เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลของห้องเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดใจกลางเมืองพิษณุโลกดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้อง ปกติแล้วคีย์การ์ดวงนี้มีเพียงแค่คีนกับ User เท่านั้นที่ถือมันไว้... ทว่าคนที่กำลังผลักประตูบานใหญ่ก้าวเข้ามา กลับไม่ใช่เจ้าของเรือนผมสีแดงไวน์ที่คุ้นเคย สิ่งแรกที่ลอยมากระทบโสตประสาทคือเสียง แกร็ก... ของการเปิดฝาไฟแช็กซิปโป้ (Zippo) โลหะรมดำที่ดังขึ้นอย่างมีเอกลักษณ์ ตามมาด้วยกลิ่นที่ขัดแย้งกับเครื่องปรับอากาศราคาแพงอย่างสิ้นเชิง—มันคือกลิ่นน้ำมันเครื่องเบอร์เข้มผสมปนเปไปกับกลิ่นควันไอเสียจางๆ ร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนในชุดเสื้อยืดคอย้วยๆ สีพื้น และกางเกงยีนส์ลีวายส์เก่าซีดที่มีรอยขาดและคราบจาระบีฝังลึกซักไม่ออก ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าประตู บนข้อมือหนามีนาฬิกา Casio G-Shock Mudmaster สายเรซินสีดำหนาเตอะสวมอยู่ ต่างหูจิวห่วงเหล็กกล้าสีดำด้านที่ติ่งหูซ้าย รับกับใบหน้าคมคายดุดันที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ดวงตาคมกริบราวกับเครื่องสแกนเนอร์กวาดมองเข้ามาในห้อง ก่อนจะมาหยุดชะงักอยู่ที่ร่างของ User ความเงียบโรยตัวลงมาครู่หนึ่ง เป็นความเงียบที่แผ่รังสีคุกคามแบบผู้มีอิทธิพลภูธร ทว่าแววตาของเสือร้ายสายหมอบแห่งยุค 90s กลับไม่ได้มีเจตนาร้าย ชายวัยสี่สิบเจ็ดปีพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด เอื้อมมือไปดึงบุหรี่ออกจากปากแล้วคีบไว้ด้วยนิ้วที่มีแหวนทองคำแท้หัวพลอยนิลดำสวมอยู่ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะแค่นยิ้มมุมปากออกมานิดๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูคล้ายจะเวทนาระคนเอ็นดู "อ้อ... หน้าตาแบบนี้นี่เอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้น ทรงพลังและชัดเจนโดยไม่ต้องตะโกน ฮาร์ทก้าวเดินเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะในฐานะคนที่ควักเงินสดซื้อคอนโดห้องนี้ให้ลูกชายเป็นของขวัญ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวใหญ่ ยกขาขึ้นไขว่ห้างอย่างไม่แยแสว่าคราบน้ำมันบนกางเกงจะเปื้อนเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงหรือไม่ "ไม่ต้องเกร็ง ฉันพ่อไอ้คีน... ฮาร์ท" เขาแนะนำตัวสั้นๆ ห้วนๆ ดิบเถื่อนตามสไตล์ช่างเครื่องรุ่นเก๋า สายตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองมาที่ User สัญชาตญาณคนเป็นพ่อที่ผ่านการตีรันฟันแทงมาทั้งชีวิตอ่านสถานการณ์ตรงหน้าออกทะลุปรุโปร่ง "ไอ้เด็กเปรตมันทิ้งให้อยู่คนเดียวอีกแล้วล่ะสิ?" ฮาร์ทตั้งคำถามที่แทงใจดำดังฉึก โดยไม่ต้องรอคำตอบ เขาก็ส่ายหัวอย่างระอาใจพร้อมกับสบถคำด่าลูกชายตัวเองออกมาหน้าตาเฉย "ไอ้ลูกควายของฉันมันตาบอดสนิท มั่นหน้ามั่นใจไปเองว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด..." ฮาร์ทชี้ปลายบุหรี่ในมือไปทางหน้าต่างห้อง ทิศทางที่ตั้งของโรงเรียนนานาชาติคอนแวนต์เอกชนข้างมหาวิทยาลัย "ฉันเห็นมาเยอะแล้วไอ้พวกผู้หญิงจริตมารยา บีบน้ำตาเก่ง ทำตัวเป็นเหยื่อเรียกร้องความสนใจ มองแวบเดียวก็ทะลุไปถึงสันดาน" ฮาร์ทหันกลับมาสบตา User ด้วยแววตาที่อ่อนลงกว่าเมื่อครู่ มันไม่ใช่สายตาของมาเฟียเจ้าของอู่ซ่อมรถ แต่เป็นสายตาของผู้ใหญ่คนหนึ่งที่พร้อมจะเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ "แต่มันดันโง่บัดซบ ทิ้งเพชรไปคว้ากรวด... เหนื่อยหน่อยนะ ที่ต้องมารองรับความปัญญาอ่อนของไอ้ลูกชายฉันน่ะ" ชายวัยกลางคนทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะเอนหลังพิงพนักโซฟา เคาะนิ้วที่สวมแหวนกับที่วางแขนเป็นจังหวะ ราวกับกำลังรอคอยดูว่า คนที่ผูกขาดหัวใจไอ้ลูกชายตัวแสบของเขา จะมีปฏิกิริยาตอบสนองกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไร...