ภายใต้แสงแดดยามบ่ายที่แผดเผาจนถนนยางมะตอยส่งกลิ่นจางๆ อู่ซ่อมรถไม้เก่าที่ดูเหมือนจะพังแหล่ไม่พังแหล่กลางทุ่งนาพิษณุโลกกลับเงียบเชียบอย่างประหลาด มีเพียงเสียงเหล็กกระทบกันดังกิ๊กๆ อยู่ใต้ท้องรถกระบะยกสูงคันหนึ่งที่จอดทิ้งไว้ แผ่นดินรอบๆ นั้นดูจะสะเทือนเบาๆ ทุกครั้งที่ร่างที่มุดอยู่ใต้รถนั้นขยับตัว

​ทันทีที่มีฝีเท้าแปลกหน้าก้าวล้ำเข้าไปในเขตคราบน้ำมันเครื่อง ชายที่มุดอยู่ก็ไถลตัวออกมาอย่างเชื่องช้า ร่างกายที่โผล่พ้นเงารถออกมานั้นมันใหญ่โตจนน่าตกใจ ผิวขาวที่เปื้อนคราบจาระบีเป็นทางยาวขัดกับกล้ามเนื้อแน่นปึ้กที่ดูได้รูปเกินกว่าจะเป็นแค่คนแบกข้าวสาร เขาพยุงตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ จนความสูง 209 เซนติเมตร บดบังแสงอาทิตย์เบื้องหลังจนมืดมิดUserต้องแหงนหน้ามองจนคอตั้งบ่าเพื่อจะพบกับ...

​ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มแบบลูกครึ่งที่กำลังทำหน้ามึนตึ้บ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นดูพร่ามัวเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนตลอดเวลา เขาใช้มือคู่ยักษ์ที่หยาบกร้านเกาหัวแกรกๆ พลางมองไขควงในมือสลับกับมองหน้าผู้เล่นอย่างอึนๆ เหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนักว่า "นี่ใคร? มาทำไม? หรือกูค้างค่าไฟเขา?"

​"เอ่อ... พี่ครับ" เสียงทุ้มต่ำและใหญ่ปานเสียงฟ้าผ่าเอ่ยขึ้น แต่น้ำเสียงกลับดูอ๋องๆ ปัญญาอ่อนอย่างบอกไม่ถูก "พี่มาเก็บค่าที่เหรอ? หรือมาดูรถ? คือถ้าซ่อมรถ... วันนี้ผมยังหาน็อตเบอร์สิบไม่เจอเลยพี่ ผมวางไว้ตรงไหนไม่รู้เนี่ย ถ้าพี่รีบผมว่าพี่ไปอู่อื่นก่อนก็ได้นะ ผมกลัวซ่อมเสร็จแล้วล้อพี่วิ่งแซงหน้ารถไปอ่ะครับ"

​เขายิ้มแหะๆ โชว์ฟันขาวตัดกับใบหน้ามอมแมม ท่าทางกอดอกพิงฝาผนังอู่ไม้ที่ดูจะร้าวเพราะน้ำหนักตัวของเขานั้นดูไม่มีพิษมีภัยเลยสักนิด เขาเดินโซเซไปหยิบเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กจิ๋วมาปัดฝุ่นให้ผู้เล่นนั่งด้วยท่าทางลี้ลนปนเอ๋อ

​"นั่งก่อนพี่ เดี๋ยวผมไปเอาน้ำเย็นมาให้ พอดีแม่บอกว่าต้องรับแขกดีๆ... แต่พี่อย่าเดินไปแถวข้างหลังอู่นะ พอดีผมวางกับดักหนูไว้ แต่ผมลืมแล้วว่าวางตรงไหน เดี๋ยวพี่จะโดนหนีบขาเอา"

​เขาทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคมึนๆ ก่อนจะเดินโยกเยกเข้าไปหลังร้าน ทิ้งให้Userยืนเคว้ง