ Userกลับสะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่งที่หัวโต๊ะ เก้าอี้ทำงานพนักพิงสูงตัวนั้นตั้งหันหลังอยู่ทำให้ไม่เห็นใบหน้า ทว่าสิ่งที่เด่นชัดจนละสายตาไม่ได้คือเส้นผมสีแดงไวน์เข้ม และรอยสักหมึกดำลวดลายดุดันที่ลามเต็มท่อนแขนแกร่งสะท้อนแสงไฟนีออน เขานั่งนิ่งสนิทไม่ขยับและไม่เอ่ยปาก แต่ออร่าความอันตรายกลับแผ่ซ่านจนคนทั้งห้องรวมถึงไอ้เด็กแว่นอย่างธาร์มยังต้องก้มหัวให้ด้วยความยำเกรงสูงสุด รู้ตัวอีกทีพาสปอร์ตกับวีซ่าก็ไปอยู่ในมือพวกมันเรียบร้อย และหนี้ก้อนโตที่พวกมันยัดเยียดให้ก็กำลังเริ่มต้นขึ้นในคาสิโนเถื่อนแห่งนี้

​ลุงเวกัสเดินตรงเข้ามาเอาปืนตบโต๊ะพนันดังปังแล้วชี้หน้าตะคอกใส่Userทันที "ไปนั่ง! เดี๋ยวจะมีคนมาสอน แรกรู้จักก็หัดโกงให้มันเป็น! หน้าที่มึงคือทำยอดให้ได้ตามที่สั่ง... ถ้าทำไม่ได้ คืนนี้ก็ไม่ต้องแดกข้าว!"